Kleurrijk

‘Heren, welkom op PGA National. Mag ik u vragen van welke handicap u speelt? Ah, in dat geval verwijs ik u naar de volgende tee. Vanaf daar haalt u het meeste fun uit uw ronde. Geniet er van en een prettige dag verder’.

Misschien waren het niet letterlijk de woorden van de starter van dienst, het voorval dateert alweer van heel wat jaren geleden, maar de strekking van de boodschap was absoluut dezelfde. Jaren voor we aan deze kant van de plas ook maar nadachten over het loslaten van de gedachte ‘geel=heren, rood=dames’, werden we op de thuisbaan van de Amerikaanse PGA in Florida al ingedeeld op basis van ons spelniveau, en niet op basis van ons geslacht of leeftijd. P en ik keken elkaar wat beduusd aan, maar vervolgden onze weg in het volle vertrouwen dat het wel goed zou komen. Hier en daar klommen we op de beroemde door Jack Nicklaus ontworpen baan even op de backtee, om daar weer schielijk vandaan te lopen als we zagen wat we allemaal wel niet moesten doen om vanaf daar heelhuids de fairway te bereiken.

Inmiddels heeft het fenomeen ‘Tee it Forward’ ook ons bereikt. Althans, de mogelijkheid om van willekeurig welke tee te spelen en toch een qualifying ronde of wedstrijd te spelen is nadrukkelijk geboden. Desondanks zie ik nog niet veel mensen een andere tee op stappen. Misschien omdat het – door de kleuren niet aan te passen – toch voelt of je de damestee opstapt als je ‘van rood’ speelt als heer? Het kan. Net zo goed als het zou kunnen dat onbekend onbemind maakt. Nog nooit gedaan, nog nooit iemand zien doen, en ze zien me aankomen…

Ja, een groot deel van de banen biedt het mooiste uitzicht vanaf de tips, maar wie heeft daar wat te zoeken? Sterker, zelfs van de meer gangbare tees worden veel banen onspeelbaar voor mensen met een net even te hoge handicap, hogere leeftijd of gewoon niet zoveel lengte. In die gevallen is het maar wat fijn dat je wat te kiezen hebt. Onlangs nog speelde ik tijdens een persreis op het mooie, maar oh zo moeilijke, PGA Catalunya. De rough stond meer dan kniehoog en vanaf de gele tees had je meer dan eens dik honderd meter nodig om überhaupt in de buurt van de fairway te komen. Mijn spelpartners – hoge handicappers twintig – waren na drie holes vanaf de tee al zoveel ballen kwijt, dat ze met een gezicht als een oorwurm over de baan gingen. Zelfs een redelijk geraakte bal kon niet altijd rekenen op genade van de baan. Na mijn voorstel dan maar vanaf blauw te spelen ging het met het spel niet veel beter, maar met de toegenomen kans op het kunnen halen van de fairway, nam ook het plezier toe.

Plezier. Het is een van de redenen – misschien wel de voornaamste — dat de mogelijkheid voor het spelen van verschillende tees in het leven is geroepen. En verwar ‘plezier’ nu niet met ‘makkelijk’. Ja, de baan speelt wat vriendelijker omdat er minder meters moeten worden gemaakt, maar daar is de handicapberekening dan ook naar. Wie vanaf geel twintig slagen meekrijgt, moet niet raar opkijken als er vanaf rood ineens nog maar vijftien slagen over zijn. De baan speelt wat makkelijker, de punten krijg je écht niet cadeau.

In de relatief korte tijd dat het nieuwe systeem actief is, heb ik nog niemand gehoord met een negatieve ervaring. De lage handicapper die voor de lol eens van rood speelt komt ineens op plekken van de baan waar hij anders nooit kwam, met andere tactische keuzes tot gevolg, de hoge handicapper kan zijn spel ontwikkelen omdat hij niet meer alleen maar hoeft lopen hakken na een wat te korte drive, en de spelers die het allemaal niet meer bij kunnen benen, blijven behouden voor de sport omdat ze weer met een beetje plezier door de baan gaan. Wat is er mis mee als de ene heer tijdens een ronde vanaf geel speelt en de andere vanaf rood of blauw? Als je maar vóór de ronde (bij wedstrijden of qualifyingrondes) je keuze kenbaar maakt en daar niet meer van terugkomt, blijf je keurig binnen de marges van wat is toegestaan. Niemand vindt het toch raar dat dames en heren al een eeuwigheid een andere tee op stappen? Waarom zouden we dan bij deze nieuwe mogelijkheid per se vasthouden aan iets wat enkelen – en uiteindelijk velen, zo niet allen – van ons, weerhoudt om plezier te hebben op de golfbaan?

Wat was het motto van de NVGJ ook alweer..?