Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
01.07.2013
‘Heren, welkom op PGA National. Mag ik u vragen van welke handicap u speelt? Ah, in dat geval verwijs ik u naar de volgende tee. Vanaf daar haalt u het meeste fun uit uw ronde. Geniet er van en een prettige dag verder’.
Misschien waren het niet letterlijk de woorden van de starter van dienst, het voorval dateert alweer van heel wat jaren geleden, maar de strekking van de boodschap was absoluut dezelfde. Jaren voor we aan deze kant van de plas ook maar nadachten over het loslaten van de gedachte ‘geel=heren, rood=dames’, werden we op de thuisbaan van de Amerikaanse PGA in Florida al ingedeeld op basis van ons spelniveau, en niet op basis van ons geslacht of leeftijd. P en ik keken elkaar wat beduusd aan, maar vervolgden onze weg in het volle vertrouwen dat het wel goed zou komen. Hier en daar klommen we op de beroemde door Jack Nicklaus ontworpen baan even op de backtee, om daar weer schielijk vandaan te lopen als we zagen wat we allemaal wel niet moesten doen om vanaf daar heelhuids de fairway te bereiken.
Inmiddels heeft het fenomeen ‘Tee it Forward’ ook ons bereikt. Althans, de mogelijkheid om van willekeurig welke tee te spelen en toch een qualifying ronde of wedstrijd te spelen is nadrukkelijk geboden. Desondanks zie ik nog niet veel mensen een andere tee op stappen. Misschien omdat het – door de kleuren niet aan te passen – toch voelt of je de damestee opstapt als je ‘van rood’ speelt als heer? Het kan. Net zo goed als het zou kunnen dat onbekend onbemind maakt. Nog nooit gedaan, nog nooit iemand zien doen, en ze zien me aankomen…
Ja, een groot deel van de banen biedt het mooiste uitzicht vanaf de tips, maar wie heeft daar wat te zoeken? Sterker, zelfs van de meer gangbare tees worden veel banen onspeelbaar voor mensen met een net even te hoge handicap, hogere leeftijd of gewoon niet zoveel lengte. In die gevallen is het maar wat fijn dat je wat te kiezen hebt. Onlangs nog speelde ik tijdens een persreis op het mooie, maar oh zo moeilijke, PGA Catalunya. De rough stond meer dan kniehoog en vanaf de gele tees had je meer dan eens dik honderd meter nodig om überhaupt in de buurt van de fairway te komen. Mijn spelpartners – hoge handicappers twintig – waren na drie holes vanaf de tee al zoveel ballen kwijt, dat ze met een gezicht als een oorwurm over de baan gingen. Zelfs een redelijk geraakte bal kon niet altijd rekenen op genade van de baan. Na mijn voorstel dan maar vanaf blauw te spelen ging het met het spel niet veel beter, maar met de toegenomen kans op het kunnen halen van de fairway, nam ook het plezier toe.
Plezier. Het is een van de redenen – misschien wel de voornaamste — dat de mogelijkheid voor het spelen van verschillende tees in het leven is geroepen. En verwar ‘plezier’ nu niet met ‘makkelijk’. Ja, de baan speelt wat vriendelijker omdat er minder meters moeten worden gemaakt, maar daar is de handicapberekening dan ook naar. Wie vanaf geel twintig slagen meekrijgt, moet niet raar opkijken als er vanaf rood ineens nog maar vijftien slagen over zijn. De baan speelt wat makkelijker, de punten krijg je écht niet cadeau.
In de relatief korte tijd dat het nieuwe systeem actief is, heb ik nog niemand gehoord met een negatieve ervaring. De lage handicapper die voor de lol eens van rood speelt komt ineens op plekken van de baan waar hij anders nooit kwam, met andere tactische keuzes tot gevolg, de hoge handicapper kan zijn spel ontwikkelen omdat hij niet meer alleen maar hoeft lopen hakken na een wat te korte drive, en de spelers die het allemaal niet meer bij kunnen benen, blijven behouden voor de sport omdat ze weer met een beetje plezier door de baan gaan. Wat is er mis mee als de ene heer tijdens een ronde vanaf geel speelt en de andere vanaf rood of blauw? Als je maar vóór de ronde (bij wedstrijden of qualifyingrondes) je keuze kenbaar maakt en daar niet meer van terugkomt, blijf je keurig binnen de marges van wat is toegestaan. Niemand vindt het toch raar dat dames en heren al een eeuwigheid een andere tee op stappen? Waarom zouden we dan bij deze nieuwe mogelijkheid per se vasthouden aan iets wat enkelen – en uiteindelijk velen, zo niet allen – van ons, weerhoudt om plezier te hebben op de golfbaan?
Wat was het motto van de NVGJ ook alweer..?
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.