Keerzijde

Ik ben dol op lezerspost. Al ben ik het er zeker niet altijd mee eens. Toch zal ik er immer op reageren en soms een stukje over schrijven. Zoals nu, bij de laatste mail die ik kreeg over het interview dat ik schreef over Reinier Saxton.

Voor de mensen die het niet gelezen hebben. In het laatste nummer van GOLFJournaal staat een groot interview met Reinier Saxton. Begenadigd golftalent, fijn mens, worstelend met de vraag waarheen waarvoor…op de golfbaan en een beetje daar buiten. Van de hoogste hoogte (Masters, Tourkaart) viel hij terug naar het laagste niveau van de ProGolfTour. Daar – maar ook eerder al – vraagt hij zich af het verder moet, hoe hij zijn golfleven in wil vullen.

Het zijn eerlijke en ook bijna vanzelfsprekende vragen. Vragen die ieder mens zich wel eens stelt, of heeft gesteld, maar die bij topsporters – door het intensieve karakter van het bestaan – zoveel meer op lijkt te vallen. Of, nee, eigenlijk juist niet. Het is die andere kant van de medaille die je juist niet vaak ziet. Vooral worden succesverhalen gepubliceerd, de moeizame tocht naar succes wordt veel minder belicht. Alleen soms is er een sporter – in welke tak van sport dan ook – die zijn of haar twijfels en vragen wél uit durft te spreken. En waarom ook niet? Het is wat het is, en dat mag vanzelfsprekend ook gezegd en opgeschreven worden. Maar daar is dus niet iedereen het mee eens.

De details van het recente schrijven laat ik voor wat ze zijn — goeddeels omdat ik het er niet mee eens ben -  maar het zette me toch me toch ook aan het denken. Vooral de opmerking van de schrijver dat hij zich afvroeg waarom deze speler dit platform aangeboden kreeg om zijn gedachten te uiten, bleef hangen.

De redenering van de briefschrijver volgend zouden we alleen succesverhalen mogen opschrijven en daar ben ik het zó mee oneens. Natuurlijk, ook ik zie liever ronkende koppen na behaalde successen, maar is nu juist die andere kant van de medaille niet zeker zo leerzaam en interessant als alleen maar achterop de platte kar te springen?

Ja, als jongere talentvolle golfer kan je veel leren over de manier waarop de succesvolle sporters hun doelen bereikten, maar leer je niet minstens zoveel door te lezen over de sporters die zoeken, die worstelen, die hun doel juist nog niet bereikt hebben? Als we alleen maar schrijven over hoe mooi en fijn het allemaal wel niet is, geven we een onjuist beeld werkelijkheid.

De afgelopen jaren maakte ik ‘moeilijke’ verhalen met onder andere Taco Remkes, Tim Sluiter, en Joost Luiten, die het soms zo moeilijk had tijdens de revalidatie na zijn polsblessure. Verhalen vol twijfel, vragen, zoeken. Stuk voor stuk verhalen die in mijn ogen relevant zijn als je een compleet beeld van topsport wilt schetsen. Zonder keerzijde ook geen glanzende voorkant van de medaille.

Ik ontvang graag lezerspost. Het zet me aan het denken. Maar deze meneer heb ik vriendelijk bedankt voor zijn schrijven en laten weten dat ik het niet met hem eens was. Ik ben blij dat we niet alleen de succesverhalen hoeven vertellen, en ik ben blij, trots en dankbaar dat jongens als Reinier Saxton het karakter hebben dit verhaal ook te vertellen.