Hoop

Als me iets opvalt tijdens mijn jaarlijkse serie winterviews die net achter de rug is, dan is het wel het optimisme en de hoop die alle geïnterviewden uitstralen. Het nieuwe jaar wordt hún jaar. Nu echt.

Oké, er zitten ook minder zonnige verhalen tussen. Maar dat betreft dan toch vooral het jaar dat er net op zit, en héél incidenteel een stoppende speler die het even allemaal niet meer weet. Een man of vrouw — jongen of meisje — voor wie het leven altijd uit golf bestond, maar die nu voor een golfloze toekomst staat en daar zijn of haar weg nog in moet vinden. Maar door de bank genomen is het overzichtelijk. Dat wat minder is ligt achter ons, de toekomst lonkt en die is zonnig!

Hoe graag ik ook alle hoop omgezet zie worden in goede resultaten, je wéét dat het niet gaat gebeuren. Niet dat ik bij voorbaat aan kan (of wil) wijzen wie wel en wie niet gaat scoren, maar puur op basis van de statistieken is het – zacht gezegd – onwaarschijnlijk dat álle Nederlandse professionals dit jaar gaan winnen/promoveren/stijgen.

Er zullen goede weken zijn, zeker, successen gevierd, maar hoeveel en voor wie is ongewis. En ja, er zullen ook teleurstellingen zijn. Weken van net gemiste cuts. Vechtpartijen tegen de cutline. Het dreigend verlies van een kaart. Maar zo bij de start van het seizoen denken we daar niet aan. Dan mag je dromen, mag je hopen, mag je zeker weten dat dit jouw jaar wordt.

Voor ons gewone stervelingen zit Blue Monday er alweer op. De dag die volgens semi-wetenschappelijk onderzoek de meest depressieve van het jaar zou zijn. De winter duurt nog lang, het eerste salaris moet nog worden gestort, en vooral zijn de goede voornemens alweer gesneuveld. Het jaar dat nog maar een paar weken geleden zo hoopvol begon, blijkt alweer een gewoon jaar. Met up’s en downs, met dingen die lukken, en dingen die mislukken.

Voor de topgolfers moet het allemaal nog beginnen. Hun Blue Monday laat nog even op zich wachten.