Herinneringen

Net zoals het leuk is om op verloren momenten door de foto’s op je telefoon te bladeren – en zo een soort virtuele wereldreis te maken –, is het soms genieten van de herinneringen die Facebook je serveert. ‘We hopen dat je het leuk vindt om terug te kijken op je herinneringen op Facebook, van de recentste herinneringen tot die van lang geleden’, staat dan bij zo’n bericht uit het verre of minder verre verleden. Meestal is dat leuk, maar er zijn momenten dat het van mij niet hoeft. Nu bijvoorbeeld.

Vooropgesteld dat ik geen fanatiek Facebooker ben, uit het soort berichten kan ik evengoed goed afleiden hoe mijn jaren er grofweg uitzien. Meer in het bijzonder mijn reisgedrag. Tussen ongeveer maart en mei, en oktober en november komen het vaakst foto’s voorbij van persreizen die ik in die periodes maakte. Het zijn de maanden dat de uitnodigingen van mediabureaus binnenstromen, en ook de tijd van het jaar dat we de trips die we voor Golfers Magazine met touroperators maken het liefst inplannen. Net buiten het hoogseizoen met de bomen vol in het blad en de fairways groen. Ideale omstandigheden, met schitterende foto’s als toegift. Mooi voor in Golfers Magazine en leuk om op dat moment te delen, maar in de afgelopen twaalf nagenoeg reisloze maanden een herinnering die vooral weemoedig stemt. Want ja, net als veel golfers mis ik het echt enorm. Golfreizen. We zijn wel een paar keer weggeweest – in eigen land en naar Portugal –, maar in vijftien jaar reizen was ik, sinds maart 2020, nog nooit zo lang thuis. En hoe fijn het daar ook is, ik mis het op pad zijn. Nog even en ik verlang zelfs terug naar de krappe beenruimte in het vliegtuig.

Natuurlijk is er de behoefte om op nieuwe plekken te komen, mooie banen te ontdekken, even over de landsgrenzen heen te kijken. Een visje aan een Portugese haven, een mooie wijn op een Italiaans terras, terug naar die bestemming waar je al zo vaak kwam dat het bijna als thuis voelt, en je kan er, met verse herinneringen en nieuwe indrukken, weer even tegen. Daarnaast is er het gevoel de voorraad vitamine D aan te moeten vullen. Het zal psychisch zijn, maar een reisje naar het zonnige zuiden voelde ook altijd als het opladen van dat tankje. Zeker nu ‘D’ her en der wordt aangemerkt als extra bescherming tegen het coronavirus. Maar ook zonder die wetenschap doet de warmte van de zon wonderen met een donkere winter in het vooruitzicht.

Echt, ik mis het.

Maar wanneer we weer gaan? De reismogelijkheden zijn beperkt, de wereldkaart toont vooral rood en oranje, en de regering heft de reisbeperkingen voorlopig nog niet op. Er zijn echt nog wel plekken waar je ook in deze tijd prima naar toe kunt, maar de kans dat het aantal reisbewegingen substantieel minder blijft de komende tijd, is groot. En ‘dus’ doen we het vooralsnog met vooruitzichten en herinneringen die zich soms op onverwachte momenten melden.

Een paar dagen geleden trof ik in de badkamer een nieuwe douchegel aan. Ik had de dop nog niet open of ik was in gedachten op een hotelkamer in den vreemde. De geur van citrus die me tegemoet kwam, deed me plots enorm denken aan de geur die de meeste badkamerproducten in hotels kennelijk hebben, want als in een dolgedraaide diacarrousel kwamen in mijn hoofd plaatjes voorbij van Thailand, Mauritius, Schotland, Spanje en tal van andere plekken waar ik de afgelopen jaren wel eens ben geweest.

Langer dan normaal bleef ik die dag in de badkamer hangen. Even nog dat reisgevoel vasthouden.

(Deze blog verscheen eerder als ‘Reisinspiratie’ bij Pin High)