Handicap

Met een fysieke beperking kan je prima de golfbaan in, bewijzen de deelnemers aan het Dutch Disabled Open ieder jaar weer. Het is meestal de eerste vraag die je stelt voor je aan een rondje golf met onbekenden begint.  Maar toch klinkt ‘Wat is je handicap?’ wat ongemakkelijk als je met de deelnemers van het Dutch Disabled Open richting eerste tee gaat.
Met open mond stond ik even daarvoor op de drivingrange te kijken naar de swing van de man naast me, de in Frankrijk woonachtige Manuel de los Santos. Nauwelijks tien jaar geleden verloor de dertigjarige Dominicaan een van beide benen, maar wie hem zo ziet swingen zou denken dat hij al zijn hele leven op één been staat, zo soepel, en vooral natuurlijk, is de swing. Geen stok, geen ondersteuning, niets, gewoon pure balans, én een handicap vier en bijbehorende topsportinstelling, die hem al aan de start van verschillende grote toernooien bracht. Ook de Spanjaard Juan Arce Postigo (de latere winnaar van het toernooi) gebruikte bij het swingen geen enkele ondersteuning op weg naar zijn oefenrondje in drie boven par. ‘Dit is mijn lichaam dus hier moet ik het mee doen’, zei hij tijdens de ronde.
Daarin stond hij niet alleen, maar nog veel groter was de groep mensen die met ‘hulpmiddelen’ door de baan ging. Krukken ter ondersteuning tijdens de swing, arm- en beenprotheses, karren in alle soorten en maten, paragolfers; het wemelde ervan op Burggolf Purmerend, waar deze week de negende editie van het ABN Amro Dutch Disabled Open werd gespeeld.

De handicaps – de golfvariant  daarvan – liepen uiteen van een lage single handicap tot ergens in de twintig, de fysieke handicap besloeg een nog veel breder spectrum. Lage amputatie, hoge amputatie, blind, geheel niet tot lopen in staat, de lijst was lang. Het Europese circuit waar het ABN Amro Dutch Disabled Open deel van uitmaakt is deels een leuke reis met gelijkgestemden, waarbij naast sport en promotie van Disabled Golf, plezier minstens zo hoog in het vaandel staat, en deels is het ook gewoon sport op een heel hoog niveau voor mensen die zich om welke reden dan ook fysiek beperkt weten, maar die ondanks die beperking alles uit het sportleven halen wat erin zit. Het is niet voor niets dat de NGF zich hard maakt voor deze tak van de golfsport, en daar – in navolging van landen als Spanje en Zweden – serieus werk van wil maken. Om te laten zien dat je als minder valide medemens nog zoveel mogelijkheden hebt en dat golf zich daar uitstekend voor leent.

Waar de gasten soms met zichtbaar ongemak een weg zochten tussen de deelnemers aan de wedstrijd en ik zelfs iemand hoorde zeggen dat hij zich een beetje schaamde dat hij weleens klaagde over een splinter in zijn duim, wilde van de deelnemers niemand ook maar horen over medelijden. De zwarte humor was niet van de lucht, met als klapstuk de man die zei zich niet op te kunnen winden over slecht spel omdat hij dat met zijn aandoening twee holes later tóch alweer vergeten zou zijn. En ook het recht om te mopperen over die splinter mochten we houden. ‘Dat dóet toch ook pijn’,  zei een van de deelnemers met een grote grijns om zijn mond.

Bij mij op de lagere school zat ooit een jongentje die op vijfjarige leeftijd een been verloor maar die zich daar niet door liet weerhouden bij wat dan ook. In de gymles behoorde hij tot de snelsten en op het schoolplein werd hij meestal als een van de eersten gekozen omdat hij met zijn krukken en zijn ene been ontzettend goed kon voetballen. Nee, niet naar zijn mogelijkheden, hij was gewoon écht een van de beteren om in de pauzes in je team te hebben. Dat hij op krukken liep realiseerden we ons nauwelijks in het heetst van de strijd. Hij kon net zo’n schouderduw verwachten als de anderen… als we hem bij konden houden tenminste. En zo moet het zijn. Het Dutch Disabled Open is niet per se topgolf, maar het is hoe dan ook geen tobgolf. En dat alleen is al een goede reden om meer golfbanen toegankelijk te maken voor mensen met een fysieke beperking.