Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
30.06.2014
Met een fysieke beperking kan je prima de golfbaan in, bewijzen de deelnemers aan het Dutch Disabled Open ieder jaar weer. Het is meestal de eerste vraag die je stelt voor je aan een rondje golf met onbekenden begint. Maar toch klinkt ‘Wat is je handicap?’ wat ongemakkelijk als je met de deelnemers van het Dutch Disabled Open richting eerste tee gaat.
Met open mond stond ik even daarvoor op de drivingrange te kijken naar de swing van de man naast me, de in Frankrijk woonachtige Manuel de los Santos. Nauwelijks tien jaar geleden verloor de dertigjarige Dominicaan een van beide benen, maar wie hem zo ziet swingen zou denken dat hij al zijn hele leven op één been staat, zo soepel, en vooral natuurlijk, is de swing. Geen stok, geen ondersteuning, niets, gewoon pure balans, én een handicap vier en bijbehorende topsportinstelling, die hem al aan de start van verschillende grote toernooien bracht. Ook de Spanjaard Juan Arce Postigo (de latere winnaar van het toernooi) gebruikte bij het swingen geen enkele ondersteuning op weg naar zijn oefenrondje in drie boven par. ‘Dit is mijn lichaam dus hier moet ik het mee doen’, zei hij tijdens de ronde.
Daarin stond hij niet alleen, maar nog veel groter was de groep mensen die met ‘hulpmiddelen’ door de baan ging. Krukken ter ondersteuning tijdens de swing, arm- en beenprotheses, karren in alle soorten en maten, paragolfers; het wemelde ervan op Burggolf Purmerend, waar deze week de negende editie van het ABN Amro Dutch Disabled Open werd gespeeld.
De handicaps – de golfvariant daarvan – liepen uiteen van een lage single handicap tot ergens in de twintig, de fysieke handicap besloeg een nog veel breder spectrum. Lage amputatie, hoge amputatie, blind, geheel niet tot lopen in staat, de lijst was lang. Het Europese circuit waar het ABN Amro Dutch Disabled Open deel van uitmaakt is deels een leuke reis met gelijkgestemden, waarbij naast sport en promotie van Disabled Golf, plezier minstens zo hoog in het vaandel staat, en deels is het ook gewoon sport op een heel hoog niveau voor mensen die zich om welke reden dan ook fysiek beperkt weten, maar die ondanks die beperking alles uit het sportleven halen wat erin zit. Het is niet voor niets dat de NGF zich hard maakt voor deze tak van de golfsport, en daar – in navolging van landen als Spanje en Zweden – serieus werk van wil maken. Om te laten zien dat je als minder valide medemens nog zoveel mogelijkheden hebt en dat golf zich daar uitstekend voor leent.
Waar de gasten soms met zichtbaar ongemak een weg zochten tussen de deelnemers aan de wedstrijd en ik zelfs iemand hoorde zeggen dat hij zich een beetje schaamde dat hij weleens klaagde over een splinter in zijn duim, wilde van de deelnemers niemand ook maar horen over medelijden. De zwarte humor was niet van de lucht, met als klapstuk de man die zei zich niet op te kunnen winden over slecht spel omdat hij dat met zijn aandoening twee holes later tóch alweer vergeten zou zijn. En ook het recht om te mopperen over die splinter mochten we houden. ‘Dat dóet toch ook pijn’, zei een van de deelnemers met een grote grijns om zijn mond.
Bij mij op de lagere school zat ooit een jongentje die op vijfjarige leeftijd een been verloor maar die zich daar niet door liet weerhouden bij wat dan ook. In de gymles behoorde hij tot de snelsten en op het schoolplein werd hij meestal als een van de eersten gekozen omdat hij met zijn krukken en zijn ene been ontzettend goed kon voetballen. Nee, niet naar zijn mogelijkheden, hij was gewoon écht een van de beteren om in de pauzes in je team te hebben. Dat hij op krukken liep realiseerden we ons nauwelijks in het heetst van de strijd. Hij kon net zo’n schouderduw verwachten als de anderen… als we hem bij konden houden tenminste. En zo moet het zijn. Het Dutch Disabled Open is niet per se topgolf, maar het is hoe dan ook geen tobgolf. En dat alleen is al een goede reden om meer golfbanen toegankelijk te maken voor mensen met een fysieke beperking.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.