Golfburnout

‘Weet je wat jij zou moeten gaan doen’, zei mijn toenmalig werkgever in de vroege zomer van 2000 tegen me, ‘jij moet gaan golfen. Ik doe het zelf niet, maar ik begrijp dat je dan echt nergens anders aan kan denken. Ik denk dat die afleiding goed voor je is.’

Maar hoe moet dat als golf je broodwinning is?

In korte tijd gebeurde er zoveel in mijn leven dat ik het in de bovenkamer even niet meer allemaal kon verwerken. Een nieuw huis, eerste kind op komst en een nieuwe functie was al veel tegelijk, toen ik ook nog eens aangereden werd op de snelweg, ging het licht uit. Ik moest me ziek melden en bleef zó lang niet in staat om weer aan de slag te gaan dat ik een jaar later zelfs even volledig afgekeurd was. Dat ik uiteindelijk weer terugkwam had ik deels te danken aan die geweldige werkgever die me bleef steunen en deels aan golf, wat inderdaad een oplossing bleek te zijn om het denken uit te zetten.

Ik moest er aan denken toen Joost Luiten met het open en eerlijke bericht(externe link) kwam dat hij voor onbepaalde tijd een golfpauze inlaste. ‘Mentaal niet in staat om topgolf te bedrijven’, ‘Op de baan niet de Joost Luiten die ik wil zijn’, ‘Mis de energie’, ‘Misschien is het een soort golfburn-out of golfdepressie’, waren maar een paar van de zinnen die hij op papier zette, maar die aan duidelijkheid niets te wensen overlieten. Na zestien jaar onafgebroken spelen op het hoogste niveau, al die jaren in de spotlights – waarvan het grootste deel ook nog eens als dé blikvanger van het Nederlandse golf – is er iets geknapt bij de zesvoudig tourwinnaar. Het verwachtingspatroon, de druk – zelf opgelegd en extern – werd hem teveel. Het bravouremannetje dat hij is, is op dit moment onvindbaar, de lol in het spel even helemaal weg.

Daar is hij niet uniek in, maar je ziet het maar zelden zo openlijk worden gedeeld. Topsporters zijn als geen ander in staat een façade op te trekken, zich te verschuilen achter een soort pokerface die alleen op momenten van groot succes openbreekt. En soms, heel soms, op momenten van verlies en teleurstelling, al gaat op die momenten veel vaker de automatische piloot aan en komen de antwoorden waarmee ze de volgers tevreden stellen, zonder verder veel te zeggen. ‘Teleurstellend. Hard werken. Geduld.’ Het is een verdedigingsmechanisme dat goed werkt, maar niet eindeloos kan worden ingezet, bewijzen de sporters die op een gegeven moment erkennen dat het niet meer gaat. Ook bij golfers is de druk groot en alleen heel soms wordt die worsteling gedeeld, zo schreef Luiten ook nog. Een recent voorbeeld van een speler die met een openhartig boek en een ‘it’s okay not to be okay’ naar buiten trad is Bubba Watson. En jaren terug was er in Nederland Taco Remkes die openlijke erkende er geen been meer in te zien. Maar de rij is nog veel langer. In golf, bij tennis, op andere velden en op kantoor. Alleen, gezegd wordt het maar zelden. Ook niet door Luiten. Tot begin juni dus. Toen was het genoeg. Ging het niet meer.

Het is onbekend hoe lang de pauze is die Luiten inlast, maar de eerste stap op weg naar zijn comeback is gezet door eenvoudigweg te erkennen dat het niet meer gaat. En ook als dat niet naar een comeback op de Tour leidt, dan zal hij zichzelf als mens hervinden. Zoals hij zegt kan het twee weken duren, twee maanden, of – zeg ik uit ervaring – een jaar.

Alleen, wat gaat hij dan doen om het denken uit te zetten?