Golfbewegingen

Het is toch een k**spel, Martijn? Niemand heeft ooit gezegd dat het anders is, want het ís ook gewoon zo. Een k**spel. De ene dag lukt alles, de andere dag niets’, verzuchtte een van de Nederlandse Tourspelers onlangs na een tegenvallende ronde en week. Zo goed als hij speelde op de eerste twee dagen van het toernooi, zo slecht ging het in het vervolg. En waar het hem nou in zat? Van de een op de andere dag lukte bijna niets meer. Het was om gek van te worden. In plaats van een kans op een grote cheque, een kans op een zege misschien zelfs wel, stond hij met bijna lege handen. Altijd nog beter dan met volledig lege handen, maar hoe dan ook met een onbevredigend gevoel.

Zou er ook maar één golfer zijn die zich hier niet in herkent? Of je nu een beginnende speler bent, een degelijke bogeyspeler of een lage singlehandicapper. Golf, het spel van golfbewegingen. Soms gaat het goed, vaak wat minder. De sleutel verborgen of verbogen zonder aanwijsbare reden. Zullen er meer sporten zijn waar je zo makkelijk van eureka naar ellende kunt gaan? Tussen ‘ik kan het’ en ‘ik leer het nooit’, zitten soms nauwelijks minuten. Het is om horendol van te worden.

Maar wat is de keuze?  Voor een professional die zijn brood moet zien te verdienen (‘Wat zou ik anders moeten doen? Dit is het enige wat ik kan’, zei dezelfde pro met gevoel voor zelfspot) of voor de amateur die ondanks de marteling die de rondgang langs de holes soms is, van geen andere hobby wil weten. Doorgaan. De dag dat het weer gaat lopen komt met elke slag dichterbij. Het kan niet anders. Als ik nu eens dit… En anders misschien dat… Dan moet het goed komen. En tot dat moment? Tot dat moment blijft het een k**spel. Dat had die pro goed gezien.