Game on!

Het spelen van wedstrijden is niet alleen goed om je spelniveau naar een hoger plan te helpen, het is vooral ook heel erg leuk. Of het nu matchplay is of strokeplay, op je club of elders, het wedstrijdelement voegt altijd wat toe aan je ronde.

Ik weet nog precies wat de eerste wedstrijd was waar ik ooit aan mee deed. Op mijn homecourse Amsterdam-Waterland deed ik – koud in het bezit van mijn golfvaardigheidsbewijs – mee aan de dinsdagochtendinstuif. Negen holes, stableford, en je moest van wel heel slechte huize komen als je niet op zijn minst een paar lakeballs van de prijzentafel wist te vissen. Nieuwe leden werden actief benaderd om mee te doen. Om het clubleven te leren kennen, om te leren van je flightgenoten, en zeker ook om het spel – en het spelen onder druk – beter onder de knie te krijgen.

De eerste rondjes op de grote baan waren sowieso al spannend, maar de wetenschap dat iemand anders mijn scorekaart in zijn zak had en elke slag meetelde, maakte het alleen maar spannender. God wat wilde ik graag wat beter worden, en wat deed ik dus mijn best om van GVB naar handicap, naar lagere handicap te komen. In qualifying rondjes met vrienden, maar zeker ook in wedstrijden. Maandbekers, clubkampioenschappen, de zomeravondcompetitie, mijn naam stond vaak op de startlijst.

Nee, om de prijzen was (en is) het me nooit te doen geweest, al heb ik door de jaren heen best wat leuks mee naar huis gesleept. Een greenfee hier, wat golfballen daar, een flesje wijn links, een handdoekje rechts. Zilverwerk was er ook wel eens. Een kristallen glas, een glimmende beker, en natuurlijk de wisseltrofee bij de jaarlijkse memorial van mijn vader als dierbaarste prijs ooit. Het lijkt heel wat, maar het is echt niet dat ik nu zo goed ben, al kon ik dat mijn kinderen enkele jaren lang makkelijk wijsmaken als ik wat op tafel zette. Ik doe alleen vaak – en graag – mee aan wedstrijdjes. Omdat je nu eenmaal liever geen laatste wordt en daardoor net even wat meer uit jezelf probeert te halen. Niet voor niets hoor je topspelers wel eens zeggen dat ze het liefste met een scorekaart in de achterzak spelen. Het is precies dát gevoel. Een qualifying sticker is één ding, een paar tiende punten omhoog of omlaag in handicap ook, maar je meten met een veld is toch het leukste.

Wat dat betreft worden ‘wedstrijdgolfers’ op hun wenken bediend de laatste jaren. Zelfs wie geen lid is van een club kan kiezen uit vele tientallen wedstrijden en wedstrijdencircuits. Overal in het land kan je de clubs kruisen, met vaste clubjes of met volledig open toernooien, met een order of merit of met dagprijzen. Om maar eens een oude reclameslogan aan te halen: de keuze is reuze. Te reuze misschien wel. Aan welke wedstrijd moet je nu meedoen? Weinig erger dan een wedstrijd die niet doorgaat wegens een gebrek aan belangstelling of een te heel klein deelnemersveld. Al worden je winstkansen dan wel automatisch groter natuurlijk. Hoe was het ook alweer? Elk nadeel heb zijn voordeel of zo toch?