Finale herkansing matchplay - Elaine de Boer vs Marijke Brouwers

Al een dag na de glansrijke halve finale overwinning van Elaine De Boer spraken we af om op de enige dag dat we allebei een gaatje in onze agenda vonden, maandag 9 oktober, onze finale te spelen. We kozen voor golfbaan Heelsum. Een leuke baan die voor Elaine 40 autominuten en voor mij 20 minuutjes meer rijden was. Heel schappelijk dus. Ruimschoots op tijd, nog voor twaalf uur – in de veronderstelling dat we nog alle tijd hadden om wat balletjes te slaan, een koffietje te drinken enzovoorts, alles wat nodig is om een goede ronde te starten – ontmoetten we elkaar op de parkeerplaats.

Op de ontvangen bevestiging stond vermeld: 13:00 uur, Airborne – Sandr. Maar… helaas, zonder blikken of blozen vertelde de bijzonder aardige receptioniste: ‘er zijn slechts negen holes gereserveerd voor u’. ‘Ai’, was ons antwoord, wij komen van ver. En moeten écht 18 holes spelen, want we spelen een finale matchplay. We vertelden maar niet dat ons potje in de categorie ‘losers’ werd gespeeld. Na wat vijven en zessen over en weer kregen we te horen dat we een half uur eerder, dus we hadden nog 20 minuten, konden starten en dan wel op Sandr- Airborne. Of dit uitmaakte, weet ik niet. We waren allebei wat ontdaan. Daar ging onze voorbereiding.

Elaine kreeg op hole 1, 9, 15 en 16 een slag. Hadden we de oorspronkelijke volgorde gespeeld, was de uitslag wellicht anders geweest. Toch komt het er gewoon op neer dat Elaine fantastisch speelde en ondergetekende te veel fouten maakte, niet de gebruikelijke kaarsrechte drives en vooral het korte spel van Elaine – dank zij het lesje van vrijdag zo vertelde ze – fantastisch was. Onze wedstrijd was van het begin tot het einde niet alleen gezellig maar ook heel spannend. Om de beurt scoorden we een hole, speelden weer gelijk en scoorden weer.

Na de spannende hole 9 stond Elaine 1 up. Op hole 11was het weer omgekeerd dus 1 up voor ondergetekende. Op de par 3, hole 14 sloeg Elaine toe door de score met een par terug naar gelijk te brengen. Nu kwamen de holes met index 2 en 4, dus de extra slag voor Elaine waarvan zij ook gebruik maakte en ik het liet liggen. 17 de hole: dormie. Beiden landden we op de green. Elaine een stuk dichter bij de hole dan ik. Mijn lange putt was net niet goed genoeg om te vallen. Elaine putte dit keer te kort. Een par voor allebei. Het was voorbij, Elaine kon het bijna niet geloven. Verdiend gewonnen, speelde heel steady, echt goed.

Na afloop genoten we nog heerlijk op het terras een drankje en bitterballen. We moesten allebei op tijd naar huis want ons werk riep: voor Elaine een trip naar Den Haag en voor mij een werkafspraak in Eindhoven. Eenmaal thuis realiseerden we ons dat door al het getrubbel wij toch helemaal vergeten zijn een foto te maken……

Marijke Brouwers