Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
23.02.2022
De top bereiken is moeilijk, daar blijven nog veel moeilijker. Het is een van de (vele) cliché’s uit de sport. Maar zoals dat gaat met dooddoeners als deze: het is een waarheid als een koe. Enerzijds vanwege de druk om sportief bij de besten te blijven horen anderzijds vanwege het glibberige pad waar zelfoverschatting zomaar een struikelblok kan vormen. Bewees Phil Mickelson door met een ongenadige klap van zijn voetstuk te vallen. Van held naar outcast…het kan snel gaan en veel is er niet voor nodig.
Oké, dat laatste is niet helemaal waar natuurlijk. Je moet er wel echt wat voor doen. Vraag het maar aan mannen als Marc Overmars en Lil’ Kleine, die onlangs in opspraak raakten en daar nog lang voor op de blaren moeten zitten. Als ze eerst na hadden gedacht voor ze tot hun daden over waren gegaan, hadden bedacht dat het misschien niet het allerhandigst was foto’s van hun jongeheer te appen of het hoofd van hun vriendin tussen de deur van een auto te klemmen, hadden ze zelf ook tot de conclusie kunnen komen dat ze misschien toch…
Zal Mickelson nu ook zo zitten? Had ik nu maar niet? Of heeft lefty nog altijd het idee dat hij Figjam is? Figjam? Figjam was de bijnaam die hij lang had onder collega’s, waarbij Figjam een afkorting was voor ‘Fuck, I’m Good! Just ask me!’ Waar het ook over ging, met wie Phil ook was, hij wist altijd alles beter. Het nam mensen voor hem in, het joeg mensen tegen hem in het harnas en vaak hád hij ook gelijk. Een wijsneus, goed met woorden, overtuigend.
Boven alles was (is) hij echter vooral een geweldige golfer, eentje die fans met het grootste gemak aan zich weet te binden. Omdat hij altijd en overal oog voor ze heeft, omdat hij een mooi gevoel voor humor heeft en dat op social media goed in weet te zetten, en omdat hij net zo spectaculair kan winnen als kan verliezen. Omdat zijn loopbaan goeddeels samenviel met die van Tiger Woods, haalde hij nooit de nummer 1 positie van de wereld, maar zijn palmares is desondanks indrukwekkend. Een eeuwigheid in de top van de wereldranglijst, 45 zeges op de PGA Tour, 57 overwinningen in totaal, en natuurlijk ook nog zes Majors, waarbij vooral de laatste zege in grote mate bijdroeg aan zijn populariteit. Op de leeftijd van 51 jaar werd hij afgelopen seizoen de oudste winnaar van een Major ooit, waarmee zijn faam nog wat meer eeuwigheidswaarde kreeg.
Hij had het daarbij kunnen laten. Meesurfen op de golfen van het enthousiasme dat hij losmaakte, nog een paar wedstrijden winnen op de PGA Tour, een beetje uitbuiken op de Champions Tour, en voor altijd mateloos populair blijven. Zelfs de volgers die hem lang Plastic Phil noemden, erkenden dat hij toch wel een leuke gast was. Om over de ‘trots’ van lefties op hun ambassadeur nog maar te zwijgen.
Ergens onderweg nam Figjam de regie echter wat al te stevig in handen en besloot ‘the smartest man in the room’ (niet zijn woorden, maar een omschrijving gebaseerd op een aan hem toegeschreven gedraging: de onbedwingbare neiging om altijd en overal te laten zien hoe slim hij wel niet is) de PGA Tour onder vuur te nemen. Eerst door het circuit te beschuldigen van dictatoriaal wanbeleid, daarna door open kaart te spelen over zijn motivatie om met de Saudi’s in zee te gaan bij het vormen van een nieuw circuit. De onder meer door hem gebruikte woorden aan het adres van de Tour (‘ongekende gierigheid’) en aan het adres van de Saudi’s (‘scary motherfuckers’) werden hem niet in dank afgenomen. Collega’s noemden ze zonder omhaal dom en egoistisch, en toen Phil er zich met een ‘mijn woorden zijn door de media uit hun verband gehaald en waren off the record’ uit probeerde te redden in een halfslachtig excuus, ging het snel bergafwaarts met zijn populariteit. In elk geval onder collega’s en sponsors dan toch. De een na de andere neemt afstand van hem, te beginnen met zijn grootste sponsor KPMG. Hoe hij er bij het publiek opstaat zal voorlopig onduidelijk blijven, omdat hij (in zijn eigen woorden) tijd nodig heeft om tot zichzelf te komen en daardoor voorlopig niet speelt. Al is het veel waarschijnlijker dat de Tour hem geschorst heeft wegens het in ernstig diskrediet brengen van het circuit.
Van de slimste man in de kamer, naar de eenzaamste man in de kamer. Niemand wil momenteel iets te maken hebben met Mickelson. ‘Hé ben jij een lefty? Net als..?’ Misschien hét moment om rechtshandig golf toch eens een kans te geven.
In augustus 2022 vertelde de algemeen directeur van de NGF in een interview dat 32 procent van de Nederlandse golfers vrouw was. Dat moest naar minstens veertig. Drie maanden later werd bekend dat de Solheim Cup naar Nederland kwam. Sindsdien las ik er bijna elke keer bij dat dat evenement meer vrouwen naar de sport zou helpen.
Blauw tegen rood op een prachtige groene baan Vakantie, de Solheim Cup en alles wat daarbij komt kijken zorgden ervoor dat de halve finale van de Mr Glow Herkansersronde wat later werd gespeeld dan gepland. Gelukkig had onze wedstrijdleider Louis daar alle begrip voor. En zo stonden Jeroen en ik op deze mooie zaterdagochtend vroeg klaar op de Veluwse Golfclub. Jeroen speelde deze halve finale van blauw, vanwege een nog altijd wat gevoelige pols na zijn val. Dat betekende voor mij een fijne voorsprong: maar liefst 11 slagen kreeg ik mee. Op mijn thuisbaan voelde dat toch wel een beetje als een cadeautje. Maar ja… je moet het cadeautje natuurlijk wel uitpakken. En dat lukte niet echt. De eerste twaalf holes waren vooral een gevecht met onszelf. Allebei speelden we niet echt zoals we wilden en ook de putter werkte niet altijd mee. Toch bleef het spannend, want na 12 holes stond het nog steeds all square. Vanaf hole 13 veranderde het beeld. Daar kreeg ik geen slag mee en Jeroen leek te denken: nu moet er toch echt iets gebeuren. En inderdaad: een keurige par op 13, gevolgd door een birdie op 14. Ineens stond Jeroen 2 up. Op de 18e stond ik nog 1 down. Ik had inmiddels twee holes gewonnen en één verloren, maar juist op de lastigste holes van de baan wist Jeroen zijn hoofd koel te houden en gewoon parren te maken. Daar was weinig tegenin te brengen. En toen kwam de laatste hole. Een par 5. Jeroen liet nog één keer zien waarom hij deze wedstrijd verdiende te winnen. Een drive van ongeveer 230 meter, links van het dal. Vervolgens een slim chipje terug naar de fairway en daarna een approach van ongeveer 120 meter die vlak naast de pin eindigde. Birdie! Wedstrijd gespeeld. 2 up voor Jeroen. Jeroen, terecht gewonnen! En eerlijk is eerlijk: het was prachtig om te zien hoe jouw training zijn vruchten afwerpt. Vier keer per week tijdens de training van dochter Britt naar de driving range en daar met Trackman aan de slag, levert duidelijk resultaat op. Het is zo mooi om te zien hoe Jeroen precies weet hoe ver hij met iedere club slaat. Bij mij is het toch wat vaker: ‘welke club zal ik nemen bij 100 meter, een ijzer 6 of een hybride 5? Een ijzer 8 of 9?’Het resultaat blijft wisselend. Dochter Britt (15 jaar) speelt dit weekend het NK op de Twentsche en is bovendien geselecteerd voor Jong Oranje. Jeroen glimt als trotse vader als hij over haar en ook over zijn andere twee oudere dochters vertelt. Het was een ontzettend gezellige ochtend en een leuke, sportieve wedstrijd. En misschien wel de belangrijkste les van deze halve finale: trainen helpt écht! Jeroen, heel veel succes tegen Frank in de finale.
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!