Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
05.10.2022
Het goede nieuws het eerst, de afvaardiging van de NVGJ op de EMGJ in Tsjechië staat na de eerste wedstrijddag op een keurige vijfde plaats. Teamcaptain Madelon is hiermee zeer in haar nopjes. ‘Dit hebben we al een tijdje niet meer meegemaakt. Het mag ook wel een keer. Voor het vertrek naar Tsjechië had ik al een goed gevoel bij dit team”, geniet ze na op het terras van hole 19.
De beste score van het Nederlandse team bracht Louis Westhof op het bord. Met driekwart verrekening zette onze Friese doorloper een keurige 31 punten op de kaart. Anton Kuijntjes (29), Friso Leunge (25), Helene Wiesenhaan (29), Henri van der Steen (24), Leo van de Ruit (24), Marijke Brouwers (24) en Pamela Sturhoofd (29) droegen bij aan het resultaat waarmee we voorlopig heel blij mogen zijn.
Het slechte nieuws; Pim Donkersloot had zijn dag niet. “Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt, ik werd steeds nerveuzer. Het liep van geen kant”, waren wat quotes die we uit zijn mond optekenden Zou er een Kostertje te vergeven zijn op de EMGJ, dan was die zeker voor Pim met z’n 11 punten geweest. Zijn resultaat en dat van de schrijver van dit stukkie (een magere 21) werden weggestreept. Bleven in totaal 210 punten over, goed dus voor een plaats bij de beste vijf.
Aan kop — hoe kan het anders — onze Duitse vrienden. Maar liefst 242 punten staan er op hun rekening. De Italianen die altijd goed voor de dag komen op de EMGJ staan tweede met 241 punten en de Oostenrijkers derde met 240 punten. Het kan dus nog alle kanten op. De Rode Duivels dragen de rode lantaarn en Zwitserland en Denemarken liggen respectievelijk 10 en 7 punten op ons achter.
Hoe vergaat het ons verder? Lekker mag ik wel zeggen, iedereen geniet, goed golf of niet, van de sfeer, de ambiance en een werkelijk prachtige golfaccommodatie. Als je denkt een redelijk beetje te kunnen golfen moet je eens naar het golfresort Konopiste afreizen om een lesje in nederigheid te krijgen. Wat dat betreft werkt deelname aan de EMGJ louterend. Een schitterende baan daar in de Tsjechische Bohemen, maar van een niveau dat wij polderjongens en -meisjes niet gewend zijn. Een kuitenbijter ook, aan het einde van de tweede oefendag stonden er — na 18 holes en een kasteelexcursie — maar liefst 17 kilometers op mijn klokje. Maar ook teveel slagen en bitter weinig stablefordpuntjes. Alle NVGJ-ers speelden onder de maat, het leek wel een beetje op Ajax op een Championsleague-avondje. Niet alleen de natte baan speelde moeilijk, de greens waren echt van wedstrijdniveau. stimp 10 a 11 toch op z’n minst, schat ik. Die greens, waar je eerst maar moest komen, zoals op de 8e par 3. Geen appeltje eitje die 220 meter kan ik verzekeren.
Na de eerste wedstrijddag was er al met al toch sprake van een ietwat opgewektere stemming. Een vijfde plaats in de tussenrangschikking is natuurlijk best een reden om het glas te heffen. Dat hebben we dan — ook bij het diner — zoals het hoort onder journalisten veelvuldig gedaan. Was er kritiek, waren er minpuntjes? Uiteraard! Wat leggen wij niet graag de vinger op de zere plek. Maar zes uur op de baan voor 18 holes? Dat is toch werkelijk te gek, vond ook Anton Kuijntjes, die dit aan den lijve ondervond. De grap van de EMGJ is verder dat het toernooi is bedoeld voor golfende journalisten. In de reglementen staat ook duidelijk vermeld dat alle deelnemers bij aankomst hun perskaart moeten tonen. In de praktijk wordt daar evenwel absoluut niet moeilijk over gedaan, van controle is geen sprake en er blijft iets hangen van ‘zijn dat werkelijk allemaal journalisten die die geweldige ballen kunnen slaan en prachtige scores binnenbrengen?’
Enfin de NVGJ is net als de EMGJ, ook daar doen we niet al te moeilijk, dus we moeten niet zeuren. En leuke dag, daar gaat het om. Toch? Maar als je dan ziet dat een Duitse collega (vergeet de verrekeningsfactor niet) met 39 stablefordpunten binnenkomt, dan mag je toch wel je wenkbrauwen fronsen. Wat verder overigens opvalt is dat de vrouwelijke inbreng op dit toernooi behoorlijk onder de maat is. Geen enkele vrouw in de teams van Oostenrijk, België en Denemarken en slechts een dame bij de Duitsers en de Tsjechen. Hier staat Team Nederland trots bovenaan met vier vrouwelijk golfers, en niet de eerste de beste.
Voor onze Tsjechische gastheren met Pavel voorop niets dan lof. Deze elfde EMGJ is er weer een om in te lijsten. Wat een heerlijk toernooi. Tijdens het diner woensdagavond werd meegedeeld dat de volgende EMGJ in 2024 in Portugal gaat plaatsvinden. Op de baan van Royal Obidos, een eindje boven Lissabon. De deelnemers aan de Nations Cup volgend jaar gaan eind oktober naar Italië, waar gespeeld wordt op een baan bij het Gardameer.
Nu eerst even de batterij opladen voor de tweede wedstrijdag op de Radecky Course. “We breken de baan af”, klinkt het strijdlustig uit de mond van Pim. Leo van de Ruit laat weten hoe dat gegaan is.
Omdat we elkaar in de winter zo’n vier maanden nauwelijks zien, leek het mij een goed idee om twee events in het midden van het land te organiseren. Indoor golf – of simulatiegolf – groeit wereldwijd hard. De locaties schieten als paddenstoelen uit de grond. Topgolf is waarschijnlijk de bekendste; dat werd in 2021 voor zo’n 2 miljard dollar overgenomen door Callaway. In Nederland heb je inmiddels een aantal locaties: Chi Chi, De Hoge Dijk, Birdie Golf en RUFF. Er wordt gewerkt met verschillende systemen, zoals Inflight, FlightScope en TrackMan – waarschijnlijk de bekendste, en het systeem dat bij RUFF wordt gebruikt. Voor wie er nog nooit is geweest: je staat in een soort slagkooi (zoals bij Jumbo Golf om clubs te testen) met een groot scherm waarop een driving range of een hole wordt geprojecteerd. Je slaat een gewone bal – je mag je eigen favoriete bal meenemen – in het scherm. De radar van TrackMan berekent op basis van de eerste paar duizendste seconden hoe de bal in werkelijkheid zou vliegen: afstand, spin, lanceerhoek, alles wordt gemeten om exact te bepalen waar je bal op de baan terecht zou komen. Dit was de eerste keer dat ik (samen met Paul) een event organiseerde voor de NVGJ. Mijn respect voor Hans en de anderen die dit normaal doen is alleen maar toegenomen. Met de stijgende prijzen in alles is het knap hoe Hans er telkens weer in slaagt onze wedstrijden – vaak op prachtige banen – voor een relatief gering bedrag te organiseren. Om een idee te geven: de eerste offerte die ik kreeg, op basis van ontvangst met koffie en taart, borrelhappen, driegangenmenu en zes drankjes, kwam uit op ongeveer € 90 per persoon. Na wat heen en weer mailen, iets eenvoudiger eten en dankzij een bestaande relatie is het gelukt het rond de € 60 te krijgen. Dat betekent feitelijk dat we in de zomer vaak de volledige greenfee (gemiddeld € 74 voor 18 holes in Nederland) cadeau krijgen dankzij de relaties en inspanningen van Hans en zijn team. De ervaring Het is even wennen, maar iedereen vond het leuk. Vooral de lange slagen van de tee en in de baan zijn realistisch: sla je buiten een slice, dan zie je die meestal ook op het scherm terug. Het korte werk is lastiger in te schatten, zeker met de snelle greens en run-offs van Adare Manor. Bijzonder bij RUFF is dat je ook kunt putten. Dat is even wennen, maar qua snelheid best accuraat; de slopes en breking van de greens blijven lastiger te lezen. We speelden de back nine van Adare Manor, de baan van de Ryder Cup 2027 in West-Ierland, met het indrukwekkende Manor als decor. Een greenfee voor 18 holes kost daar in de zomer zo’n € 550. In dat licht was ons uitstapje een koopje – en een stuk duurzamer. Opkomst Wat jammer was, is dat de opkomst laag was. Van de 11 NVGJ’ers die zich hadden opgegeven, stonden er op de dag zelf uiteindelijk 6 aan de start. In deze tijd van het jaar – met ziekte en andere redenen – kan dat gebeuren, maar richting onze host (waar we aanvankelijk op circa 20 deelnemers rekenden) en voor de organisatie was dat teleurstellend. Met de 6 aanwezigen hebben we overigens een prima middag/vooravond gehad en ook nog Jutta Leerdam op groot scherm goud zien pakken. Voor Part II van de Winterswing bij Chi Chi in Groenekan staan op dit moment 11 mensen ingeschreven. Hopelijk komen de afzeggers van RUFF daar massaal op af en sluiten er nog wat extra mensen aan die door dit verslag zijn geïnspireerd.
Ons gewqardeerde NVGJ-lid Marcel Maijer werkt tegenwoordig voor de Nederlandse Loterij en is niet meer op tv te zien bij het darten of het voetbal. Een dag voor het begin van de Olympische Winterspelen zwaaide hij op Schiphol ruim 30 voormalige medaillewinnaars uit, die op weg gingen naar Italië. Een initiatief van zijn nieuwe werkgever. Daar waren zij als eregast aanwezig en openen zij, onder aanvoering van Sven Kramer en Ireen Wüst, het Staatsloterij TeamNL Huis in Superstudio Più. Tijdens de Olympische Winterspelen is het Staatsloterij TeamNL Huis een echt thuis voor Oranje in Milaan. Een plek waar fans en sporters samenkomen en waar sport kijken en het vieren van sportieve successen van TeamNL centraal staan. Dagelijks kunnen maximaal 3300 mensen terecht in het Staatsloterij TeamNL Huis.
Het duurt nog even voor we weer de wei in gaan, maar voor wie niet kan wachten om de vrienden van de NVGJ weer te ontmoeten is de Winterswing in het leven geroepen. Twee keer, op maandag 9 februari en maandag 23 februari, in Utrecht overdekt spelen op een simulator. Op 9 februari is minigolf Ruff aan de beurt, twee weken later op 23 februari is Chi Chi The Golf Venue de locatie. Doe aan beide wedstrijden mee of kies er een. Opgeven kan bij Paul Boehlé (paul.boehle@sponsormediair.nl), samen met Leonard van Nunen organisator van het geheel. Hieronder de bijzonderheden: WINTERSWING in CHI CHI – The Golf Venue in Utrecht Maandag 9 februari 2026 PROGRAMMA 15.00 uur Verzamelen met koffie 16.00 uur Start golf (simulators/driving range bays) 18.00 uur Einde golf & borrel 19.00 uur Diner 20.00 uur Koffie & prijsuitreiking PRIJS € 65,= Inclusief 2 koffie en 4 drankjes Het bedrag gelieve over te maken op onze NVGJ rekening: NL63ABNA0607976802 t.n.v. NVGJ o.v.v. Ruff Maandag 23 februari 2026 PROGRAMMA 15.00 uur Ontvangst & koffie 16.00 - 17.30 uur Entertainment bay 17.30 - 18.30 uur Borrelen 18.30 – 19.30 uur Diner PRIJS € 63,= Inclusief drankjes Het bedrag gelieve over te maken op onze NVGJ rekening: NL63ABNA0607976802 t.n.v. NVGJ o.v.v. Chi Chi
Meerdere NVGJ'ers ontvluchten het sombere winterweer in Nederland en laten de clubs hun werk doen op banen in het zonnetje en een heerlijke temperatuur. Het zuiden van Europa is uiteraard een mogelijkheid, maar sommigen zoeken het verderop. Zo kruisen Ruud Onstein en Ruud Taal binnenkort de degens in Zuid-Afrika. Willem Schouten, Gerald van Daalen en Paul Mansoor (en zijn broer Dave) gingen meer in oostelijke richting om in Thailand voor de derde keer om de Hua Hin Cup te spelen. Je moet er wat voor over hebben.. Dit jaar was er na vier glorieuze wedstrijden uiteraard weer een winnaar. Willem kreeg een pruik op (geintje) en nam de wisseltrofee van Paul over: een riem. Op de baan waar ook voor de Asian Tour wordt gespeeld was Willem met twee birdies in de beslissende ronde on fire. Het viertal hoopt zeker nog enkele edities om de Hua Hin Cup te spelen. Paul gaat nog drie maanden door Azië reizen, de overigen gaan zich rustig voorbereiden op het nieuwe NVGJ-seizoen. Voorlopig nog even met temperaturen van rond de 30 graden..
Terugblik op de prachtige Redexim Nations Cup op Texel van vorig jaar oktober.
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.