Duikboot

Eindelijk, eindelijk speel je dat rondje waarvan je al zo lang hoopt dat hij komt. De ballen komen loepzuiver van je clubblad, je vindt fairway na fairway, de putts vallen, en het zit net dat beetje mee. Gevolg? Een monsterscore. Eentje waar je je nog bijna voor moet excuseren ook.

Iedereen heeft wel eens zo’n droomdag gehad. Of zo’n periode waarbij goede scores eerder regel dan uitzondering lijken. Het loopt. Heerlijk. Vergeten zijn die ploeterende rondes waarin een score in de buurt van de buffer in geen velden of wegen te bekennen was. Nee, dan nu. De teller stopt pas bij 39, 40, 41 punten. Wat kan golf toch leuk zijn denk je als je de laatste bal uit de hole haalt en je de gelukwensen van je flightgenoten in ontvangst neemt. Glunderend stap je na zo’n ronde het clubhuis binnen, al is er ook wat van schroom, want je wéét wat er komen gaat. Het gaat opmerkingen regenen. ‘Zo, wat heb je betaald voor die score?’, ‘Wie was je marker? Oh ja, dan snap ik het wel.’ , ‘Zeg duikboot, wel inleveren die kaart hé?’, en meer van dat soort leuks. Om over het massaal ingezette ‘we all live in a yellow submarine ‘ bij de prijsuitreiking maar te zwijgen.

Maar ach, het is bijna altijd goed bedoeld. De scherts in combinatie met lichte jaloezie, is goed waarneembaar. In een hartelijk schouderklopje. In het zacht toegevoegde ‘mooi man’ In het meermaals glimlachend en hoofdschuddend herhalen van je score. Een-en-veertig… Dat van misgunnen geen sprake is mag je ook opmaken uit de wetenschap dat de scorekaart van een echte duikboot slechts in stilte wordt ontvangen. Voor hem of haar geen vrolijk gezang, maar schuine blikken en gemompel bij de wedstrijdtafel dat het ook altijd hetzelfde is.

Duikboot is dus ook een beetje een geuzennaam. Al is het een gevaarlijke, want alleen dreigen met het begrip duikboot is soms al voldoende om de droom uiteen te laten spatten, de magie te laten verdwijnen. Enkele maanden geleden speelde ik met P, die na negen holes  - met jaloersmakend goed spel – heel ruim boven de twintig punten stond. ‘Jij komt aan de beurt’, voegde ik hem dus meermaals schertsend toe, terwijl hij zich na elke perfecte slag meer uitputte in excuses voor zijn goede spel met een ‘dat doe ik anders nooit hoor.’ En inderdaad, daarna dééd hij ook niet meer. Het woord duikboot alleen bleek giftig voor het goede spel dat als sneeuw voor de zon verdween. Zelfs maanden later – bij weer zo’n majestueuze ronde – zong het woord nog door zijn hoofd. Duikboot…

De woorden, de lach, het gezang, het is slechts niet kwaadbedoelde jaloezie, een lichte vorm van afgunst. Echt. Dat volle zingende clubhuis denkt namelijk maar één ding. Ik wou dat ik weer eens zo’n dag had…