Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
19.06.2021
Op onze site worden enkele sponsors nader voorgesteld door middel van een interview. Na Frank van Wezel van Duca del Cosma deel 2: Eric Venghaus van Zorg Vastgoed Management: "Ik hou wel van die eigengereide journalisten..."
De levensloop van Eric Venghaus laat zich beschrijven als een enerverend jongensboek. Hij groeide op in een groot, liefdevol, maar arm Surinaams gezin in “het Haagsche” van de jaren vijftig en zestig. Na zijn studie vliegtuigbouw maakte hij bliksemcarrière in de offshore- olie-business en in die branche begon hij al snel voor zichzelf. Vervolgens switchte hij naar de handel in appartementsliften. Tussen de bedrijven door werd hij eigenaar en pikeur in de paardenracerij.
Gaandeweg raakte hij gepokt en gemazeld in politiek Den Haag. De laatste jaren verovert hij project na project in de zorg- en bouwsector met zijn bedrijf Zorg Vastgoed Management. Het heeft hem allemaal geen windeieren gelegd, maar hij praat er bescheiden en vooral anekdotisch over.
Eric ontvangt de NVGJ-delegatie in het clubhuis van zijn homecourse De Rijswijkse, waar hij als vanzelf begint over zijn liefde voor het golfen. “Hier heb ik een jaar of zeven jaar geleden mijn GVB gehaald, samen met mijn vrouw en zoon. Dat me dat lukte was een wonder, want ik kon er werkelijk geen pepernoot van. Toch maar les genomen, doorgezet en blijven hangen voor de gezelligheid. Intussen heb ik handicap 18 en is het een heerlijk tijdverdrijf voor me. En niet onbelangrijk; het
publiek hier doet lekker normaal, totaal geen Haagse kak. Leden, greenkeepers en barpersoneel, ze zijn allemaal superaardig”.
Hoe vindt hij er de tijd voor met zo’n drukke job? Eric: ”Daar máák ik tijd voor. Net als voor lekker lunchen met mensen die ik graag mag. Van alleen maar werken wordt geen mens beter. Ik gebruik golf ook helemaal niet voor mijn relatiebeheer. Ik speel puur voor de ontspanning”.
Die visie moet wel kloppen, want zijn Zorg Vastgoed Management BV is al jaren marktleider op het gebied van het ontwikkelen, financieren en realiseren van zorgcentra en gerelateerde woonconcepten. ZVM is de grootste landelijke partner van eerstelijns zorggroepen en maakt het mogelijk dat de huisarts, de fysiotherapeut, de apotheker en mogelijk andere specialisten bij mensen in hun eigen buurt op de begane grond onder één dak komen. Dat bespaart ze veel gedoe en het levert de gezondheidszorg een besparing op van zo’n 12 miljard euro per jaar. Op de bovengelegen etages van die zorgcentra worden seniorenappartementen
verwezenlijkt, van alle gemakken voorzien. Ook winkels voor de dagelijkse boodschappen krijgen waar mogelijk een plek in het complex.
Eric: “Bejaardentehuizen zijn er allang niet meer en van oude mensen wordt verwacht dat ze zo maar overal naartoe kunnen gaan, terwijl de dokter, de fysiotherapeut en de apotheker vaak best een end verderop zitten. Het doel is het leven van deze mensen fijner te maken en dat van artsen en andere participanten praktischer”.
Eric’s aandacht gaat nu uit naar een paar specifieke projecten; de bouw van 120 appartementen met een groot gezondheidscentrum eronder in Nieuw-Vennep en de
verwezenlijking van 210 woningen in Rotterdam direct aan de Maas, met uiteraard een gezondheidscentrum. Daarnaast heeft hij ook net een contract gesloten met een thuiszorgcentrum in Eindhoven.
Terug naar het golfen. Hoe is hij ooit bij de NVGJ terechtgekomen en wat is zijn belang bij het sponsoren van ons matchplay toernooi? Eric: “Mijn maatje Alex Jongman, ook sponsor van de NVGJ, nam mij een keer mee en ik voelde mij direct thuis. Ik ben eigenlijk niet zo van clubjes en competities, want ik bepaal graag zelf waar en wanneer ik speel, maar de NVGJ voelde direct als een warm bad. En de klik met journalisten is er, want dat zijn lekker eigengereide figuren, net als ik.
De een komt van De Telegraaf, de ander van De Volkskrant, die weer van radio of tv, weer een ander van een sportblad en ze hebben allemaal hun eigen verhaal. Toch is het één hechte club. Dat vind ik gaaf. Als buitenstaander word ik warm onthaald. “Hé Eric leuk dat je er weer bent!”.
Hij is inmiddels 69, ziet er fit en gesoigneerd uit, maar toch….. wil hij zelf zo langzamerhand niet een zorgeloze pensionado zijn? “Ach”, stelt Eric, “het is net als bij golfen; als je het een tijd doet sta je niet meer zo te ploeteren, maar laat je de clubs het werk doen. Zo kan je er jaren mee door. Door jarenlange ervaring voel ik weinig druk meer. Daarbij zijn wij goed georganiseerd. Er liggen draaiboeken klaar voor alle denkbare projecten. Die hoeven wij alleen maar te ontvouwen. Wij
kennen de wet- en regelgeving als onze broekzak en verantwoordelijke ministers, wethouders, ambtenaren, architecten en leveranciers weten we goed te vinden. Mogelijk gedoe wordt in de kiem gesmoord door alles van tevoren in elk detail vast te leggen”.
“Zo kunnen wij bouwprojecten per uur plannen. Onlangs hebben wij een heel complex in zes maanden tijd tiptop afgeleverd. Dat gelooft bijna niemand, maar toch is het zo. Daarbij voelt het goed iets van maatschappelijke waarde te bewerkstelligen. Hindernissen zie ik als uitdagingen. Net als bij golf. Hoe mooi is het niet als je bunkers, waterpartijen en bosschages weet te vermijden en je
de bal lekker op de green belandt? Dat geeft een kick. Elke keer weer”.
Zonder te spelen afscheid nemen van de Mr Glow Matchplay, dat is even slikken. Zeker als dat afscheid niet het gevolg is van een blessure of nederlaag maar van een (veel) te volle agenda. Het stukje moeten tikken voor de Mr. Glow competitie is eigenlijk nooit goed nieuws. Heel soms, als je na een zege iemand matst door de tekst ook voor je rekening te nemen, maar meestal zit je toch je nederlaag weg te tikken en zie je letter voor letter verschijnen waarom het mis ging.
Dinsdag 28 april stond onze matchplay op de kalender en wel op de thuisbaan van Christel, het altijd mooie Anderstein. Ik had haar voorgesteld om op mijn thuisbaan te spelen, de ook mooie Heelsumse, maar naar later bleek had zij daar een wel heel vervelend akkefietje gehad. Iets met parkeren en veel schade, waar zij part noch deel aan had, dus liever niet opnieuw naar de Heelsumse. Geen punt, het is geen straf om op Anderstein te spelen. Ook had Christel gezorgd dat wij de lussen B en C konden spelen, de mooiste van de drie. Ik had mij goed voorbereid. Niet te veel Oranjebitter de dag er voor t.g.v. de verjaardag van Wim-Lex en vroeg naar bed, wat kon er fout gaan? Na de koffie en wat putten konden wij op weg. Het zou een stralende dag worden en niets bleek minder waar, prachtig zonnetje wel met wat wind. De B lus kende ik niet maar is werkelijk wonderschoon, bosrijk en zeer afwisselend. De C lus ligt meer in het open veld en daar kreeg de wind dus meer vat op de bal. Ook komt er water in het spel bij beide lussen. Dat Anderstein geen gemakkelijke baan is blijkt uit het feit dat ik met mijn handicap van 30,8 maar liefst 41 slagen mee kreeg. Na wat rekenwerk moest Christel mij 17 slagen geven. Een verslag van hole na hole is niet bijster interessant. Bij de turn stond Christel 4 up. We halfden wel een paar holes, maar met nog 3 holes te gaan was het toch 4 up voor Christel. Ze speelt mooi en steady, recht en lang van de tee, en zuiver met de approaches. De volgende tegenstander heeft er een hele kluif aan! Op het heerlijke terras in het zonnetje onder het genot van een Gele Peter leerden wij elkaar wat beter kennen. Christel is een bezige bij! Naast haar freelance journalistieke werk heeft ze ook al een paar boeken geschreven en biedt zij zichzelf aan als 'house-sitter'. Ze past op huizen als de bewoners weg zijn en verzorgt dan ook de dieren. Meestal in Frankrijk, ze spreekt de taal vloeiend, maar binnenkort ook tweemaal in Denemarken. Ze krijgt heel goede reviews en wordt daarom vaak gevraagd. Wel zoekt ze de huizen uit die niet te ver bij een golfbaan vandaan liggen. Het nuttige kun je met het aangename verenigen, nietwaar? Dankjewel Christel, voor een fijne golfronde! We hebben het motto van onze club eer aan gedaan en elkaar een gezellige dag bezorgd. Ik wens je heel veel succes met het vervolg van de matchplay!
Van Galen vs Van Leeuwen Ai, 7 down 6 to go Aan de vooravond van mijn matchplay speelde er van alles door mijn gonzende golfhoofd. Jeroen van Leeuwen - aan wie ik was gekoppeld - mocht zich al tweemaal eerder finalist noemen en hij won er een. Zijn handicap: 11. De mijne: 25. Het gekozen strijdtoneel: Houtrak, Jeroens thuisbasis. Ik speelde er ooit een keer, maar ik had geen enkele actieve herinnering aan welke hole dan ook. Eerlijk zijn tegen jezelf, dacht ik. Geen valse hoop koesteren. Tegen een betere golfer raak je door zijn verre drives en zuivere approches toch al snel ontmoedigd. Aan de andere kant was er toch enige reden tot optimisme. Mijn ballen vlogen de laatste tijd naar behoren. Op de Hoge Dijk had ik twee dagen daarvoor zomaar 32 stablefordpunten bijeen gesprokkeld. Actueel sta ik nu zelfs op plaats 6 in de Order of Merit. Ook al is dat in de B. Het weer zou fijn zijn en de baan lag er florissant bij, aldus de website. Ik kreeg ook nog eens dertien slagen mee. Even kwam de wekelijkse lijfspreuk van Telstarfans in mij op: ,,Voor hetzelfde geld winnen we.'' De wedstrijddag zelf begon goed. Jeroen toonde zich een warm gastheer. De greenfee had-ie al betaald en er stond direct koffie voor mijn neus. Wij kenden elkaar nog niet zo goed, maar in ons geanimeerd gesprek bleken wij veel raakvlakken met elkaar te hebben en zelfs wederzijdse kennissen. Jeroen zou mij – sportief als hij is - bij iedere hole op mogelijke gevaren wijzen. Drie-putt Bij het inslaan voelde ik mij dan ook tamelijk ontspannen. Bij de afslag zelfs op mijn gemak. De eerste hole verloor ik weliswaar, zij het nipt. Reden: een drie-putt op een voor mij erg snelle green. De tweede hole trok ik wel naar mij toe, maar verloor de vier daaropvolgende holes. Maar telkens met slechts één slag verschil. Met name opnieuw door het putten. De hole daarop halfden we. Hole 8 was wel voor mij. Lang leve de handicapverrekening, maar hole 9 ging wederom naar Jeroen. Al stond ik dan 4 down, ik bleef toch mogelijkheden zien. Jeroen speelde dan wel prima, maar mijn afslagen en approches mochten er ook wezen. Beslist niet kansloos. Tenminste, als je mijn fouten wat baanmanagement buiten beschouwing laat. Ik ging telkens voor de vlag. Ook al lag er een diepe bunker voor - of naast de green. Of erger: een waterpartij. Het verlangen om groots en meeslepend te spelen was opnieuw sterker dan het gezond verstand. Ken uzelf. Veilige ruimte Wilde ik dus nog terugkomen, dan moest ik vanaf hole 10 kiezen voor de veilige ruimte, beheerst slaan, rustig ademen en beseffen dat ik nog zes extra slagen mee had. Kortom vrij baan voor andere valkuilen in dat gonzende golfhoofd. Ik ging nadenken, ik ging kracht zetten, ik ging opkijken. Op de drie holes die volgden ging ik volledig de mist in. Jeroen scoorde intussen louter parren. Op hole 12 was het dan ook gedaan. 7 down voor mij, 7 up voor Jeroen, met nog maar 6 holes te gaan. De terechte winnaar stelde voor om toch nog even lekker door te spelen. En zo belandden wij nog op de schitterende hole 14, die, zo schijft men terecht op de Houtrak-site, op Augusta niet zou misststaan. De dag eindigde in het clubhuis met wat biertjes, bitterballen en wederom een prettig gesprek. Het NVGJ-adagium 'Elkaar een fijne dag bezorgen', viel hier helemaal op zijn plek. Met dank aan Jeroen, de baan en het weer.
Ik had al een paar jaar niet meer meegedaan aan onze matchplay competitie. Waarom eigenlijk weet ik niet. Ik speel graag matchplay en was ook altijd een enthousiast deelnemer aan de NGF Competitie. Toen ik in Zuid Afrika de oproep las van organisator Louis Westhof om je aan te melden, besloot ik mij op te geven en dat leverde een loting op die mij plaatste tegenover Hannie Verhoeven, onze huidige penningmeester en dinsdag 21 april was het zover. Hannie wilde wel graag eens op Noordwijk spelen, zij had gehoord dat het een oude en mooie baan was en dat wilde zij wel eens ervaren. Ik denk dat zij, nu de wedstrijd achter de rug is, graag nog eens terug wil komen naar Noordwijk.
'Het was gezellig, man', zegt Roland, terwijl hij nog een keer op zijn scorekaart kijkt, die niet alleen 44 Stablefordpunten laat zien, maar ook 4&3 winst in de eerste ronde van de matchplaycompetitie. Gezellig? GEZELLIG?! Ik neem nog een slok van mijn bier en denk terug aan achttien holes geleden. Toen mijn goedlachse, en ogenschijnlijk zo sympathieke tegenstander me op de eerste green een puttje van veertig centimeter liet maken... herstel, liet missen. 'Het is niets persoonlijks hoor, maar soms gaan dat soort puttjes er niet in', voegde hij er ten overvloede nog even aan toe. Vertel mij wat. De rest van de ronde drukte ik er nog vier van binnen de meter langs de hole – er zat zelfs een 4-putt bij – zodat de teller pas stopte na 40 putts. Au.
De NVGJ won na jaren weer eens de interland tegen de Duitsers, deze keer op de baan van Landgoed Bleijenbeek in Afferden. Weliswaar met een krap verschil, van in totaal 253 punten tegen 249, de trots was er niet minder om. Nederland lijkt sinds de geweldige prestatie bij de Nations Cup in Texel, de stijgende lijn moeiteloos door te trekken. Non-playing captain Madelon nam de afschuwelijk grote beker in ontvangst. Waar andere jaren nog wel eens de slechtste twee (of de beste en de slechtste) score van de tien werden geschrapt, gebeurde dat dit jaar niet, en dat maakte net het verschil, door een score van 8 punten bij de Duitsers, waar Nederland niet lager scoorde dan een 21. De hoogste scores vielen met 31 en 35 trouwens ook aan de kant van de Duitsers, waar Sonja de meeste binnen haalde voor Nederland (30). Alle scores met ¾ handicap verrekening.