Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
07.02.2020
Na de rondleiding door het nieuwe hoofdkantoor van Duca del Cosma en een inspirerend welkomstwoord van PR-dame Caroline van Wezel zijn de vier deelnemers aan Ronde 5 van het NVGJ Virtuele Golfkampioenschap 2020 goed gemutst om het strijdperk van de Duca Golf Experience te betreden. Aan de slag gaan dit keer: onze onvolprezen webmaster Hans Botman, Jan van Galen, Jeroen van Leeuwen en Richard van Stralen.
Al vanaf de eerste klap in het meteen goed raak. Richard en Jeroen hebben geen medelijden met het scherm: kanonskogels zijn het die beide heren afvuren. Hans Botman laat zich niet gek maken, speelt stratego en speelt deze hole in par, wat hem drie punten oplevert. Terwijl de andere drie mannen stuk voor stuk met twee punten in de pocket naar hole twee lopen. Na hole 1 is Hans Botman dus de
verrassende leider. Negen punten gezamenlijk voor de hele flight na hole één hebben we trouwens ook nog niet eerder gezien.
Op hole twee geeft Jeroen andermaal zijn visitekaartje als longhitter af. Zijn perfect geraakte Titleist doet er maar liefst 245 meter over om tot stilstand te komen. Hiermee onttroont hij Bert van der Toorn met 17 meter als leider in ons Virtuele Longest Drive Klassement. Door zijn lekkere drive houdt hij op deze korte par 5 nog 197 meter over om de pin te halen. Zijn tweede slag is evenwel 204 meter
lang. Met twee slagen ligt hij dus zeven meter voorbij de vlag. Zo’n birdie-kans, goed voor vier punten, kun je niet laten lopen. Dat doet Jeroen dan ook niet. Zodat hij met zes punten de leiding overneemt. Hans Botman houdt zijn goede start niet vol en scoort ”een mooi rond getal”, oftewel nul punten.
Op hole 3 doet Jeroen zijn krachtpatserij nog eens dunnetje over met een drive van 237 meter. Richard van Stralen, ook voor geen kleintje vervaard, doet een poging in de buurt te komen van Jeroen. Hij ziet zijn bal ruim 200 meter vliegen, maar moet op longhitter-gebied toch de eer aan Jeroen laten. Jan van Galen en Hans Botman komen met ”een mooi rond getal”van de hole. Hun totaal blijft steken op drie punten. Richard en Jeroen voegen elk twee punten toe aan hun totaal. Wat Richard op vijf brengt, Jeroen komt op acht. Kortom, er hangt sensatie in de lucht: iemand die na drie holes met acht stablefordjes aan kop gaat, dat biedt perspectief voor een monsterscore.
Maar helaas, het mag niet zo zijn. Op alle volgende holes, de nummers 4, 5, 6, 7 en 8, moet Jeroen zich helaas tevreden stellen met dat eerder genoemde “mooie ronde getal”. Veel waterballen brengen hem regelmatig aan de verkeerde kant van de score. Hans, Jan en Richard sprokkelen vervolgens regelmatig hun puntjes bij elkaar. (Kenners weten dat ik hier de fameuze Noord-Hollandse sportjournalist Sam de Jager citeer: die schreef in al zijn biljartverslagen: ”de spelers sprokkelden hun puntjes bij elkaar”. Hij werd daar ter redactie wel ‘ns op aangesproken, alsubegrijptwatikbedoel…) Jan van Galen pakt op hole 5 in één keer drie punten dankzij een mooie par. Zoals Hans Botman op de korte par drie zevende hole (96 meter en flink omlaag) eveneens drie punten pakt dankzij een strakke par.
Richard heeft een sterke eindspurt: één punt op hole zeven, twee punten op hole 8, idem dito op hole negen. Terwijl op hole acht zijn drie medespelers weer zo’n ”mooi rond getal” moeten noteren. Op hole negen komt Jeroen nog een keer sterk terug met een drive van 238 meter. Dat wil dus zeggen dat hij maar liefst drie keer een drive produceerde die langer was de longest drive tot dan toe. Uiteindelijk stoppen zowel Jeroen als Richard op de slothole twee punten in hun ransel. Hans en
Jan scoren niet.
Zulks levert na negen holes de volgende eindstand op: Hans en Jan gedeeld derde met negen punten, Jeroen tweeds met tien punten. Richard pakt met twaalf punten de virtuele dagprijs. Dit betekent tevens dat er nog steeds een trio het leaderboard aanvoert: Olga, Andy en Ruud met 15 stablefordpunten. Dinsdag zeven juli wordt Ronde 6 van dit Duca-golffeest afgewerkt door de ”Honourable NVGJ- Gentlemen” Gerald van Daalen, Martijn Paehlig, Leo van de Ruit, Fred Veldman. Daarna volgen nog Ronde 7 op 8 juli en Ronde 8 op 9 juli. Inmiddels zijn ook deze flights volgeboekt. Inschrijven kan niet meer.
We gaan met de NVGJ terug naar De Goyer. Terug naar die baan die bij iedereen in het geheugen gegrift staat: waar ooit een slagboom naast lag en wij dat dagdeel het enige gezelschap waren. Niemand heeft ooit schuld bekend, al vond het bestuur destijds dat we de helft van de kosten moesten dragen. Zo gaat dat bij ons.
Ze zijn onderhand allemaal weer thuis. Een mooie ervaring rijker, soms een illusie armer. De surprisereis kende inderdaad enkele mooie verrassingen. Maar net als met golf: niet elke slag is raak. Zeker niet op een beest van een baan als La Galiana of de derde achtereenvolgende golfdag in combinatie met greens die het slechtste in je naar boven halen. Lees mee! Zestien uit Nederland aanvliegende golfers en vier die al een deel van het jaar in Spanje wonen; allemaal in afwachting van het moois dat deze nieuwe NVGJ-golfreis hen zal brengen. Ze komen om te golfen, maar dat gaat gepaard met gezelligheid, humor en zelfspot over soms magere wedstrijdresultaten. Maar ook goede gesprekken en - overdenkingen. Want het leven in Spanje is goed ... je zou hier - in de winter - prima kunnen wonen ... Grenzend aan onbegrepen klein en groter leed is de vaststelling - al op de eerste golfdag - dat sommigen ineens niet meer kunnen putten. ,,Met twee slagen op de green en met vier puts eraf. Hoe kan dat nu?'' Of; ,,die greens zijn gewoon niet te lezen. Hoe dan?'' Ook: ,,Ik raakte de bal amper aan en dan ligt 'ie toch ineens verder dan van waar ik begon.'' Erger: ,,Ik heb vandaag écht geen bal geraakt. Nog nooit zó slecht gespeeld.'' Hoogste score Wie die ervaringsdeskundigen waren, dat laten we in het midden, want iedereen had verdeeld op drie speeldagen wel een gelijke ervaring. De NVGJ speelde twee keer gecombineerd drie lussen op La Sella en de 18-holes bergbaan La Galiana. La Sella dit najaar nog host van de European Ladies Tour en La Galiana het beste te omschrijven als 'een beest van een baan'. Vaker smalle fairways, maar weinig meters vlak en dan loopt de baan ook nog eens af. Buggies moesten te vaak op het pad naast de baan blijven. Met verhoogde afslagplaatsen en sterk aflopende fairways en greens is het een aanslag op je conditie. ,,Misschien iets te moeilijk voor de meesten'', constateren we later in het clubhuis. Toch werd uitgerekend op La Galiana de hoogste score behaald. Sponsor Eric Venghaus putte 36 stablefordjes. ,,Ik speelde vandaag onbevangen. Ik zag die baan wel liggen in het dal en dacht ook meteen: Onmogelijk! Maar oké, gewoon spelen; we zien wel.'' Reis- en wedstrijdleider Ger Laan zag dat het goed was. Al speelde hij zelf met gemengde gevoelens. ,,Ik krijg idioot veel slagen mee. Dat komt omdat mijn handicap zo is gestegen de laatste tijd. En dan speel je jezelf ineens dik in de punten. Ik schaam me dood'', was zijn reactie. Overall winnaar Zijn hoge handicap leidde indirect tot overall winnaar met opgeteld 81 stablefordpunten . Met als podiums een derde plaats op La Galiana (29 punten) en een tweede plaats op de tweede en laatste dag op La Sella (27 punten). Ook Marijke Brouwers speelde weer zo constant als een Zwitsers uurwerk met 27 punten op de eeste dag op La Sella (3e) en tweede op La Galiana met 31 punten. Er wrong zich nog een andere vaste waarde tussen de eindranking: sponsor Jolanda Swart. Zij werd tweede met 79 punten. Dat was vooral te danken aan haar dagwinst op de tweede speeldag op La Sella met 31 punten. Saillant detail is dat ze die hoogste score combineerde met caddiën voor flightgenote Janneke Koster, die tot haar eigen verbazing ook nog een par sloeg. Vermeldenswaardig zijn ook de dagwinst van Henk Koster op dag één op La Sella en de derde plaats van Eric Dercksen op de laatste dag op La Sella (26 punten). Er werden nog twee birdies gescoord door 'gasten' George Baars en Ronald van Zanten. Het waren vier heerlijke dagen golfen in redelijk goed weer, good food & drinks in een prima sfeer en met hele prettige reisgenoten. Met dank aan Hans Terol, die er overigens zelf niet bij was en onze Spaans sprekende reisleider Ger Laan. Vliegen Maar dan komt ook weer het moment dat je moet terugvliegen. En helaas is dat met Transavia. Op de heenreis vanaf Amsterdam 's ochtends al bijna 1,5 uur vertraging en nu 's avonds 3 uur vertraging op Alicante. Meer dan een halve dag van mijn verjaardag (67; pensioen!) doorgebracht op mogelijk het vreselijkste vliegveld in Europa! Over vliegen met Transavia gesproken. Wat een armoede, wat een flutmaatschappij. Pakweg driekwart vliegt - extra betaald - priority. Kunnen ze ieder een extra stuk bagage meenemen aan boord. Als je niet meegaat in deze vorm van zakkenrollen (100 euro extra p.p.) voor priority, dan vind je uitpuilende bagagevakken boven je stoel als je als C-klasse het vliegtuig binnenstapt. Controle op maximale afmeting of gewicht is nul. Interesseert Transavia geen reet. ''Ken ik effe vanghu''. Om 23.10 wensen twee van die groen-donkerblauwe luchtzussen ons zonder blikken of blozen een 'goede avond' en 'zeggen: welkom aan boord'. Hoezo 'avond'? Het is zo goed als nacht. Transavia je bent gewoon drie uur te laat. Wéér te laat. Neanderthaler En dan sommige passagiers. Je kunt flinke pech hebben. Voor mij op stoel 20C zit een Neanderthaler; type Fred Flinstone. Groot, vierkant hoofd met een kop ongewassen haar. Stinken! Mogelijk een tijdje geleden voor het laatst gewassen met hele goedkope, ranzige shampoo of met dierlijk vet. Dat is duidelijk gaan gisten en het vet op zijn hoofdhuid is gaan schiften. Zoiets. Bij de eerste mogelijkheid gooit hij de rugleuning achterover. Zijn vieze, smerige pruik boven mijn neus. Na drie keer gevraagd te hebben of hij 'die viezigheid uit mijn gezicht wil halen', weet ik: laat maar. En weer gaat de rugleuning naar achteren. Alicante is aanvliegplaats voor camping Benidorm, vertel ik mijzelf. Vervolgens kom je 's nachts aan op Schiphol op een verlaten D-pier. In de verte zien we de verlichting van het luchthavengebouw. Is ook nog één van de loopbanden stuk. Bagage ophalen in hal 3, dan naar de uitgang; dus de hele luchthaven over. Compleet gesloopt stap ik in de taxi die gelukkig wel op tijd is. Als we eindelijk 's nachts om 3 uur thuis zijn denk je toch: kunnen we volgende keer niet met de auto of de bus? Of met de boot ...
Zo'n 20 leden van de NVGJ familie (met aanhang) genieten momenteel van de surprisereis in het Denia Marriot Golfresort & Spa tussen Valencia en Alicante in Spanje. Henk Koster stuurde ondermeer deze foto waarop Marijke, Dea, Janneke en Jolanda (vlnr) op staan. Marijke en Roderik bezochten op weg naar Denia een Spaanse poppenfabriek, waar bijzondere 'newborn' poppen gemaakt worden. Deze poppen lijken net echte baby's. Op verzoek werd de door hen voor een kleindochter gekochte babypop getoond en meteen als echte baby gekoesterd..
Ons gewaardeerd bestuurslid en fantastische fotografe Hélène heeft een schitterend boek gemaakt met foto's en teksten van het Team Para/Atletiek. Al jaren is zij verbonden als fotograaf aan dit team en reisde met hen de hele wereld over naar WK's en Olympische Spelen om de meest prachtige foto's te maken. Dat heeft geresulteerd in een indrukwekkend fotoboek met bijzondere teksten over het ontstaan van het Team, verhalen over wat de atleten hebben moeten doormaken en hoe keihard er getraind wordt. En hoe zwaar de weg naar succes was. Wat de atleten in hun kinderjaren hebben moeten horen tart ieders verbeelding: 'Kun jij dat wel?', 'Je mag niet alleen in een kano en je krijgt ook geen peddel want dat kun je toch niet', 'jij kan geen veterstrikdiploma halen', en meer van dat soort kwalijke opmerkingen. Dit boek gaat over nooit opgeven, of zoals atleet Fleur Schouten zei: 'Never ever, ever, ever give up. Titel van het boek: No Excuses, de spijker op zijn kop.
Tijdens de jaarlijkse slotavond van de Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten (NVGJ) is de Golfpersprijs 2025 uitgereikt aan Niels Hooft. Hij ontving de prijs voor zijn bijdrage aan de golfjournalistiek door zijn talloze video's op Youtube en social media.
De slotavond van de NVGJ had alles: spanning, drama en een flinke dosis Murphy’s Law. In de A-categorie kroonde Foeke Collet zich tot tweevoudig kampioen van de Charles Taylor trofee. Halverwege de ronde ging hij nog languit op de grond liggen na een lullig chipje waarbij het in zijn rug schoot. Toch sprokkelde hij onverstoorbaar 36 punten bij elkaar. Mr. 34-35-36 zat dit keer aan de hoge kant. “Never underestimate the injured man,” bleek het motto van de avond.