De roar van Tiger

De hele maandag na het eerste weekend van juni maalde het door mijn hoofd. Welke golfgebeurtenis van het voorbije weekend moest ik nemen als onderwerp voor dit stukje? Zeker drie streden er om de gunst van mijn toetsenbord.

Het Deloitte Ladies Open natuurlijk. Op Broekpolder kwamen de beste dames van Europa bijeen, met Christel Boeljon als eerste onder haar gelijken. God, wat werd er veel van haar verwacht. Zoveel dat ze op de eerste dag al verzuchtte dat er eigenlijk niets te winnen viel voor haar, zozeer had ze het gevoel dat het publiek niets anders dan een overwinning dacht te gaan verwelkomen op zondagmiddag.

Ja, Boeljon is enorm goed, maar winnen doe je nu eenmaal niet op commando. Zelfs niet als je twee van je eerste drie toernooien hebt gewonnen. Ze werd elfde en kreeg de vraag voorgeschoteld of dat niet een matige prestatie was in dit veld… Bizar.

Eigenlijk net zo bizar waren sommige reacties op de tweede plaats van Joost Luiten diezelfde dag in Wales. Met nog een halve ronde te spelen had Nederlands beste golfer de eerste plaats in handen, maar hij kon het net niet afmaken en eindigde met het zilver om zijn nek.

Nummer twee is niet alleen degene die het bijna won, hij is ook degene die als eerste verliest, en op verschillende fora wilde men dat ook maar al te graag benadrukken. Maar als je met drie, vier man kort op elkaar naar de laatste holes gaat, dan kan er maar eentje als eerste binnenkomen en diegene luisterde deze week niet naar de naam Luiten.

Toch draait dit stukje ook niet om hem. Hoe dichtbij hij ook kwam en weer komen gaat, en hoe goed het verhaal dat je daarmee kan vertellen ook is.

Nee, deze 450 woorden kunnen eigenlijk maar over een man gaan. Degene ook die zijn wiel bijna vaker dan wie dan ook als eerste over de meet duwde. Voor wie winnen jarenlang gewoner was dan verliezen. Op Muirfield Village, in het toernooi van Jack Nicklaus, won Woods voor de 73ste keer in zijn loopbaan en voor de tweede keer dit seizoen. Mét daarbij een wonderbal als in zijn beste dagen.

De roar die na zijn toverslag over de baan galmde was enorm, en echt alleen te horen bij de voormalig nummer 1 van de wereld. Niet Rory, niet Donald zelfs niet Mickelson krijgt het publiek zo op de banken als de veertienvoudig majorwinnaar. De verwachtingen schoten direct door het plafond en met minder dan een zege in het U.S. Open half juni in San Francisco zal bijna niemand genoegen nemen. Tiger niet uitgezonderd. Hoe bizar dat ook is.