De laatste

uim vijf jaar geleden schreef ik op deze plek mijn eerste stukje. Zo’n 130 golfstukjes later tik ik – uitgerekend op de dag van de Brexit – een stukje om mijn vertrek aan te kondigen. Tijd voor een  #Mexit.

Ach, er valt veel te vinden over het besluit van de U.K. om Europa te verlaten. Dat het een wake-up call voor de rest van Europa is. Dat een vakantie in Engeland ineens een stuk goedkoper wordt. Dat Schotland wel wilde en wil blijven en een volgend referendum slechts een kwestie van tijd is. Dat goedkoop vliegen met de Britse prijsvechters weldra tot het verleden zal behoren. Dat ze zich in Moskou en Ankara de tranen in de ogen lachen over de toegenomen Europese verdeeldheid. Dat… Nou ja, veel dus.

Maar op deze plek schreef ik altijd alleen maar over golf. Dat was de vraag die ik in december 2009 kreeg, en dat is wat ik sindsdien heb gedaan. Over topspelers en over tobbende spelers, over golf op ‘ons’ niveau en over golf op de Spelen, over overwinningen en over nederlagen, over golfplezier en over golfverdriet.

Verbazingwekkend hoeveel kantlijnverhaaltjes er te vinden en verzinnen zijn. Nog steeds zie ik mezelf regelmatig een aantekening van een of twee woorden maken met de gedachte dat daar wel een stukje in zit.

Stof is er genoeg, maar tijd iets minder en dus is het mooi geweest. Na vijf en een half jaar geef ik het golfstokje door. Tijd om iemand anders dit hoekje van de site te gunnen voor verhaaltjes over de golfsport in de breedste zin van het woord.

Dus om dan mijn laatste stukje ineens wel over politiek te doen, zou raar en ongepast zijn. Al lijkt het me volkomen logisch dat de Europese Tour met zijn hoofdkantoor uit London vertrekt. Een Europese Tour die geregeerd wordt vanuit Engeland. Dat kan natuurlijk niet. En mag ik me ook afvragen hoe dat nu gaat met de Ryder Cup? Ik neem aan dat de Britse leden van Team Europe straks in Hazeltine niet met de Europese vlag staan de zwaaien?

Toch raakvlakken met golf, die Brexit. Daar moet een stukje inzitten.

#Mexit