Commentaar

Het was gewoon zo’n vraag om het gesprek een beetje gaande te houden. Niet meer dan een routinevraagje waarvan ook de steller het antwoord wel wist. Of Kaymer met de Ryder Cup naar Duitsland zou gaan, om hem trots aan zijn landgenoten te laten zien. ‘Natuurlijk’, zou Kaymer dan zeggen, ‘daar kijk ik nu al naar uit’, waarna het gesprek nog even rustig verder zou kabbelen.

Maar in plaats van dat verwachtte antwoord zei de Duitser van de de putt voor het veertiende Europese punt dat hij daar het nut niet van inzag. Hij had de herhaling van de ontknoping op de Duitse tak van Sky gezien en vond dat de commentatoren zo ’vlak’ waren geweest. ‘Er was helemaal geen enthousiasme. Niets. Ik had ze bijna gebeld wanneer ze dan wel enthousiast waren geworden’, stak de voormalig nummer 1 van de wereld zijn onvrede over de vocale begeleiding van de beelden niet onder stoelen of banken.

Commentaar op commentatoren. Zou er één beroepsgroep zijn – parkeerwachters en agenten met laserguns daargelaten – die op meer commentaar kan rekenen? Of je bent te enthousiast, of je bent te negatief. Of je bent teveel voor de een, of teveel voor de ander. Die ene zegt dat je een rotstem hebt, en die ander zegt dat je zo’n fijne geluid produceert. Hij zegt dat je zoveel weet, zij zegt dat je er de ballen verstand van hebt. Op die andere zender klinkt het altijd beter en net zo lief gaat het geluid vanzelfsprekend uit. Zelf heb ik ook een paar keer commentaar gegeven bij golftoernooien, maar na het zoveelste mailtje dat ik te hard, te zacht, te snel of te langzaam sprak, durfde ik mijn mond nauwelijks nog open te doen, in totale verwarring gebracht over wat dan wél goed was.

Natuurlijk krijg je ook als schrijvende journalist wel eens een kat. Een ingezonden brief over een bepaald onderwerp. Een terechtwijzing over een stupide taalfout. Een opmerking over een net niet goed weergegeven quote. Maar het is vrijwel altijd proportioneel en zal nooit trending topic worden op twitter, terwijl Frank Snoeks in zijn eentje soms wel drie keer voorkomt in de top-10 van meest getweette onderwerpen. En eerlijk, zelden is dat vleiend.

Dus nee, ik benijd Andy, Michiel, Stefan, Onno, Jan-Kees, Daan, Gerard, Marcel, Ragnar en al die anderen — ondanks de mooie wedstrijden, bestemmingen en avonturen — dan ook niet. Kan je het ooit wel goed doen? Altijd zal er wel wat te mopperen zijn, nooit is iedereen tevreden. Frustrerend. Alhoewel? Er is natuurlijk altijd nog de geruststellende gedachte dat die parkeerwachter het écht nooit goed kan doen.