Collet vs Onstein 2&1

Wat is de Noordwijkse toch een beest van een golfbaan. Zeker als er over de enkele duinenrij die de links scheidt van de Noordzee drie clubs wind giert. Voeg daar harde fairways, verhoogde greens, een aantal bijna sadistisch gestoken vlaggen en een tegenstander met ruim zestig jaar golfervaring aan toe en je hebt een wedstrijd. Het was grinden tot ik nauwelijks nog kiezen over had, maar ik kwam met een lach van oor tot oor binnen. Wat een golfbaan... 

Eigenlijk doe ik alleen mee met onze matchplaycompetitie omdat je dan een kans hebt om tegen Ruud Onstein te loten. Niet dat een wedstrijd tegen onze sympathieke oud-penningmeester een walk-over is – verre van – maar Ruud is lid op de Noordwijkse en ook na twintig jaar is hij nog lang niet uitgekeken op zijn homecourse. Dat snap ik heel goed. Ik ken in Nederland geen design dat beter past in zijn natuurlijke omgeving. Misschien wel het beste bewijs hiervoor is het feit dat de baan niet werd getekend door een golfarchitect, maar gewoon door een lid van de club. Kennelijk lag er altijd al een golfbaan verborgen op dit ruige, door Staats Bosbeheer ter beschikking gestelde stuk land aan de kust. Hier een golfbaan aanleggen zou tegenwoordig nooit meer kunnen, maar gelukkig was de wereld in 1972 simpeler en mogen we hier nu golfen.

En dat deden we dus, op een zonnige en winderige dinsdagmiddag. De eerste zeven holes hielden we elkaar qua score keurig in evenwicht, maar vervolgens wist ik drie holes op rij te winnen en begon de gastheer hardop te twijfelen of we de zestiende – waar hij zijn laatste extra slag kreeg – wel zouden halen. Onnodige zorgen. Ruud won hole elf en twaalf en alleen dankzij een aantal onwaarschijnlijke up and downs wist ik de holes erna te voorkomen dat hij de stand gelijk zou trekken. Op de par-3 zeventiende leek dat alsnog te gebeuren, toen ik na een gemiste green een te korte bump and run helemaal terug naar mijn voeten zag rollen. Mijn tegenstander maakte echter twee keer op rij dezelfde fout en moest de handdoek in de ring werpen: 2&1.

Niet veel later zaten we in het hoog op een duin gelegen clubhuis aan een Affligem en een portie bitterballen, genietend van de schuimkoppen op de Noordzee aan de ene kant en de robuust golvende links aan de andere kant. Mooier wordt het niet. Echt niet.

Ik hoop dat ik volgend jaar weer tegen Ruud mag...