Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
11.07.2023
Wie de stukjes over matchplay schrijft, heeft dus weer wat geleerd. Vooruit, het verhaal. Matchplay afdeling losers, Rene Brouwer versus schrijvertje dezes, op de thuisbaan van René, het mooie Zeegersloot. René verzorgde de fee, ik de rekening van het visje achteraf. Verder was slechts afgesproken dat we er een mooie middag van gingen maken.
Het werd ook een mooie, spannende middag, we speelden beiden goed, het ging perfect gelijk op. Tot de zestiende hole. Stand op dat moment: all square. Matige afslag René, goede afslag tegenstrever, tussenslagje René. En dan een dramatische bal van ondergetekende, die van een heuveltje in de sloot stuitte. De derde slag van René was subliem, acht meter voorbij de pin, vanuit een kaal plekje bovendien. Het tegenstrevertje reageerde ook subliem: approach tot een metertje van de hole. Vierde schot. Maar dan de putt van René: tot op 20 centimeter van het gaatje. Wat deed het tegenstrevertje? Hij sprak: ‘Die krijg je’. En pakte de eigen bal op. Denkende dat het gedaan was…
René: ‘Wat doe je nou?’ Maar toen was het gebeurd en gebeurd is gebeurd. Nu weten we dat een man gemakkelijk van het ene moment op het andere in de war kan raken, zelfs in paniek. Wanneer hij vergeten is het maandelijkse lot te kopen, terwijl net dan de hoofdprijs in zijn straat valt. Of wanneer je een blauwtje loopt. Of wanneer je supporter bent van Ajax en het is 2023. Of wanneer je dus je bal te vroeg oppakt.
Enfin, het was wel reuze gezellig op deze prachtige 10 e juli. Waar praatten we gemoedelijk over? Over de vader van Rene (93) die in het midden van de zomer aan de winter van zijn leven bezig is, terwijl moeder Brouwer (91) deze zelfde middag gezellig aanschoof voor een potje bridge. En over politiek natuurlijk. Want we gaan dit jaar weer stemmen met de ‘goede’ gewoonte de partij te kiezen die het best past bij de eigen portemonnee, of op de man of vrouw die we het leukste vinden. Vandaag stonden dus een VVD’er en een socialist op de baan. Dat is in principe goed filosoferen.
René zou een volgende keer niet meer op de VVD hebben gestemd, als Rutte er nog zou zitten. Dat probleem is dus opgelost. Maar waarom VVD? Nou, mede omdat hij Klaver en Kuiken niks vindt en hij van Frans Timmermans helemaal jeuk krijgt. Salonsocialisten, alarmisten. Grappig toch dat VVD’ers elk jaar weer de ranglijst aanvoeren van schandalen, frauduleus handelen en ander asociaal gedrag, maar dat het linkse figuren kwalijk wordt genomen dat ze een grachtengordelimago hebben.
Eigenlijk zouden we tot aan de verkiezingen alle leden van de NVGJ, journalisten immers, dus opiniemakers en qualitate qua een beroepsgroep die mede het politieke klimaat van het land bepaalt, moeten aansporen een stuk van 1000 woorden te schrijven voor de site met hun politieke voorkeur, inclusief argumenten en feiten – en de bronnen van die feiten. Gewoon omdat het goed is een ordentelijke, zuivere dialoog te voeren in een tijd waarin commerciële journalistiek en nepnieuws de werkelijkheid te vaak aan het zicht onttrekken.
Ga ik die oproep doen? Natuurlijk niet! Wie zal er voor uitkomen dat hij/zij op Forum stemt of op de PVV? Wie zou het aandurven zijn/haar gedegen afweging uit te werken en te laten zien dat een verkiezing om het landsbelang gaat, niet het eigenbelang?
Dit bedacht ik allemaal in het uurtje op de weg na de blunder op Zeegersloot. Mooie dag, fijne ervaringen uitgewisseld, lekker gegeten en sportief strijd gevoerd tussen mannen die elkaar gerust een vriend kunnen noemen. En weer wat geleerd…
Henri
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.