Billy

n onze vorige woning hadden we een prachtige boekenkast. Mijn vader kon toveren met hout en MDF en bouwde – voor zijn lol en uiteindelijk de onze – een enorme kast van vloer tot plafond in de hoek van de kamer. Prachtig weggewerkt, elke centimeter benuttend voor duizenden en duizenden pagina’s papier. Zelfs de hoek was efficiënt in gebruik, van bovenaf beschenen fraai ingebouwde lampjes de honderden ruggen, ja het enige wat ontbrak was zo’n verplaatsbaar trappetje om bij de bovenste plank te komen, of om zomaar mooi te staan zijn.

Toen we verhuisden moesten we de kast helaas achterlaten en was mijn vader er niet meer om een nieuwe te bouwen. Natuurlijk hadden we op zoek kunnen gaan naar een timmerman die er eentje op maat zou maken of hadden we een fraai houten exemplaar aan kunnen schaffen bij een of ander antiquariaat. Omdat het eerste voelde als vreemdgaan, en het tweede ons meer tijd zou gaan kosten dan ons lief was, namen we onze toevlucht tot de kast waarbij iedereen – ook zondere nadere beschrijving – tot in detail weet hoe hij er uitziet.

De Billy.

Er zullen niet veel woningen zijn waar niet minstens één Billy te vinden is. Eenvoudig in elkaar te zetten, degelijk, ruim, spotgoedkoop en altijd met de optie er een bij te kopen als hij vol zit. Wij hebben er vijf. En eigenlijk zouden we een zesde moeten hebben, zo vol staan ze. Maar liever nog zoeken we om de zoveel tijd uit welke boeken er weg mogen dan dat we nog een stuk muur opofferen aan een meubelstuk uit Zweden. En natuurlijk mogen er ook best eens boeken weg. Omdat je ze toch nooit meer gaat lezen of omdat ze bij eerste lezing al slecht waren bijvoorbeeld. Nee, boeken weggooien doen we niet; bij de kringloopwinkel zijn ze er altijd weer blij mee, het schept ruimte voor nieuwe exemplaren die je soms direct mee naar huis neemt.

Eén Billy laat ik echter altijd ongemoeid. Die met mijn golfboeken. Op kantoor hebben we een forse bibliotheek, maar thuis heb ik er ook vele tientallen staan. Baanboeken, instructieboeken, romans, novelles, ik mag ze graag lezen, al staan sommigen er al jaren ongebruikt bij. Toch breng ik ze niet naar de kringloopwinkel, omdat ik weet dat ze na drie maanden in het schap alsnog naar de oudpapierhandel gaan. en de plank met sportboeken staat niet voor niets ergens onderaan en achteraf.

Golfers lezen niet zoveel boeken, of ze willen er net als ik geen afstand van doen, dat kan ook. Toch ben ik blij dat niet iedereen zijn golfboeken niet de deur uitdoet, want soms loop je zomaar tegen een pareltje aan. Meestal is het op boekenmarkten zeer behelpen waar het golfboeken betreft, maar soms, heel soms tref je het. Zo vond ik vorige week op die onderste plank een prachtig fotoboek van Ben Hogan uit 1952. Ik keek nog eens goed, maar het was echt waar. Ooit gekocht in Surabaya, nu in uitstekende staat voor maar één euro. Als een kind zo blij ging ik naar huis. De overige boeken zullen simpelweg een stukje moeten inschikken in hun kast.