Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
05.10.2020
ndy Houtkamp
Hoofddorp en Dronten. In afstand niet eens zover bij elkaar vandaan. Toch is het leven op beide plekken best anders. Andy Houtkamp weet er alles van. In 2019 verruilden hij en zijn vrouw Milanda Noord-Holland voor Flevoland. “Dat dorpse gevoel, die rust en ruimte. Het voelt gewoon goed hier!”
Een nieuwe Drontenaar, zo mag je Andy Houtkamp nog wel noemen. Hoewel eigenlijk alle bewoners van het jonge Flevoland vrij ‘nieuw’ zijn, is Houtkamp werkelijk ‘verse aanwas’. Eind 2019 verhuisden hij en zijn vrouw van Hoofddorp naar Dronten. Amper anderhalf jaar verder voelen zij zich hier helemaal thuis. “Dat gevoel hadden we vrijwel meteen”, vertelt Houtkamp. “De nuchterheid en vriendelijkheid van de mensen, de rustige en open omgeving. Dit is onze plek.”
Verrassend veel groeten
Voordat Houtkamp zich middenin Flevoland nestelde, hadden hij en zijn vrouw ook andere potentiële woonplaatsen bezocht en bekeken. “Al onze kinderen hadden hun vleugels uitgeslagen. Daarom wilden we een ander huis, een plek voor ons tweeën”, vertelt Houtkamp. “Omdat de kinderen in en rond Hoofddorp wonen, wilden we een huis in een rustigere omgeving op maximaal anderhalf uur van daar. We reden naar het Friese Steggerda, Volkel in Brabant, Dedemsvaart Overijssel. Het was het allemaal niet voor ons. Tot we midden in die grote cirkel Dronten zagen liggen. Dat werd onze volgende stop.”
“DAAROM WILDEN WE EEN KLEINER HUIS, EEN PLEK VOOR ONS TWEEËN”
De eerste keer dat Andy en Milanda samen door Dronten liepen, werden ze gegroet door vrijwel iedereen die ze tegenkwamen. “Natuurlijk groetten we terug, mét enige verbazing”, vertelt Houtkamp. “Steeds keek ik snel even om en vroeg ik Milanda of zij die persoon kende. Nee, zij ook niet. Onze verbazing zegt iets over wat wij gewend waren in het randstedelijke Hoofddorp, maar het zegt vooral iets over de mensen in Dronten. Het bleek heel normaal te zijn dat je hier gedag zegt. Die bijna dorpse vriendelijkheid vonden we zó fijn. Op zo’n plek wilden we wel wonen.”
Al dat groen, al die ruimte
Terwijl ze rondkeken in Dronten stuitten ze op een nieuwbouwproject, vlak bij de golfbaan. Helemaal Houtkamps plek, want hij is een verwoed golfer. Een prachtige locatie dus, maar de huizen waren voor ons wat te groot, aldus Houtkamp. “We besloten verder te kijken en weer huiswaarts te gaan. Net toen we weg wilden rijden belde mijn zoon.
“TOEVAL BESTAAT NIET, DUS DIT HUIS WAS VOOR ONS BEDOELD."
’Pap, als je nog in Dronten bent moet je nú naar de Golf Residentie rijden. Daar staat jullie nieuwe thuis’. We waren het huis zelf online niet tegengekomen, dus het verraste ons. We reden er heen, zagen het huis en waren verkocht!”
Vrijstaand, vrij uitzicht, vele vierkante meters eigen grond. Het was liefde op het eerste gezicht. Een week later kochten Andy en zijn vrouw het huis én waren zij ineens eigenaar van een woning in Dronten. “Ja, zo snel kan het gaan. Toeval bestaat niet, dat is altijd al mijn instelling, dus dit huis was voor ons bedoeld. Bovendien ben ik verslaafd aan golf, dus deze kans konden we niet laten schieten”, aldus Houtkamp. “Het voelt hier op de Golf Residentie een beetje als een Amerikaans resort. De golfbaan cirkelt als het ware door de woonwijk heen. Al dat groen, al die ruimte. Dit vind je op niet veel andere plekken – misschien wel nergens in het land."
Sterk argument
De ruimte en de omgeving, het zijn twee van de vele plussen waar Houtkamp voor viel. En de ligging, vult hij aan: “Hier in Dronten ervaren we écht de ruimte. Rond ons huis, waar we ’s avonds samen een balletje slaan op de baan, en ook rondom Dronten kunnen we alle kanten op. Op onze e-bikes – we vonden ons er te jong voor, maar hebben ze tóch gekocht, blij mee nu! – fietsen we zo richting Elburg of Kampen. Soms alleen om daar lekker een hapje te eten en dan weer terug te fietsen. Het kan gewoon!”
Ook om een andere reden is de ligging een groot pluspunt. Houtkamp is journalist én commentator bij voetbalwedstrijden. Elk weekend rijdt hij ergens heen om een wedstrijd te verslaan. Van PEC Zwolle tot VVV-Venlo, van Ajax tot Feyenoord, alle kanten op. “We wonen nu midden in het land. Of ik nu naar FC Groningen of ADO Den Haag rijd, het is allemaal ongeveer een uur en een kwartiertje. Voor de verhuizing naar Dronten was het voor ons geen argument, maar achteraf is het een enorm goed argument gebleken.”
“OF IK NU NAAR FC GRONINGEN OF ADO DEN HAAG RIJD, HET IS ALLEMAAL ONGEVEER EEN UUR EN EEN KWARTIERTJE. ALLES VOELT DICHTBIJ.”
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut