Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
17.05.2022
Zo’n tien jaar geleden was ik voor de eerste en enige keer op Almeerderhout. In mijn herinnering was het een hele smalle en kleine parkbaan. Dat zegt natuurlijk alles over mijn krakkemikkige geheugen. Brede fairways en groots opgezet, dat is Almeerderhout. Goede faciliteiten en een hele chique kleedkamer met leren stoelen en een kast vol witte grote vers gewassen en lekker ruikende handdoeken.
Het al weken uitblijven van enige neerslag, maakte de baan hard en daardoor soms lastig. Bij elk tee-shot in onze flight waren 6 ogen (3-bal) gericht op het neerkomen van de bal en vooral wat daarna gebeurde. Soms leek de fairway net een trampoline die de bal na de stuit genadeloos zowel links als rechts hard het struweel injoeg.
De factor geluk was allesbepalend voor mijn uitslag. Meer dan eens kreeg ik een goede stuit mee, rolde de bal terug op de fairway, omzeilde het een lastige bunker en meer van dit soort gelukkige onvoorspelbaarheid. Mijn 39 punten waren daardoor wellicht niet de de echte afspiegeling van mijn ronde, maar wie maalt daar nu om, ik ieder geval niet. Hoogtepunt was het geweldige (Indische?) buffet. Man was dat goed.
Het was een mooie dag.
UITSLAGEN
Door een foutje bij de instelling van Proware klopte de uitslag van de wedstrijd in Almere in eerste instantie niet helemaal. Daardoor werd Martijn Paehlig in de A-categorie uiteindelijk derde en Sonja van de Rhoer eveneens derde in B. In beide gevallen goed voor tien bonus punten. Bijgaand de juiste uitslag, met Jeroen van Leeuwen (weer) als overduidelijke winnaar in A en Henri van der Steen met afstand als winnaar in B.
A-categorie
Speler
Pl hdc
Score
Jeroen van Leeuwen
17
39
Leonard van Nunen
20
32
Martijn Paehlig
9
30
Friso Leunge
14
30
Leo van de Ruit
16
30
Léon Klein Schiphorst
18
30
Alwin de Rijke
21
29
Louis Westhof
12
28
Jolanda Swart
14
27
Helene Wiesenhaan
20
26
Foeke Collet
10
25
Hans Terol
20
24
Annette de Jong
21
24
Gerald van Daalen
14
23
Roland Reinders
20
20
B-categorie
Henri van der Steen
20
37
Chris van der Vooren
23
33
Sonja van de Rhoer
25
32
Bertold van Wulfften Palthe
34
32
Eric Venghaus
21
31
René Brouwer
25
31
Ruud Taal
27
31
Onno Hansum
33
31
Carien van Beek
25
29
George Baars
28
28
John Dekker
30
28
Andy Houtkamp
21
25
Michiel van Kleef
28
25
Hans Botman
33
20
Ragnar Niemeijer
33
19
Peter Keijzer
26
18
Guus van Holland
33
12
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.