Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
28.03.2022
Lex met Carien, lang geleden
Lieve leden van de NVGJ! Ik heb het estafettestokje aangereikt gekregen van Carien van Beek, met wie ik ooit op Ameland samen speelde. Zij won de wedstrijd en mocht daardoor in een open auto een ritje over het eiland maken op weg naar de veerpont. Ze mocht iemand meenemen en dat werd ik! Nog dank daarvoor Carien!
De reis en de oprichting!
Als fotoredacteur bij De Telegraaf, kreeg ik regelmatig van de heren Taylor en Donkersloot het verzoek een fotograaf te sturen naar één of ander golftoernooi. Natuurlijk zag ik wel vaker foto’s van golfers, maar associeerde die altijd met de upperclass. Pim, plaatsgenoot, nodigde me een keer uit mee te gaan naar het Dutch Open in Hilversum. Ik kende maar één golfer, Severiano Ballesteros. Pim nam me mee naar een perstent waar hij een interview had met…..natuurlijk Ballesteros! Alleen al door het charisma van die man besloot ik toch maar eens te gaan golfen. Bedankt Pim en Seve!
Met dezelfde Donkersloot (er zijn er nogal veel), zouden we met mijn auto naar Hardelot rijden, niet wetend dat daar de NVGJ zou worden opgericht. Helaas begaf mijn auto het een dag voor vertrek en Pim had ook geen vervoer. Ik heb toen uit de krant de goedkoopste rijdende auto gekocht! Het was een zeer sportieve Citroën Chrono en ook een zeer kromme Citroën Chrono.
Als een krab slingerden we over de weg en het was een wonder dat we in Hardelot kwamen en ook nog terug in Nederland! De aanwezigheid bij de oprichting van de NVGJ deed alle autoleed verbleken! Ik ben er nog steeds trots op aanwezig te zijn geweest bij de oprichting van “onze” NVGJ en blij dat ik daardoor zoveel mooie mensen heb leren kennen!
En vergeet allemaal alsjeblieft ons credo niet!! Bezorg elkaar een fijne dag!!
Ik geef het stokje graag over aan mijn oud-collega bij de Telegraaf, Ron Peereboom Voller.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.