Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
26.02.2021
Dat stokje heb ik in het verleden wel eens soepeler overgenomen, maar na enige vertraging toch ontvangen John, dank je wel. Overigens draag jij dezelfde achternaam als mijn ex-echtgenoot Jaap, de man die mij voor het eerst met golf in aanraking heeft gebracht. Ik was een jaar of 24 en als topsportster vond ik het maar een “ouwe lullen” sport.
Op mijn 26e moest ik helaas door een knieblessure de topsport vaarwel zeggen en het wat rustiger aan doen. Hij zag zijn kans schoon om mij naar de golfbaan te verleiden door op mijn kraambed van ons tweede kindje mij een halve damesgolfset cadeau te doen. Lief bedoeld, maar wat een timing! Alsof je met twee kleintjes tijd om te golfen zou hebben. Die halve set heb ik een jaar geleden, na zijn overlijden, in zijn berging gevonden en ongebruikt naar de kringloop gebracht.
Toch ben ik uiteindelijk vreselijk besmet geraakt met het 2e golf virus. 18 jaar geleden ontmoette ik mijn huidige echtgenoot, Frank Maanders. Hij was toen net een jaar aan het golfen en daar heel enthousiast over. Om gezellig met hem mee te kunnen doen heb ik in Zandvoort zo’n weekend cursus “leernugolf” gedaan. Inderdaad, vrijdag, zaterdag en zondag oefenen en maandag theorie en praktijk examen gedaan en het GVB was binnen. Maar golfen kon ik toen nog niet, wist me alleen min of meer te gedragen in de baan. Regelexamen, om te mogen “marken” was toen nog apart en heb ik later gehaald. Het was het begin van vele competitieve rondjes op golfbanen door heel Nederland en daarbuiten. Het leuke van golf is dat je ondanks niveauverschil toch kunt winnen van je medespeler(s) door die handicapverrekening.
Ik weet en ervaar nu dat golf echt alles in zich heeft: het is het meest uitdagende, meest intrigerende maar ook het meest frustrerende spelletje dat er is! Maar ik heb ook ontdekt dat ik er geen natuurtalent voor heb. Vorig jaar wilde ik mijn tas nog aan de wilgen hangen, met de alle clubs erin. Ik wist echt niet meer hoe het moest. Een golfpro hield mij toen een spiegel voor met de vraag of ik de Olympische Spelen ooit had gehaald met alleen maar wedstrijden, of dat ik daarnaast ook nog getraind had. …. Tja, als ik beter wil gaan golfen zal ik toch echt les moeten nemen en oefenen en niet alleen rondjes lopen….
Regelmatig word ik uitgenodigd om deel te nemen aan fundraising golftoernooien. Leuk voor de gezellige dag, een beetje golfen en het netwerken en zo kan ik ook een steentje bijdragen voor het goede doel. Mijn veiling item, “vitaliteit workshop voor uw bedrijf”, levert vaak een mooi bedrag op.
Tijdens zo’n toernooi in 2016 op Sluispolder werd ik benaderd door Hans Terol (geloof ik) met de vraag of ik er misschien iets voor voelde om lid te worden van de NVGJ. Ik kon me daar toen nog niets bij voorstellen, maar hield het wel in gedachte. Hilda van Doorn, met wie ik ook weleens in een toernooitje van “oud”(en dan bedoel ik echt oud)atleten, heb gegolfd, stelde mij later diezelfde vraag. In 2017 ben ik lid geworden en vanaf het begin heb ik het erg naar mijn zin. Een aantal leden bleek ik al heel lang te kennen. O.a. Rob Hoogland en Rob van den Dobbelsteen, zij waren één van de eersten die mij op 16 jarige leeftijd ooit hadden geïnterviewd. Ik mis Rob vd D. Hij was er altijd bij de NVGJ wedstrijden en noemde mij steevast “Ol”!
Ik doe niet heel vaak mee, maar weet nog dat ik de allereerste keer bij, de B-categorie. gelijk had gewonnen. Zeer ongepast bleek achteraf, maar ja, dat doet dit kluppie met me. In mijn golfend golfspel brengen jullie mij naar grote hoogten af en toe. Ik mis jullie en hoop dat we gauw weer samen door de baan mogen en na afloop een heerlijk glaasje wijn met elkaar mogen drinken.
O ja, ook Christian Scheen ken ik al heel lang (1984). We hebben samen nog meegewerkt aan de ochtendgymnastiek op de radio. Nee, niet als Ab Goubitz en Arie Snoek, maar wel presenteerde ik de oefeningen en was Christian de centrale presentator van NOS Sportief. Christian, het estafette stokje is voor jou!
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.