Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
12.02.2021
Dank Hans voor het 36 ste stokje. Gelijk mijn Delftse goede vriend en collega Henk, moet ook ik even omschakelen van schrijven met licht, naar letters schrijven met het toetsenbord van mijn Appeltje ! Via hockeyclub Ring Pass, ben ik met golf in aanraking gekomen. Werd lid van de Delftse voetbal-cricket-golfvereniging Concordia.
De golfafdeling beschikt over 9 holes waarvan 3 holes over voetbalvelden. Dat gaf dikwijls wel de nodige beperkingen, s’avonds, zaterdags en zondags spelen over slechts 6 holes, immers er moest dan getraind en gevoetbald worden ! Na een wachtlijst van 2 jaar ben ik lid van RGC (Rijswijkse Golf Club )geworden.
Hoe kwam ik nu terecht bij het NVGJ Kluppie? Ongeveer 15 jaar geleden bracht ik mijn fotoapparatuur voor service naar Canon in Roosendaal. In de wachtruimte kwam ik een collega uit mijn vroegere fotojournalistieke leven tegen, de sympathieke Brabander Peter Smulders. En zoals altijd, gepikt en gesteven in een fraaie blazer met smaakvolle badge (type Poppe). Geïnteresseerd vroeg ik naar de
betekenis ervan. Kreeg een goede uitleg en Peter vroeg mij of ik golfde, nou het antwoord kunnen jullie raden, en de brug naar de NVGJ was geslagen!
Na een zware ballotage mochten Eric Korver en mijn persoontje ons presenteren op de jaarvergadering in de Efteling. Mijn eerste ervaring begon al goed, ik werd ingedeeld o.a. bij Poppe die tot mijn marker werd gepromoveerd, en op hole 4 geschiedde het: mijn bal lag circa 2 cm. van de hole, zonder te holen pakte ik mijn bal op en meldde aan mijnheer de Boer “ik maakte een 6” Hoezo vraagt Poppe, je
hebt niet uitgeholed, kortom een vette dwarsligger! De toon was gezet, dit is een echte serieuze club, geen geintjes.
Enkele wedstrijden later werd ik met Rob H. ingedeeld, een feestje, gezellig en ontspannen rondje werd het, tot het moment dat onze kaarten bij Ronald S werden
ingeleverd. Vermanend riep Ronald met zijn dreigende vingertje Rob in zijn
wedstrijdcommissie kantoor met de vraag “jouw kaart wordt gediskwalificeerd en wel hierom, hole 8 onjuist ingevuld !” Teleurstelling alom, Rob zou op deze dag de winnaar in de A categorie worden, en hiermee de zo begeerde Presidentsputter bemachtigen en erger nog, hij zou de leider in de Order of Merit zijn…
Vervolgens moest ik op het matje bij Ronald verschijnen, “jij bent toch de marker van Rob ? “ Yes wat is er aan de hand ? Ik had, zelfs in het nadeel van Rob, op een hole het verkeerde aantal slagen genoteerd maar wel de juiste stabelford punten. Omdat er aan mijn potloodje geen stuffie zat, kon ik het aantal slagen niet corrigeren en dacht, de puntjes kloppen toch. Zonder pardon werd de kaart van Rob ongeldig verklaard.
Zo geschiedde, een hard gelag. De lezing van Aleid : “iedere speler is verantwoordelijk voor zijn eigen kaart !” Van lieverlede moest ik nu wel op mijn tellen gaan passen, zo maak jij geen vriendjes Dekkertje. Gelukkig leerde ik snel de maatstaven en codes van de NVGJ, snel groeide mijn liefde voor de mooiste en uniekste golfsocieteit van Europa en zo mogelijk ook de omstreken.
Lieve mensen, wat heb ik er tot op heden veel plezier in beleefd. Mooie Berlijnse nachten met Pim en Ger, wachten op het busje van Henk en Ger in Tunesië, ’s nachts in de buitenlucht, onder een volle maan, in gezelschap van loeiende koeien een potje slap ouwehoeren met William en Hans T., met Willem vd E. mijn eerste “rusty nail “ nuttigen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het motto: “ iedereen een leuke dag bezorgen “ is dus een ware slogan van de NVGJ.
Graag sluit ik af met het advies blijf fit in deze covid tijd en doe de nodige gym, volg de goede golf oefeningen thuis van onze Olga Commandeur bij “Nederland in Beweging” op NPO 2 .
Daarom geef ik Olga mijn estafette stokje door, vooral omdat jij achtmaal Nederlands kampioene in het estafette onderdeel werd, wie kan er nou beter met dit stokje omgaan ????
Golf balls are like eggs
They’re white
Sold by the dozen
And a week later you have to buy some more
Toch schrijf ik liever met licht !
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.