#23  Igor Bennik: Via het bierelftal

Dat ik ooit golf zou spelen lag niet in de lijn der verwachting. Opgegroeid in een arbeidersmilieu was voetbal mijn sport. Gezien mijn beperkte capaciteiten op dat gebied was ik na de jeugd doorgestroomd naar een bierelftal met allemaal ‘oudere’ mannen. Ik was de enige die studeerde, de rest werkte. Een daarvan was een golfende ICT-ondernemer, die mij uitnodigde om mee te gaan naar een relatie golfdag van Toshiba.

Hij speelde mee met de wedstrijd, terwijl ik mee mocht doen aan de clinic. Ik raakte per ongeluk één bal goed en was verkocht. Als aandenken heb ik heb nog steeds een jas van Toshiba in de klerenkast hangen die ik als prijs won omdat ik de neary sloeg met chippen. Een prijs die me werd uitgereikt door een nep Prins Bernard, waarvan ik me later -eenmaal bij de NVGJ- afvroeg of dat wellicht Andreas van der Schaaf was geweest.

Niet onbelangrijk voor mijn persoonlijke leven was overigens dat deze golfdag zich afspeelde op Het Rijk van Nijmegen. In die stad woonde namelijk een ex-vriendin van me die me een half jaar daarvoor aan de kant had gezet. Natuurlijk had ze daar spijt van gekregen en had me bij haar uitgenodigd om weer eens te praten. Ik had mijn twijfels, maar omdat ik toch in Nijmegen was, liet ik mij na het golfgebeuren keurig in het pak afzetten bij woonvereniging Voorwaarts. Daarna ging het snel en een paar jaar later woonde ik in Nijmegen en was ik vader van twee zonen. En dat allemaal dankzij een golfclinic.

Via Martijn Paehlig, die ik had leren kennen via mijn website www.budgetgolf.nl(externe link), kwam ik een kleine acht jaar geleden achter het bestaan van de NVGJ. Volgens mij heb ik gewoon een brief geschreven met als resultaat dat ik proeflid mocht worden. Een wachtlijst was er in die dagen blijkbaar al niet meer.

Na afloop van mijn eerste wedstrijd zat ik tijdens de ledenvergadering naast collega nieuw lid Robbert Meeder. Diverse keren keken we elkaar aan met een blik van ‘Wat voor zootje ongeregeld is dit in Godsnaam?’ Maar het voelde daardoor wel meteen goed, ondanks dat er voor mij veel wat oudere mannen (en een paar vrouwen) rondliepen, die ik allemaal niet kende. Pas later kwam ik erachter dat er veel keien uit de (sport)journalistiek en fotografie tussen zaten. Maar ja, ik las in die dagen alleen De Volkskrant…..

Hoewel ik niet vaak kom, zijn de NVGJ-wedstrijden wel hoogtepunten in mijn golfjaar. Ik heb er een schoolreisjesgevoel bij. Zoals ik vroeger van opwinding aan het stuur van mijn fiets trok waardoor het voorwiel van de grond kwam, zo zit ik nu in de auto. Gelukkig blijven nu de wielen wel op het asfalt. Eenmaal op de golfbaan aangekomen ben ik blij al die bekende gezichten weer te zien, geniet ik van de sfeer, de humor in de kleedkamer en de gesprekken. Ik ben nog nooit teruggereden met het gevoel dat het een verloren dag was, ook al had ik nog zo slecht gespeeld.

Van de NVGJ naar mijn golfhoogtepunt is maar een klein stapje, want dat hoogtepunt speelde zich af bij de NVGJ. Ik won namelijk zo’n zeven jaar geleden de B-categorie van de Mazda Masters op De Goyer met een puntentotaal van ruim in de veertig. Hoewel ik na afloop van mijn ronde me nog afvroeg of dat wel genoeg was (als ik zo makkelijk scoorde, zou de rest dat ook wel kunnen), feliciteerde flightgenoot Léon Klein Schiphorst me direct na afloop. Zelf zegevierde Léon in de A-categorie, maar dat verbleekte een beetje bij mijn puntenaantal. Sorry Léon.

Dat in het clubhuis Christiaan Scheen (de enige naam die ik vanwege de tv wel kende) achter de piano plaatsnam en er luidkeels We all live in a yellow submarine werd gezongen, heb ik trots ondergaan. Ik wist zelf tenslotte wel beter. De daar gewonnen reistrolley gebruik ik overigens nog elke vakantie en bij elke wedstrijd van de NVGJ, waardoor ik nog geregeld terugdenk aan mijn enige NVGJ-zege.

Ik geef het stokje graag door aan Ragnar Niemeijer, die tegenwoordig ook in de herenmode schijnt te zitten.