Meester van The Masters

Vrijdagavond rond half tien bleef mijn telefoon onvermoeibaar trillen, bliepen en piepen. De batterij van mijn toch al enthousiast gebruikte telefoon draaide overuren. Het ene na het andere bericht verscheen in mijn beeldscherm, maar het onderwerp was telkens hetzelfde. Hij doet mee! Tiger doet mee aan The Masters!

Er is geen evenement waar de golfwereld zo naar uitkijkt als naar The Masters. The Open kan op veel enthousiasme rekenen, op lokaal niveau zijn we druk met ‘ons’ KLM Open, en – vooruit – over de Ryder Cup raken we ook nauwelijks uitgesproken. Maar ik kan me vergissen als het niet toch het eerste Major van het jaar is, waar we écht geen moment genoeg van kunnen krijgen.

Het enthousiasme van de fans kende al nauwelijks grenzen, maar een kleine week voor het toernooi van start zou gaan, kregen we het pas écht druk met praten over het door Bobby Jones in het leven geroepen toernooi.

Na maanden afwezigheid, na een paar pijnlijke optredens in reguliere toernooien, na onvervalste chip-yips, maakt de voormalig nummer 1 van de wereld deze week zijn rentree. En hoewel de veertienvoudig Majorwinnaar inmiddels is afgezakt naar de 111e plaats op de wereldranglijst, ging menig golfhart direct sneller kloppen.

Natuurlijk zijn anderen favoriet en is hij kansloos voor zijn vijfde Masterstitel, voor zijn vijftiende Majorzege. Niemand kan straffeloos zo lang zonder toernooigolf en dan doodleuk de strijd aangaan voor een van ‘s werelds meest gewilde prijzen. Hoe positief de geluiden ook zijn van de oefendagen, hoe vrolijk en opgewonden Tiger ook lijkt te zijn. Hij dolde wat met oude vrienden, stond swingend op de maat van de muziek wat te chippen, en schreef zich zomaar in voor de par-3 wedstrijd die hij vrijwel altijd links liet liggen.

Van de jonge twintiger van bijna twee decennia geleden is weinig meer over, een bijna veertiger maakt deze week zijn zoveelste rentree. Achttien jaar geleden na zijn eerste Majorzege op Augusta, maar inmiddels ook alweer tien jaar na zijn laatste groene jasje, en ook alweer zeven jaar na zijn laatste Major überhaupt.

En toch verried de opwinding van afgelopen vrijdag – en de dagen daarna – dat zijn deelname niet slechts voor de statistieken is, dat hij meer is dan een oud-winnaar die gebruik maakt van zijn eeuwig startrecht. Hoe vaak heeft Woods ons in de afgelopen jaren niet verbijsterd achtergelaten na een miraculeuze slag, een onwaarschijnlijke come-back, een prachtige overwinning? Hij kan nog zo ver afgezakt zijn, nog zo worstelen met zijn fysiek en zijn vorm, de tijd in zijn nadeel weg zien tikken, het is en blijft wel Tiger…meester van The Masters.