Broken dreams

Het is het toernooi waar je als golfvolger heel graag bij bent, maar waar je als topgolfer liefst zo ver mogelijk van blijft. Qualifying School. Daar waar een enkele carrière begint, maar waar vooral reputaties sneuvelen. Of anders toch zeker een stap terug moet worden gedaan.

Het was een indrukwekkend staatje dat de Europese Tour presenteerde in aanloop naar Final Stage van Qualifying School, half november in het Spaanse Girona. Vlak voor het veld van om en nabij de honderdvijftig hoopvollen van start ging in de zesdaagse marathon, rolden er cijfers binnen waar je stil van wordt. Waar je ‘school’ in eerste instantie vooral associeert met het doen van examen door een nieuwe lichting, bleek het vooral ook een ‘terug naar school’, en zeker niet voor de minsten.

39 Tourwinnaars verschenen dit jaar aan de start, mannen die samen maar liefst 63 zeges boekten op de Europese Tour. Zeven van hen – Dougherty, Edfors, Ferrie, Grönberg, Hedblom, Martin en Price – wonnen liefst drie keer op het hoogste niveau, en drie deelnemers verdedigden zelfs ooit trots de kleuren van Europa in de Ryder Cup. En ervaring was er met enkele spelers die al meer dan 400 of zelfs 500 keer op het hoogste niveau speelden, ook genoeg. Maar bood al die ervaring, boden al die zeges, ook maar enige garantie in de moordende jacht op een van de slechts 25 speelrechten? Nee, natuurlijk niet. Geen enkele. En alsof dat nog eens onderstreept moest worden haalde van bovengenoemd rijtje maar een enkeling het weekend, en zelfs geen enkele zijn kaart.

Onder hen ook Maarten Lafeber. De geroutineerde Nederlander behoorde tot het selecte groepje dat in het rijtje van de Tour werd genoemd. Winnaar op de Tour en ruim vierhonderd wedstrijden ervaring op dat podium. Het bleek volstrekt waardeloos toen aan het eind van de rit de rekening werd opgemaakt. Na veertien seizoenen onafgebroken op de Europese Tour te hebben gespeeld, slaagde Lafeber dit keer niet voor het herexamen, daar waar hij twee jaar geleden nog wel succesvol was.

Het zenuwachtige ijsberen rond het leaderboard door de spelers die op of rond de grens van een speelrecht staan, stuk voor stuk vol van de vraag of ze volgend jaar nog een baan — hun droombaan — zouden hebben, was ditmaal niet aan de oud-winnaar van het KLM Open besteed, noch was het dat aan Wil Besseling en Tim Sluiter. Waar ze in 2012 op het nippertje ontsnapten vertrokken ze nu met stille trom. De droom van spelen op de Europese Tour in elk geval voor dit moment in scherven.