Bondscoach

De aanstelling van de 41-jarige Eindhovenaar Maarten Lafeber als bondscoach ging niet onopgemerkt voorbij. Wat het oplevert zal de toekomst leren, maar de golfvijver rimpelde er behoorlijk van…

Terecht, want het is nogal wat. Eindelijk lukt het gebruik te gaan maken van de weinige uitgebreide tour-ervaring die we in dit land hebben. Dat het eerder niet lukte heeft vast allerlei oorzaken waar je een flinke boom over op kan zetten, maar met Maarten Lafeber is niet de eerste de beste aangesteld.

Dat het discussie oplevert is op zich best te begrijpen. Lang ging het over het aantrekken van Derksen als technisch directeur, maar toen dat niet lukte — de redenen voor dit mislukken buiten beschouwing latend — werd snel doorgeschakeld naar plan B. Te snel misschien wel, waarmee het de schijn kan wekken van een impulsieve keuze, waardoor de discussie nog meer voeding krijgt. Op hoog niveau al niet altijd even chique – het item op Studio Sport en Langs de Lijn deed me sterk denken aan de stammenstrijd bij de hoofdstedelijke voetbaltrots – maar zeker ook in clubhuizen en op internet. Eigenlijk moet je op dergelijke momenten lekker wegblijven van internetfora en andere reaguurplekken, maar ik kan dat dan toch niet laten. Al slaag ik er dan weer wél in op mijn vingers te gaan zitten als het om het zelf reageren gaat.

Want moet je met iemand die zegt dat ‘Maarten Lafeber in zijn hele carriere weinig bezieling aan de dag heeft gelegd omdat hij daarover niet beschikt’? Wegklikken inderdaad, al wil ik nog zo graag zeggen dat hij geen idee heeft waar hij hij het over heeft. Net als bij de berichten dat je niet én zelf kan spelen én kan coachen. Puur gekeken naar de gemaakte afspraken is Lafeber meer coach dan speler, dus áls het al niet te combineren is, dan gaat dat in eerste instantie ten koste van Lafebers spelersloopbaan.

Maar waarom zou het niet lukken? Ik kan me niet voorstellen dat er niet heel goed over deze invulling is nagedacht. Niet alleen door de man die het uit moet voeren, maar ook door de Federatie die met deze invulling niet voor de makkelijkste weg kiest. ‘Hoe serieus neem je topsport als je het een goed idee vindt dit iemand als bijbaan te laten doen’, kwam ik op eerdergenoemd forumtopic tegen.

Dat is één kant van het bij voorbaat al scherpe commentaar. De andere is dat de NGF het na het mislukken van de besprekingen met Robert-Jan Derksen eigenlijk al niet meer goed kon doen, wie er ook zou worden aangesteld. Maar hoezo zou er met de aanstelling van Derksen wel een garantie op succes zijn geweest? Precies. Net zo min als dat er nu een garantie is dat het niet goed gaat.

The proof of the pudding is in the eating, zei mijn oude baas regelmatig en ik moet daar deze dagen vaak aan denken. En echt niet alleen omdat ik nog op zoek ben naar een toetje voor de kerst.