Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
19.07.2023
Na de nederlaag in de finale van 2022 was Willem nu in de kwartfinale te sterk. ‘Ooit komt de dag dat je van hem wint. Ooit’.
Had ik hoop dat dat ‘ooit’ op dinsdag 25 juli zou vallen? Tot een paar dagen voor de afgesproken speeldatum zeker niet, maar uitgerekend een dag voor onze wedstrijd op Waterland plaats zou vinden speelde ik die ene ronde in het seizoen dat je even denkt dat je het kan, verlaagde ik na tal van verhogingen eindelijk de handicap weer eens, en deed ik dat ook nog eens op de baan waar we elkaar een dag later zouden treffen voor de veel te vroeg uit de koker van wedstrijdleider Louis gekomen ontmoeting tegen wat ik niet anders kan noemen dan mijn angstgegner.
We zijn aan elkaar gewaagd, het verschil in handicap is klein, de verschillen in de uitslagen zijn nooit groot, maar in elk van de vier voorgaande ontmoetingen viel het kwartje de kant op van Willem. Zou het nu dan gaan gebeuren? Niet alleen had ik misschien wel net op tijd de vorm gevonden, de handicapverlaging was precies zo uitgekomen dat ik Willem nog altijd maar één slag moest geven (daarover later meer) en daarbij was mijn tegenstander vooral druk met een nieuwe baan bij de krant waardoor we nog geen 24 uur voor onze starttijd keken of we de wedstrijd niet op konden schuiven. Dat deden we uiteindelijk ook, maar niet meer dan een kleine anderhalf uur waardoor Willem zich alsnog moest haasten en hij vooral hoopte ‘niet 25 andere dingen in mijn hoofd te hebben.’
Zou het vandaag dan..?
Met parren op 1 en 4 en bogeys op 2, 3 en 5 leek het daar in het begin in elk geval wel op. Twee up na vijf. Willem zelf speelde die eerste holes ook prima, alleen scoorde ik net even wat beter.
Wie wel eens met Willem gematchplayed heeft weet echter dat als iemand een vechter is, hij het wel is. Je kan het zelfs horen: met het toenemen van de ‘come on’s’ nam ook de verbetenheid toe en voor ik het wist bereikten we na een kleine anderhalf uur de turn met een stand van 1up voor Willem: ik verpestte hole 6 waardoor Willem niet eens meer hoefde te putten voor par, we deelden de punten met een bogey op de lange zevende, waarna Willem met een fraaie chip en een par de achtste won en ook de negende nadat ik met een drieputt tegen de tweede dubbel van de ronde aanliep.
Zo snel als de eerste negen gingen, zo traag begon de back-nine. Ondanks het late uur kwamen we in een file van vierballen terecht die zijn weerga niet kende. Waar het eerste kwartet ons nog direct doorliet, keek het viertal daarvoor niet op of om. Dat we daar allebei last van hadden bleek vooral op hole 10 (bal in het water vanuit het midden van de fairway door Martijn) en hole 12 (teeshot onvindbaar / out of bounds door Willem). Dat laatste schot had makkelijk de ommekeer in de wedstrijd kunnen zijn die inmiddels weer gelijk stond: Willem was er even helemaal klaar mee en als ik hole 13 nu gewoon speelde zoals ik dat de laatste maanden deed dan zou het 2up worden met nog vijf te spelen. Een fijne marge. En hoewel ik 13 precies zo speelde als de bedoeling was, we werden doorgelaten bovendien, zag ik daarbij één ding over het hoofd: die ene slag die ik op de ronde moest geven. Dan heeft het tactisch als een par-5 spelen van deze lastige par-4 geen zin. Al helemaal niet als je tegenstander de hole perfect speelt waardoor je zelf volgens plan gemaakte bogey direct waardeloos wordt.
Het was een van de weinige fouten, maar wel een heel dure. Bijna net zo duur als de foute shotkeuze op vijftien (hoezo dacht ik dat ik een bananenbal van tweehonderd meter uit de rough kon spelen?) waardoor ik niet meer dan een bogey maakte tegenover Willem’s par waardoor het verschil ineens 2up was in zijn voordeel in plaats van andersom en ik van de drie resterende holes er in elk geval twee moest winnen, drie zelfs als ik niet opnieuw net als in de finale van 2022 in een play-off terecht wilde komen.
Natuurlijk was de herinnering aan die beslissende partij van vorig seizoen nooit ver weg, zeker niet toen ik boven mijn putt van ruim twee meter stond op de par-3 zestiende. Toen op De Pan had ik op hole 18 een putt van iets meer dan een meter voor de overwinning, maar miste ik. Nu had ik een dubbel zo lange putt die ook moest vallen om de partij in elk geval in leven te houden, Willem had zijn drie meter lange parputt immers al gemaakt.
En zowaar, op een dag waarop ik het vooral op de greens liet liggen lukte dat en even overstemde mijn ‘Yes!’ Willem’s ‘come on’s’, ook al was het van korte duur: op hole zeventien was de putt om de hole te winnen en de partij naar achttien te brengen, net zo lang, maar nu viel hij niet. Geen play-off, geen halve finale, laat staan een herkansing in de finale. Wel een mooie intense matchplaypartij tussen twee mannen die gezelligheid belangrijk vinden, maar vandaag ook gewoon heel graag wilden winnen. Dat laatste was Willem gegund, de gezelligheid ons beiden na afloop op het terras. Terwijl de vierballen die ons doorlieten de finish in het schemerduister maar net haalden, proostten we op een mooie golfronde en waren de felicitaties voor de winnaar.
Wéér niet gewonnen van Willem. Voor de vijfde keer alweer.
‘Ooit komt de dag dat je van hem wint. Ooit’, las ik na het doorgeven van de uitslag in mijn display.
Zou het?
Martijn
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.