Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
23.11.2020
Afgelopen vrijdag bereikte ons het bericht dat ons gewaardeerde oud-lid Aleid Kemper donderdag 26 november is overleden. Oud-voorzitter Leo van de Ruit had als secretaris de eerste jaren van de NVGJ veel contact met Aleid en schreef onderstaand In Memoriam. Het bestuur wenst haar nabestaanden en iedereen die Aleid goed kende sterkte met dit verlies.
Aleid Kemper: regeldeskundige en misdaadbestrijdster
Haar broze gezondheid maakte dat zij haar geliefde golf al jaren niet meer vaak in de buitenlucht beoefende. Maar zij bleef tot de laatste dagen van haar leven wel met golf in de weer. Zij volgde toernooien en spelers op tv en internet, maakte filmpjes, verzamelde boeken en attributen en hielp iedereen die hulp nodig had. Zij was dé deskundige van de golfregels.
Aleid Kemper is op 26 november na een kort ziekbed overleden. Zij werd 76 jaar.
Het Orakel van Zeist werd zij liefkozend door ons genoemd. Zij was lid van de NVGJ vanaf de oprichting. Aleid schreef artikelen in GolfJournaal. Eén nummer was destijds zowat geheel aan haar gewijd. Zij beschreef hoe zij bij de Royal & Ancient in St. Andrews examens had afgelegd voor golfreferee. Zij slaagde cum laude, want ze kende alle regels. Beter dan wie ook. Die kennis heeft zij in de achterliggende 25 jaar aan ons, en talloze anderen, overgedragen. Zij wist altijd de oplossing. Meer dan eens zijn boekjes met de – aangepaste of veranderde – golfregels uitgegeven door de Nederlandse Golf Federatie. Aleid Kemper schreef de Nederlandse teksten. Klip en klaar.
De eerste vijftien jaar in ons midden was Aleid Kemper een van onze beste speelsters, zoals zij ook al was bij de Utrechtse GC De Pan waar zij de nationale competitie speelde. Zij behoorde in 1998 tot ons team dat het eerste EMGJ (Efteling GC) wist te winnen. Drie keer veroverde zij de President’s Putter, in 1997 won zij de Order of Merit en tweemaal bleek zij niet te verslaan in de NVGJ Matchplay Competitie om de Joop van der Flier Schaal. Wie in die tijd Aleid Kemper lootte, moest van goeden huize komen om een ronde verder te komen. De loting verrichtte Aleid zelf. Uiteraard keurig volgens de regels met plaatsing voor de uitblinkers uit de voorgaande reeks. Aleid fungeerde jarenlang als wedstrijdleider Matchplay.
Onze Aleid heeft ook landelijk naam gemaakt als crimefighter. Zij heeft persoonlijk een misdaad opgelost. De politie hoefde niets anders meer te doen dan twee boeven te arresteren. Het kwam zo. In april 2005, middenin de NGF Competitie, werd er ingebroken in de karrenloods van De Pan. Van een 30-tal leden bleken de golfsets te zijn gestolen. De tas met stokken van Aleid was eveneens weg. Wat nu? Aleid besloot op Marktplaats te gaan zoeken naar gelijke stokken als die zij had. Gevraagd: golfclubs van merk zus en zo. Tot haar verbazing zag zij op Marktplaats: Aangeboden golfclubs van merk zus en zo. Haar eigen materiaal! Aleid is toen aan de slag gegaan. Met een hotmail-account onder schuilnaam is het tot een deal gekomen met de inbrekers. Naam, toenaam, woon- en verblijfplaats. De politie ingeschakeld, dieven gearresteerd en van dertig Pan-leden de stokken terug.
Aleid Kemper is niet meer. Henri van der Steen had vorige maand nog contact met haar over een partij golf op De Pan met Marijke Brouwers er ook bij. “Ik verheug me er op”, liet zij Henri weten.
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.