Leo van de Ruit Memorial - Zeegersloot 2024

Ergens in oktober komt Hans Terol tijdens de bestuursvergaderingen altijd met een eerste voorzichtige schets van de wedstrijdkalender van het volgende jaar. Omgeven met veel mitsen en maren tekenen zich op die lijst de contouren van een mooi nieuw seizoen af. Bij sommige wedstrijden zet ik in gedachten direct een kruisje, voor anderen loop ik niet meteen warm. En heel eerlijk: Zeegersloot behoorde tot die laatste categorie. Sterker, als er na 19 april 2024 niet een extra lading aan het toernooi werd gegeven was ik waarschijnlijk thuisgebleven.
 
Het is alweer ruim vijf maanden geleden dat we plotseling afscheid moesten nemen van Leo van de Ruit, onze oud-voorzitter in wiens naam we deze regenachtige maandag op zijn Zeegersloot speelden. Plotseling, zonder dat iets er op wees, overleed Leo, de vereniging geschokt en verdrietig achterlatend. Ruud Taal en Ruud Onstein vertelden in hun toespraken allebei wat Leo voor hen en voor de vereniging betekend had. 'Rudi' Onstein (zo werd onze éminance grise door Leo genoemd) haalde herinneringen op aan de eerste jaren van het bestaan van de NVGJ, toen hij, samen met Charles als voorzitter en Leo als secretaris 'de leukste periode van een vereniging meemaakte'. Hij, Ruud, als man van de centen, Charles als de man van de ideeën, met Leo als de man die onvermoeibaar werkte om alles mogelijk te maken. Ook Ruud Taal haalde de ijver van Leo aan toen hij vertelde hoe hij bij zijn entree op Zeegersloot pardoes tot redactie werd benoemd en Leo hem daarna ook bij de NVGJ entree verschafte. Leo werd, kortom, en in aanwezigheid van zijn partner en dochter, op gepaste wijze eer betoond door de ruim dertig aanwezigen, al verzocht Ruud Onstein het bestuur wel om nooit meer een memorial te organiseren. 'Want op die dag regent het', verwees hij naar de ook al nat verlopen Charles Taylor Memorial afgelopen zomer.
 
Want ja, het regende onophoudelijk op Zeegersloot en het regende daardoor helaas ook afzeggingen in de dagen voorafgaand aan de samenkomst op de baan in Alphen a/d Rijn. Jammer, maar ook wel weer een beetje begrijpelijk. Het motto 'elkaar een leuke dag bezorgen' doet het toch beter als het niet zeikt van de regen. Want dat deed het, hard, en met een stevig briesje bovendien. Hulde dus voor iedereen die wel de baan in ging, maar ook begrip voor de afzeggers. Sterker, de kans dat Leo in dergelijke omstandigheden zelf ook verstek had laten gaan mag gerust groot genoemd worden. En als de wedstrijd niet in zijn naam was gespeeld had ik dat misschien ook wel gedaan. Door het weer niet eens zo zeer - afzeggen door slecht weer doe ik alleen bij onweer – wel door mijn herinneringen aan de baan.
 
Zeegersloot. Ik was er al lang niet geweest. Vijftien jaar geleden om precies te zijn, toen ik er voor een aflevering van Afslag Op voor Golfers Magazine een rondje speelde waar ik niet erg enthousiast van werd. Althans, zo herinnerde ik het me. Bij het teruglezen van het verhaal was ik destijds positiever over de uit 1984 stammende baan dan het gevoel dat ik anno 2024 over de baan had. Niet dat ik toen juichend van enthousiasme van de baan stapte, maar in mijn herinnering had ik minder genoten van de ronde dan ik destijds kennelijk deed. Ik was een weinig enthousiast over de eerste negen door het vele water. Ik schreef over de vuilnisbelt die de basis vormt voor de fraaiere heuvelachtige tweede negen. En benoemde natuurlijk de enorme afstand tussen de twee lussen. In al die aspecten was weinig veranderd in dat anderhalve decennium. Behalve dan dat het water nu niet alleen op de tweede negen lag, maar op alle achttien holes viel. En hard ook. Zo hard dat het al snel duidelijk was dat het oude regenpak nu echt aan vervanging toe is, net als de grote paraplu. Die laatste zelfs met grote spoed want na acht holes brak deze spontaan doormidden waardoor de regen helemaal vrij spel had.
 
Helemáál vrij spel? Nee, dat ook weer niet want onderin de tas zit altijd (ook in de zomermaanden) een paar regenhandschoenen. Altijd. En in alle eerlijkheid snap ik niet waarom niet iedereen daar de beschikking over heeft. Waar ik bij mijn spelpartners Hans en Ragnar de clubs steeds vaker zag glibberen en glijden (en dat – aan de vele verwensingen die over de baan galmden te horen – ook gebeurde bij de voor ons spelende Christiaan en Pim) had ik geen moment last van de steeds natter wordende spullen. Niet dat het comfortabel speelt, twee van die natte lappen aan je handen, maar het helpt je spel wel degelijk als de clubs niet steeds aan je grip proberen te ontsnappen. Hans geloofde het mede door de natte grips (maar vooral door een opspelende rug) na veertien holes wel, terwijl Ragnar ondanks een paar glijpartijen (en zonder regenpak of paraplu) een strakke 32 punten bij elkaar speelde. For the record: in het clubhuis ontving Hannie de eerste prijs voor haar fraaie 31 punten, maar de meeste punten in B werden wel degelijk door Ragnar bij elkaar getikt. Helaas voor onze sympathieke commentator is de regel nu eenmaal dat als je door andere dan werkgerelateerde redenen niet aanwezig bent bij de prijsuitreiking, de prijs doorschuift naar de volgende op het tableau. Helaas had Ragnar andere verplichtingen (die terecht voorrang genoten) waardoor hij voor de tweede keer dit seizoen – het gebeurde hem ook al op de Lage Vuursche – ondanks het hoogste aantal punten genoegen nemen met de bonuspunten als grootste prijs en nam Hannie het door sponsor The Sparring Partners van Alwin beschikbaar gestelde kaaspakket mee naar huis. 
 
Terug naar de regen. Hoewel ook ik veel liever speel in de zon en met korte mouwen, blijk ik best aardig uit de voeten te kunnen in slecht weer. Kennelijk doe ik dat zelfs vaker, al ben ik me daar niet van bewust. Marijke stapte na haar ronde in elk geval direct op me af met de opmerking 'en jij zal wel 36 punten hebben?', zo zeker was de net 65-jarige (nog gefeliciteerd!) nummer 4 van de Order of Merit dat ik me niet weg had laten regenen. Dat klopte. Behalve dat van die 36 punten. Het waren er zelfs 39. Door die regenhandschoenen dus, maar zeker ook door de manier waarop ik op regen reageer. Jack Nicklaus zei ooit dat als hij tegenstanders in The Open hoorde mopperen over het slechte weer hij wist dat hij zich om hen geen zorgen meer hoefde te maken. En hoewel ik mezelf vanzelfsprekend niet vergelijk met een van de allergrootsten aller tijden, neem ik die gedachte wel altijd mee de regen in. Ik mag buiten spelen en dat het regent is niet meer dan jammer. Straks drogen we wel weer op en wacht een warme douche. Zelfs regen zit deels tussen je oren. Letterlijk soms als het zo hard valt als tijdens deze memorial, maar toch vooral figuurlijk.
 
Ik ben een slechtweerspeler.
 
Heb ik weer....