Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
29.08.2023
Het bleek haar beste dagresultaat ooit!
Om elkaar een beetje in het midden van het land te treffen kozen we De Kroonprins in Vianen als uitvalbasis voor onze maychplaywedstrijd. Omdat Helene nog last had van een enkelbandblessure maakte we het rondje in een buggy. Handig want de afstanden tussen de holes waren vaak lang en omdat niet alles even duidelijk stond aangegeven ook nog wel wat extra afstand afgelegd. Maar in een buggy: geen probleem. De stuurmanskunsten van Helene werden wel steeds enthousiaster, maar gelukkig zit er een dak op de buggy en heb ik een stevig hoofd…
Verschil in handicap tussen ons is groot: 21.4 / 8.6 dus ik kreeg, omdat Helene besloot vanaf geel te spelen, 8 slagen mee. Dat lijkt veel maar als je ziet wat voor kanonskogels Helene kan afschieten: wow fantastisch, echt ook voor mij genieten. Toch had ook ik zeker geen slechte start en hielden elkaar aardig in evenwicht. Na 9 holes was het all square en en passant werden we twee keer door een 4 bal doorgelaten omdat we door ons spel en de buggy het tempo er wel inhielden.
Onze mooie NVGJ jasjes vielen ook op, dus na wat toelichting had ene Willem (ben alweer zijn achternaam vergeten Helene) het verzoek om toch zeker in het ‘stuk’ genoemd te worden. Ook na hole 9 bleef het spannend, meer dan 1 up werd het t/m hole 17 niet voor een van ons .
Na hole 17 stond Helene 1 up maar ik had een extra slag op hole 18 dus nog steeds kans om er iets extra’s uit te slepen. Maar mijn slagen liepen niet op 18 en Helene nam juist wat extra risico wat fantastisch uitpakte dus heel spannend werd de laatste hole niet meer. 2 up voor Helene! Super gespeeld!,
En hoe super bleek wel toen duidelijk werd dat ze 41 stablefordpunten met een dagresultaat van 4,4 had gescoord. Tja dan voel ik me eigenlijk ook gewoon winnaar om tot hole 18 tegenstand te hebben kunnen bieden. We hebben heerlijk gespeeld en gezellig nog een hapje gegeten. Een geslaagde middag, dank Helene.
Hannie
Pim schreef met de redactie. Hi Anton, Nadat Peter vorige week enkele uren voor ons matchplayduel om zeer begrijpelijke redenen moest afzeggen, moest ik dat doen voor ons duel op 1 juli… En zeker de eerste 2 weken daarna kan ik niet spelen! Ik krijg namelijk a.s. maandag een pacemaker (niets ernstigs, daar kun je 100 mee worden); die datum werd me plotseling op weg naar Welderen meegedeeld. Derhalve heb ik de winst aan Peter ‘geschonken’. Zal ik nog een piepklein stukkie plus foto doorsturen of niet? Of is dat mosterd na de maaltijd? Pim Pim, Stuur maar door hoor. Altijd leuk. Groet, Anton
Het was niet eenvoudig om een datum voor onze matchplay wedstrijd te vinden. Uiteindelijk werd het19 juni, een dag die als zeer warm de boeken in zal gaan. Nadat door clubtechnische zaken de afslag vervroegd werd van 15.00 naar 09.00 konden we op de verder rustige en mooie baan van de Golfresidentie in Dronten gaan afslaan.
Vooraf hoopte ik het moeten schrijven van een verslag nog een paar rondjes uit te kunnen stellen. We speelden op Haverley. Voor mij onbekend, en net zo onbekend was het voor mij dat er in brabant een woonkasteel is gebouwd waar de golfbaan omheen zwiert. De wedstrijd tegen Hannie voelde als Nederland-Japan. Het zou moeten kunnen, maar vooral Japan niet onderschatten. Waar de voetbalwedstrijd eindigde in een (teleurstellend) gelijkspel, ging het in onze matchplay met rasse schreden richting Duitsland-Curacao.
We beleefden op 19 juni twee primeurs op de Haarlemmermeersche Golfclub, met -sch. De eerste: het was de tot dusver warmste dag van 2026, met temperaturen die in het zuidoosten van het land opliepen tot 36 graden Celsius. Zo gek was het in Cruquius/Haarlemmermeer niet, maar de thermometer stond op 34,2 toen we ‘s middags om drie uur afsloegen op het Leeghwater-Lyndenparcours.
Niet zo lang geleden gaf de Chinese golfer Haotong Li een interessante persconferentie. Hij worstelde al maanden met zijn spel en klopte aan bij zijn psycholoog. Haar advies ging over de goede en de slechte versie van jezelf op de golfbaan. Zodra die slechte versie opduikt, stuur je hem gewoon weg.
Toen ik zag dat ik tegen Sonja moest spelen, dacht ik meteen: 'dat wordt geen eenvoudige wedstrijd'. Sonja speelt altijd constant. Ze slaat misschien niet de langste ballen, maar ze gaan wel opvallend vaak recht. En dat is uiteindelijk een hele effectieve combinatie. We wilden graag ergens halverwege Amsterdam en Apeldoorn afspreken en kwamen zo uit bij De Hoge Kleij. En wat waren we daar welkom! Bovendien: ach, ach, ach... wat ligt die baan er schitterend bij. Echt zo'n baan waarbij je bijna vergeet dat je ook nog moet golfen. We gingen mooi op tijd de baan in. Het was droog, er stond een stevige wind en boven ons hing zo'n prachtige Hollandse lucht waarvan je denkt: dit is óf een ansichtkaart óf over tien minuten krijgen we een hoosbui (maar die ging mooi langs ons heen). Sonja kreeg negen slagen mee, waarvan vijf al op de eerste negen holes. En als je eigen vorm dan besluit een vrije dag op te nemen, sta je voor je het weet achter. Om eerlijk te zijn had ik mijn volledige voorraad goede slagen de dag ervoor al opgebruikt. Toen speelde ik een dagresultaat van 9,6, terwijl twee dagen ervoor nog een 20,3 speelde. Mijn golfspel blijkt dus ongeveer net zo voorspelbaar als het Nederlandse weer. En als je het dan opneemt tegen Sonja, die gewoon onverstoorbaar doorgaat met rechtdoor slaan, dan wordt het een lastig verhaal. Maar eerlijk is eerlijk: spelen op De Hoge Kleij maakte alles goed. Wat een cadeautje om daar te mogen lopen. Sonja, dank je wel voor de gezellige ronde en heel veel succes met de volgende!