Wiesenhaan - Leunge 2&1

De dag na het echec van Oranje tegen de Engelsen had ik me bij aanvang van mijn matchplaywedstrijd al verzoend met een tweede teleurstelling. Immers: tegenstander Hélène heeft een jaloersmakende handicap 7 en het was alweer heel wat weken geleden dat ik mijn handicap 12,7 had gespeeld.

Hélène had er geen bezwaar tegen om op mijn homecourse de Goyer te spelen en na uitgebreid telefonisch en app-overleg met haar coach (ja, het is net een prof) besloot ze vanaf de blauwe tees te slaan waardoor ik drie slagen meekreeg. Het weer was perfect, niet te warm, weinig wind en om ons heen dreigende wolken waartegen onze golfballen tijdens de vlucht fraai afstaken. En zie: het moet door het geweldig fijne gezelschap geweest zijn maar mijn drives waren net zo recht als die van Hélène, putts vielen en zo ontspon zich een boeiend gevecht waar het verschil nooit meer dan 1 punt was.

Op hole 15 stond ik op de tee met 1 up en het comfortabele gevoel dat ik op hole 17 nog een slag meekreeg. Dit kon niet meer misgaan. Was het overmoed, leeftijd, nonchalance? Ik weet het niet maar ik hookte uit het niets mijn drive links het water in – hole verloren, deed op 16 hetzelfde – hole verloren (tegen een fraaie birdie, god wat slaat ze ver en recht) en ook op 17 ging de drive linksaf.

En zo kon ik Hélène op de green van de 17de feliciteren met een verdiende overwinning maar – net als bij Oranje – met het gevoel dat het ook anders had kunnen zijn. We gaan snel nog een rondje spelen!