Wat maakt links golf zo leuk?

Het is 16:00 uur op maandagmiddag als ik op de eerste teebox sta van Burnham & Barrow Golf Course. De zon schijnt en een Nederlandse vlag wappert in de harde westenwind. Klaar om de strijd aan te gaan met de baan, mijzelf én de wind.

Er zijn echt dagen dat je een links course vervloekt. Aan de andere kant is het juist het mooiste wat er is. Wat veroorzaakt nou die tegenstelling tussen liefde en haat?
De wind blaast met windkracht 5 vol in mijn gezicht op de eerste tee, direct voor het clubhuis. Zoveel gedachten gaan er door mijn hoofd, van genieten tot angst. Zoals Ben Hogan ooit zei: "Golf is a game of misses. The golfer who misses the best is going to win." Met die gedachte sla ik mijn houten 3 net rechts de rough in. Let's go.

Burnham & Berrow Golf Course is een van de open qualifying banen in het VK. De baan werd opgericht in 1891 en ontworpen door Herbert Fowler en Harry Colt, later aangepast door Alister MacKenzie. Het is een klassieke 18-holes links golfbaan, direct aan zee gelegen, met negen holes uit en negen holes in. Zoals nu in de zomer: droge, gele en harde fairways en greens, veel 'run-off areas' bij de greens en strategische (pot)bunkers. Links golf, zoals links golf bedoeld is.

Zonder wind is links golf al een uitdaging, maar met windkracht 5 crosswind uit zee is het, laten we zeggen, 'a hard day's work at the office' (zoals menig golfer in het VK zegt bij dit weer). Mijn tweede bal tegen de wind is net te kort en rolt terug de vallei in, voor de green. Met een chip en twee puts kom ik er na hard werken met een bogey af. Op naar hole 2, nu zes holes crosswind van links. Wel fijn als je mis een fade is!

Open qualifying
Ik speelde van de gouden tees (6700 yards); er is ook een zwarte tee van meer dan 7000 yards. Als je voor een plek in The Open speelt op deze baan, heb ik echt met deze mannen te doen. De par 3's zijn zó uitdagend, er zijn lange en korte par 4's waar je moet weten te missen, en de par 5's waar je moet scoren. Makkelijker gezegd dan gedaan. Met de wind die ik vandaag had: sterkte!

De signature hole
Na een goede par op hole 2, arriveerde ik bij de green van hole 3. Wat een hole! Een relatief korte par 4, met een blinde slag naar de green, welke als een amfitheater in de duinen ligt. Zó mooi.

Drie uur later loop ik de green van hole 18 af, direct naast de eerste teebox en het clubhuis. Mijn oren suizen, mijn score... tja, daar hebben we het nog wel een keer over. Vandaag won de natuur! Tijd voor een pint op het terras in de zon, uitkijkend over de eerste teebox en de 18e hole, 'overthinking' de links golf challenge. Moe, voldaan en ook gepijnigd. Dít is het heerlijke gevoel van links golf: haat en liefde. Morgen weer, maar dan in de NCG tour. De verwachting is meer wind en regen. Welkom bij links golf!