Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
02.06.2022
Veldman vs Van de Rhoer 4&3
(Matchplay 2022 - 2e ronde)
‘Een speler is zelf verantwoordelijk voor zijn/haar score’
Of de gedachte aan het aantal gekregen slagen wel goed was of het steeds beter en mooier worden van het spel van Fred, mijn verlies stond vanaf hole 13 bijna vast. Fred maakte vanaf deze hole alleen maar parren! Lange rechte afslagen, prachtige approaches en putts om jaloers op te worden. Alles lukte en ik stond erbij en keek ernaar.
We speelden op de thuisbaan van Fred, Euregio Golf in Bad Bentheim. Een waar genoegen, mooie verende fairways, goed gemaaide greens, veel water – ook volop in het spel – met bloeiende dotters, lelies en verschillende soorten eenden. Vogels floten dat het een lieve lust was en de zon kwam steeds meer door. En daar had ik ’s morgens voor de zekerheid mijn regenpak en dikke trui voor ingepakt… Kortom ideale omstandigheden voor een matchplay tegen een bijzonder prettige tegenstander.
Het spel
We mochten een half uurtje eerder vertrekken dan gepland, zodat we de koffie maar hebben gelaten voor wat het was. Even naar de driving range, mijn ballen vlogen kaarsrecht en ver, even putten en zowaar mijn yips leken verdwenen, alle putts dichtbij de hole of erin. Vandaag zou het toch moeten lukken? Helaas spelen door de baan is heel wat anders dan de oefening vooraf. De afslag ging goed, de tweede slag perfect voor het water. Fred lag al met 3 voor het water. Zijn vierde slag keurig naast de pin. Ik ging ervoor en ja hoor links in het water. Strafslag, approach en putt er naast. Fred voor par erin. Hole 2 verloor ik, daarna 3 x 0 en vervolgens maakte ik 2 parren voor een +. AS door de turn. Het tij leek te keren en toen kwam hole 13. Fred kreeg vleugels en speelde de sterren van de hemel. Ik kon er alleen maar genieten en er niets meer tegen doen.
Nazit
Een betere gastheer kun je je eigenlijk niet wensen. Fred had me uitgenodigd en vond dat dit ook gold op het terras met bier en een heerlijke flammkuchen. We spraken over de drie Oekraïners die al 6 weken bij Fred en José te gast zijn. Een vrouw van 41 jaar met haar moeder van 60 en zoon van 11. De vrouw van 41 heeft een baan gevonden in de horeca, de jongen gaat naar school en de moeder helpt bij het werken in de tuin en in huis. Op mijn vraag hoelang ze nog denken te blijven, geeft Fred aan dat hij hoopt tot de zomervakantie met uitloop tot de herfst. Fred doet net of dit allemaal heel gewoon is, maar iedereen weet dat je privéleven verandert zodra logés langer dan een paar dagen in je huis verblijven. Petje af Fred en José.
‘Een speler is zelf verantwoordelijk voor zijn/haar score’
Waarom deze inleiding? Vlak voor onze afslag op hole 1 vroeg ik Fred hoeveel slagen ik op Euregio kreeg. We liepen nog even langs het bord met de tabellen en Fred keek bij 21.1 rood. 21 slagen gaf hij aan. Ik vond het erg weinig ( krijg op de Veluwse 25 slagen en vind deze baan minder moeilijk en lang) maar heb verzuimd om zelf even te gaan kijken. Dan had ik gezien wat ik zag toen ik voordat ik in de auto stapte toch nog even ging kijken…. Heren van rood 21 en dames van rood 24. Had toch gescheeld, maar ja of ik dan gewonnen zou hebben??
Sonja van de Rhoer
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut