Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
23.10.2024
Na mijn overwinning op Willem stond mij een uitdaging te wachten waar ik zo op had gehoopt... De finale van de MR Glow Matchplay 2024 tegen Peter van Weel... Zijn handicap? +1, ja u leest 't goed.
Dacht ik nog enige kans te hebben? Ik schatte het vrij somber in...hij moest een hele slechte dag hebben en ik een topdag en geluk. Maar dat het genieten zou worden van zijn spel, wist ik van te voren.
Dus afgelopen week nog maar eens getraind met mijn pro Ivar van der Moolen, de baan hole voor hole doorgenomen en er werd mij moed in gepraat. En toen was het vanochtend zo ver... Door de dikke mist reed ik van Haarlem naar de prachtige Utrechtse Golfclub De Pan in Bosch en Duin. De voorspelling voor vandaag was zon, maar die was ver te zoeken toen wij om 11.30 de baan in gingen.
Peter startte van wit en ik van blauw, hierdoor kreeg ik nog 8 slagen mee. De king of golf van de NVGJ sloeg af en zijn drive schoot weg... zo ver dat wij m , mede door de mist, niet zagen landen. Maar dat deze prima lag was snel duidelijk. Het kleine beetje hoop waarmee ik startte, boorde hij direct de grond in... birdie. Lekker dan... Hole 2...birdie...Hole 3...Par. Okay drie down na 3 holes. Dit zou wel eens een hele snelle wedstrijd kunnen worden. De volgende drie holes pakte ik twee punten terug en Peter stond nog 1 up na 6 holes. Er gloorde weer een beetje hoop. Zinloos want bij de turn stond ik weer 3 down..De ene na de andere prachtige bal werd er geslagen.
Terwijl ik keihard werd ingemaakt was het toch echt het genieten van zijn briljante spel wat de overhand had. Wat speelt die man geweldig. Zijn drives, zijn approaches, zijn putts...alles klopt. Je krijgt t gevoel dat je zelf heel slecht speelt maar dat was helemaal niet zo. Maar ten opzichte van hem wel. De momenten dat ik toe had moeten slaan, verprutste ik waardoor hij uit bleef lopen. Hole 11 tm 14 eindigde nog gelijk maar ik stond al 4 down.
Toen kwam de genadeklap, hole 15. Een prachtige par 3 (welke hole is dat hier niet? Wat een genot om te spelen!) , 165 meter van wit. Hij slaat af, en we zien de bal strak op de vlag af gaan. Nee toch? Niet ook nog een hole in one?!? Al zou dat uiteraard wel de meest geweldige K.O. zijn geweest. Nee , hij bouwde de spanning nog even op....12 cm...hooguit... Mijn bal zat er eigenlijk ook wel lekker op maar verdween naast de green. Ik mocht nog een chipje wagen en maakte uiteindelijk een par.
Prima zou je denken...maar nee, niet tegen deze oppermachtige Peter van Weel. Hij maakte uiteraard een birdie en verpulverde de 1% hoop die ik nog had. 5/3 verloren... nee laat ik het anders zeggen . Peter won overtuigend met 5/3, en is de zeer terechte winnaar van de MR. Glow Matchplay 2024! Diepe buiging en trots dat ik mijn titel mocht verdedigen en ook afstaan aan Peter.
Uiteraard hebben wij de laatste drie holes gewoon gespeeld. De Pan is te mooi om te stoppen! De natuur, prachtige fairways en greens.... GEWELDIG! Wat een feest dat wij hier ieder jaar de finale mogen spelen. Dit jaar gelukkig niet in de stromende regen. De mist trok langzaam op gedurende de ronde. En toen wij uiteindelijk op de green van hole 18 aan kwamen, brak de zon door en verscheen daar onze lieve sponsor Jolanda! SURPRISE! Ze bracht twee enorme bossen gekleurde rozen mee en op het terras hebben wij met koppen thee geproost op de terechte overwinning van Peter. De champagne volgt in november!
Peter, nogmaals GEFELICITEERD! En bedankt voor deze masterclass.
Details van zijn ronde:
Handicap +1
80% fairway geraakt
28 puts gespeeld
4 birdies
11 parren
Eindresultaat... 3 ONDER de baan gelopen.... Need I say more.... Diepe buiging.
Details van mijn ronde:
33 punten
Zonder te spelen afscheid nemen van de Mr Glow Matchplay, dat is even slikken. Zeker als dat afscheid niet het gevolg is van een blessure of nederlaag maar van een (veel) te volle agenda. Het stukje moeten tikken voor de Mr. Glow competitie is eigenlijk nooit goed nieuws. Heel soms, als je na een zege iemand matst door de tekst ook voor je rekening te nemen, maar meestal zit je toch je nederlaag weg te tikken en zie je letter voor letter verschijnen waarom het mis ging.
Dinsdag 28 april stond onze matchplay op de kalender en wel op de thuisbaan van Christel, het altijd mooie Anderstein. Ik had haar voorgesteld om op mijn thuisbaan te spelen, de ook mooie Heelsumse, maar naar later bleek had zij daar een wel heel vervelend akkefietje gehad. Iets met parkeren en veel schade, waar zij part noch deel aan had, dus liever niet opnieuw naar de Heelsumse. Geen punt, het is geen straf om op Anderstein te spelen. Ook had Christel gezorgd dat wij de lussen B en C konden spelen, de mooiste van de drie. Ik had mij goed voorbereid. Niet te veel Oranjebitter de dag er voor t.g.v. de verjaardag van Wim-Lex en vroeg naar bed, wat kon er fout gaan? Na de koffie en wat putten konden wij op weg. Het zou een stralende dag worden en niets bleek minder waar, prachtig zonnetje wel met wat wind. De B lus kende ik niet maar is werkelijk wonderschoon, bosrijk en zeer afwisselend. De C lus ligt meer in het open veld en daar kreeg de wind dus meer vat op de bal. Ook komt er water in het spel bij beide lussen. Dat Anderstein geen gemakkelijke baan is blijkt uit het feit dat ik met mijn handicap van 30,8 maar liefst 41 slagen mee kreeg. Na wat rekenwerk moest Christel mij 17 slagen geven. Een verslag van hole na hole is niet bijster interessant. Bij de turn stond Christel 4 up. We halfden wel een paar holes, maar met nog 3 holes te gaan was het toch 4 up voor Christel. Ze speelt mooi en steady, recht en lang van de tee, en zuiver met de approaches. De volgende tegenstander heeft er een hele kluif aan! Op het heerlijke terras in het zonnetje onder het genot van een Gele Peter leerden wij elkaar wat beter kennen. Christel is een bezige bij! Naast haar freelance journalistieke werk heeft ze ook al een paar boeken geschreven en biedt zij zichzelf aan als 'house-sitter'. Ze past op huizen als de bewoners weg zijn en verzorgt dan ook de dieren. Meestal in Frankrijk, ze spreekt de taal vloeiend, maar binnenkort ook tweemaal in Denemarken. Ze krijgt heel goede reviews en wordt daarom vaak gevraagd. Wel zoekt ze de huizen uit die niet te ver bij een golfbaan vandaan liggen. Het nuttige kun je met het aangename verenigen, nietwaar? Dankjewel Christel, voor een fijne golfronde! We hebben het motto van onze club eer aan gedaan en elkaar een gezellige dag bezorgd. Ik wens je heel veel succes met het vervolg van de matchplay!
Van Galen vs Van Leeuwen Ai, 7 down 6 to go Aan de vooravond van mijn matchplay speelde er van alles door mijn gonzende golfhoofd. Jeroen van Leeuwen - aan wie ik was gekoppeld - mocht zich al tweemaal eerder finalist noemen en hij won er een. Zijn handicap: 11. De mijne: 25. Het gekozen strijdtoneel: Houtrak, Jeroens thuisbasis. Ik speelde er ooit een keer, maar ik had geen enkele actieve herinnering aan welke hole dan ook. Eerlijk zijn tegen jezelf, dacht ik. Geen valse hoop koesteren. Tegen een betere golfer raak je door zijn verre drives en zuivere approches toch al snel ontmoedigd. Aan de andere kant was er toch enige reden tot optimisme. Mijn ballen vlogen de laatste tijd naar behoren. Op de Hoge Dijk had ik twee dagen daarvoor zomaar 32 stablefordpunten bijeen gesprokkeld. Actueel sta ik nu zelfs op plaats 6 in de Order of Merit. Ook al is dat in de B. Het weer zou fijn zijn en de baan lag er florissant bij, aldus de website. Ik kreeg ook nog eens dertien slagen mee. Even kwam de wekelijkse lijfspreuk van Telstarfans in mij op: ,,Voor hetzelfde geld winnen we.'' De wedstrijddag zelf begon goed. Jeroen toonde zich een warm gastheer. De greenfee had-ie al betaald en er stond direct koffie voor mijn neus. Wij kenden elkaar nog niet zo goed, maar in ons geanimeerd gesprek bleken wij veel raakvlakken met elkaar te hebben en zelfs wederzijdse kennissen. Jeroen zou mij – sportief als hij is - bij iedere hole op mogelijke gevaren wijzen. Drie-putt Bij het inslaan voelde ik mij dan ook tamelijk ontspannen. Bij de afslag zelfs op mijn gemak. De eerste hole verloor ik weliswaar, zij het nipt. Reden: een drie-putt op een voor mij erg snelle green. De tweede hole trok ik wel naar mij toe, maar verloor de vier daaropvolgende holes. Maar telkens met slechts één slag verschil. Met name opnieuw door het putten. De hole daarop halfden we. Hole 8 was wel voor mij. Lang leve de handicapverrekening, maar hole 9 ging wederom naar Jeroen. Al stond ik dan 4 down, ik bleef toch mogelijkheden zien. Jeroen speelde dan wel prima, maar mijn afslagen en approches mochten er ook wezen. Beslist niet kansloos. Tenminste, als je mijn fouten wat baanmanagement buiten beschouwing laat. Ik ging telkens voor de vlag. Ook al lag er een diepe bunker voor - of naast de green. Of erger: een waterpartij. Het verlangen om groots en meeslepend te spelen was opnieuw sterker dan het gezond verstand. Ken uzelf. Veilige ruimte Wilde ik dus nog terugkomen, dan moest ik vanaf hole 10 kiezen voor de veilige ruimte, beheerst slaan, rustig ademen en beseffen dat ik nog zes extra slagen mee had. Kortom vrij baan voor andere valkuilen in dat gonzende golfhoofd. Ik ging nadenken, ik ging kracht zetten, ik ging opkijken. Op de drie holes die volgden ging ik volledig de mist in. Jeroen scoorde intussen louter parren. Op hole 12 was het dan ook gedaan. 7 down voor mij, 7 up voor Jeroen, met nog maar 6 holes te gaan. De terechte winnaar stelde voor om toch nog even lekker door te spelen. En zo belandden wij nog op de schitterende hole 14, die, zo schijft men terecht op de Houtrak-site, op Augusta niet zou misststaan. De dag eindigde in het clubhuis met wat biertjes, bitterballen en wederom een prettig gesprek. Het NVGJ-adagium 'Elkaar een fijne dag bezorgen', viel hier helemaal op zijn plek. Met dank aan Jeroen, de baan en het weer.
Ik had al een paar jaar niet meer meegedaan aan onze matchplay competitie. Waarom eigenlijk weet ik niet. Ik speel graag matchplay en was ook altijd een enthousiast deelnemer aan de NGF Competitie. Toen ik in Zuid Afrika de oproep las van organisator Louis Westhof om je aan te melden, besloot ik mij op te geven en dat leverde een loting op die mij plaatste tegenover Hannie Verhoeven, onze huidige penningmeester en dinsdag 21 april was het zover. Hannie wilde wel graag eens op Noordwijk spelen, zij had gehoord dat het een oude en mooie baan was en dat wilde zij wel eens ervaren. Ik denk dat zij, nu de wedstrijd achter de rug is, graag nog eens terug wil komen naar Noordwijk.
'Het was gezellig, man', zegt Roland, terwijl hij nog een keer op zijn scorekaart kijkt, die niet alleen 44 Stablefordpunten laat zien, maar ook 4&3 winst in de eerste ronde van de matchplaycompetitie. Gezellig? GEZELLIG?! Ik neem nog een slok van mijn bier en denk terug aan achttien holes geleden. Toen mijn goedlachse, en ogenschijnlijk zo sympathieke tegenstander me op de eerste green een puttje van veertig centimeter liet maken... herstel, liet missen. 'Het is niets persoonlijks hoor, maar soms gaan dat soort puttjes er niet in', voegde hij er ten overvloede nog even aan toe. Vertel mij wat. De rest van de ronde drukte ik er nog vier van binnen de meter langs de hole – er zat zelfs een 4-putt bij – zodat de teller pas stopte na 40 putts. Au.
De NVGJ won na jaren weer eens de interland tegen de Duitsers, deze keer op de baan van Landgoed Bleijenbeek in Afferden. Weliswaar met een krap verschil, van in totaal 253 punten tegen 249, de trots was er niet minder om. Nederland lijkt sinds de geweldige prestatie bij de Nations Cup in Texel, de stijgende lijn moeiteloos door te trekken. Non-playing captain Madelon nam de afschuwelijk grote beker in ontvangst. Waar andere jaren nog wel eens de slechtste twee (of de beste en de slechtste) score van de tien werden geschrapt, gebeurde dat dit jaar niet, en dat maakte net het verschil, door een score van 8 punten bij de Duitsers, waar Nederland niet lager scoorde dan een 21. De hoogste scores vielen met 31 en 35 trouwens ook aan de kant van de Duitsers, waar Sonja de meeste binnen haalde voor Nederland (30). Alle scores met ¾ handicap verrekening.