Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
22.10.2021
Matchplaykampioen 2021: Jeroen van Leeuwen
Jeroen van Leeuwen is de nieuwe matchplaykampioen en dus de winnaar van de Joop van der Flierschaal. Hij bedwong in de finale op De Pan Louis Westhof met 2&1. Lees hieronder zijn verslag.
Het beloofde een onstuimig dagje te worden op de Pan. De weersvoorspellingen waren ronduit slecht en ik had mij op alles voorbereid. Regenhandschoenen, paraplu, een extra laag waterafstotende kleding en een regenkap voor mijn golftas. Kom maar op. Echter de weergoden hadden geen boodschap aan de voorspellingen en deden gewoon hun eigen ding.Het was droog, de wind viel mee en zelfs de zon begeleidde ons op de laatste 5 holes. Louis en ondergetekende besloten er een spannende wedstrijd van te maken. Daarmee verklap ik al dat het niet per se een goede wedstrijd was. Maar ach … daar gaat het niet om toch?
De fraaie aangelegde openingshole bleek al een voorbode voor het verloop van de wedstrijd. Met pijn en moeite (bal onder struik en een 3 putt) was ik toch in staat de hole te winnen van Louis die het kennelijk niet nodig vond om de bal gewoon via de fairway te spelen. De grootste voorsprong was na 3 holes (2 up). Maar Louis is een taaie tegenstander en beet zich vast in de wedstrijd. Na hole 8 was het opeens weer all square.
Omdat Louis al drie keer eerder een NVGJ matchplay finale speelde op de Pan was ik, ondanks mijn minimale voorsprong, toch wel een beetje onzeker. Als een goede scout liep ik achter akela Westhof aan, die immers feilloos de weg wist op de kruip door sluip door paden op die schitterende baan. Op hole 16 stond ik weer 2 up en Louis had de schone taak beide holes te winnen voor een playoff.
Opnieuw vond Louis het niet nodig de fairway te gebruiken op hole 17, maar lag desondanks met 3 slagen bij de vlag. De gedachte ‘het zal toch niet?’ was plots prominent bij mij aanwezig. Louis is een fantastische putter (en zijn korte spel mag er ook zijn overigens), maar wellicht was de spanning er de oorzaak van dat hij zijn putt om de hole te winnen rakelings langs de cup liet glijden. 2&1 winst dus.
Het biertje na afloop smaakte bijzonder goed, zeker ook omdat Louis een prachtige vent is met mooie verhalen. Louis dank voor deze memorabele dag op een van de mooiste banen van het land (wat mij betreft). En voor de Joop Flier trofee ga ik een mooi plaatsje zoeken..
Jeroen van Leuwen
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.