Lekker

Zouden er sportclubs zijn waar je lekkerder kan eten dan op golfbanen? Het ligt er natuurlijk maar helemaal aan waar je van houdt, maar er zijn maar weinig banen waar je met honger naar huis hoeft te gaan.

Als kind kan ik me herinneren dat ik na elke zwemles – althans de lessen die níet om 07.00 in de ochtend waren – hoopvol aan mijn vader of moeder vroeg of ik – alsjeblieft, alsjeblieft – een patatje of anders een tosti mocht. Het antwoord was vrijwel altijd nee, en hoewel dat teleurstellend was (‘maar ik heb zo’n hónger’), smaakte de vette hap die enkele keer dat het wel mocht, daardoor zóveel lekkerder. Natte haartjes, plastic vorkje en natuurlijk met een lekkere klodder mayo.

Veel anders dan een vette hap was er ook niet te krijgen in mijn herinnering. Een broodje gezond kon je misschien hier en daar krijgen, maar, net als in de voetbalkantine waar een broodje kroket het summum was, verdenk ik de uitbaters er met terugwerkende kracht van dat dit gezonde alternatief alleen maar als excuus op de kaart stond. Ik kan me in elk geval niet herinneren het ooit besteld te hebben of hebben zien worden.

Nee, dan het eten in de golfclubhuizen. Ik wist niet wat ik meemaakte toen ik eind vorige eeuw met golf begon en daar ook wel eens bleef eten. Goed, op mijn eerste baan kwam de toenmalige kok niet veel verder dan patat met saté of patat met biefstuk – inclusief bakje garnituur als excuusgroenten – maar veel vaker werd ik meer dan aangenaam verrast als ik, bijvoorbeeld voor de rubriek Afslag Op voor Golfers Magazine, aanschoof. De saté en biefstuk ontbreken vrijwel nooit op de kaart, maar daar blijft het zelden bij. Mooie verse vis aan de kust. Asperges in overvloed in het seizoen. Stamppotten en snert in de donkere maanden. Ik at roti, ik bestelde vegan, ik smikkelde zelfs van fantasierijke amuses.

De ene keer in de setting van een eetcafé, de andere keer met gesteven linnen en sjiek tafelzilver, maar eigenlijk altijd kan je wel iets bestellen dat veel verder gaat dan een patatje mét.

En heb je toch eens geen zin om in het clubhuis te blijven eten, of is het restaurant daar gesloten, dan heb ik een tip: restaurantgids Lekker500 2022 is (bijna) uit. Sinds deze Nederlandse restaurantgids in 1977 voor het eerst verscheen is het verworden tot een instituut. Een team van proevers gaat het hele jaar het land door op zoek naar de beste eetgelegenheden en stelt op basis daarvan elk jaar een indrukwekkende ranglijst samen. En ja, daar ben ik best een beetje jaloers op. Als golfredacteur kom je op mooie plaatsen, waar je uitstekend kan eten dus ook, maar ik rij met alle liefde een stukje om om mijn collega’s te ondersteunen bij het maken van de volgende editie van Lekker500. Ik zeg het maar even.