“Niet zo benauwd leven”

Dankzij Friso mochten we onze matchplay spelen op de Goyer, een baan die Anton al tijden op zijn verlanglijstje had staan. En terecht, want de Goyer heeft een bijzondere allure – een baan die uitnodigt om bespeeld te worden, Of zoals op de website te lezen staat: “een cadeautje van moeder natuur."

Rijdend over de oprijlaan van de Goyer denk ik weer even hoe níet vanzelfsprekend deze dagen zijn. Maar dan wordt mijn moment van ingetogen verwondering bruut onderbroken door Anton, die op de parkeerplaats zijn auto uitstapt en uitroept: “Daar heb ik nou zo de pest in, hè!” Ik verwacht iets existentieels – werk, liefde. Maar nee. Anton is zijn aansteker vergeten. “Dan kan ik niet even lekker mijn peukie roken.” Hij kijkt mij nog hoopvol aan en gluurt in mijn auto. Vergeefs.

Het duurt even voor ik hem weer zie, want op de Goyer blijkt niemand meer te roken. Maar Anton zou Anton niet zijn als hij niet ergens in de keuken van de Goyer een oude aansteker weet te ritselen. Triomfantelijk – met keukenaansteker in de aanslag – komt hij de driving range oplopen. Klaar voor onze matchplay.

En hoe. Op de teebox van hole 1 oogt Anton zen. Hij opent met een birdie en zet daarmee meteen de toon. Veel wil ik niet schrijven over de wedstrijd zelf, Anton kan gewoon goed golfen. Na negen holes staan we weliswaar nog all square, maar na de turn trapt Anton het gaspedaal in en laat hij zien dat hij een serieuze kandidaat is voor het winnen van de Mr Glow matchplay competitie.

Hij eindigt met een schitterende 78, inclusief drie birdies. Chapeau! De quadruple zit er dit jaar niet meer in - the Presidents Putter werd tenslotte dit jaar door Christiaan Scheen gewonnen - maar de triple wellicht wel. Zeker nu ook de GolfpersPrijs in beeld komt, dankzij zijn wervelende verslag over The Open – een liefdesverklaring in woorden aan misschien wel het mooiste toernooi op aarde. Lezen dus.

Na afloop zitten we met onze gastheer Friso nog lang na te praten. Niet over politiek dit keer – om de vrede te bewaren :) - wel over Anton’s droom om over 15 jaar met zijn Monique, in een Cessna en met een set golfclubs de wereld rond te vliegen. Het klinkt als een grap, maar als je Anton een beetje kent, weet je: dat gaat gewoon gebeuren. Anton leeft en beleeft.

En zelfs in de kleinste momenten laat hij zijn levensfilosofie zien. Na het hoofdgerecht vraagt hij: “Nemen we een lekker toetje?”
Ik zeg: “Nee joh, geen toetje voor mij.”
Hij kijkt me aan, quasi verontwaardigd en zegt: Kom op nou, niet zo benauwd leven! “

PS Friso, nogmaals super dank dat wij op ‘jouw’ prachtige baan mochten spelen. Inderdaad een mooi cadeautje!

Matchplay

15.07.2026 Pamela Sturhoofd ⭐⭐⭐

Reinders vs Sturhoofd 2&1

Van speedgolf naar matchplay Mijn matchplaywedstrijd tegen Roland eindigde op de zeventiende hole. Met 2&1 trok hij verdiend aan het langste eind. Hij speelde solide, sloeg een aantal uitstekende afslagen en liet bovendien zien hoe waardevol een goede bunkerslag kan zijn. Zelf speelde ik zoals ik mezelf helaas maar al te goed ken: met veel ups, maar vooral ook veel downs. Tijdens de ronde met Roland dwaalden mijn gedachten regelmatig af naar een week eerder, toen ik in Parijs meedeed aan het Open France Speed Golf Championship. Op aandringen van een goede vriendin uit Parijs – al jaren enthousiast ambassadeur van deze bijzondere sport – besloot ik het avontuur aan te gaan. Speedgolf is even 'eenvoudig' als meedogenloos: leg 18 holes af in zo weinig mogelijk tijd en met zo weinig mogelijk slagen. Je score is de optelsom van je speeltijd en je aantal slagen. Ik stelde nog voorzichtig voor om twee keer negen holes te spelen. Tenslotte had ik dit nog nooit gedaan. Maar mijn vriendin lachte dat weg. "Doe gewoon twee keer achttien. Anders ben je veel te snel klaar en verveel je je rot." Met dat vooruitzicht zei ik toch maar ja tegen twee keer achttien holes. Zoals bij ieder serieus toernooi begon het met een oefenronde. Ik kreeg een piepklein draagtasje mee waarin precies vier van mijn clubs pasten: een putter, een 7-ijzer, een 4-hybride en een wedge. We verkenden de baan en ik werd gewezen op de oh zo belangrijke afsnijpunten. Tot mijn nog grotere schrik zag ik op een aantal holes ook nog een paar stevige beklimmingen. Op dat moment begon ik me serieus af te vragen waarom ik hier eigenlijk ja tegen had gezegd. Na een stuk of twaalf holes wist ik echter één ding zeker: met dit tasje zou ik de wedstrijddagen niet overleven. Mijn schouder protesteerde luidkeels - alles voelde zwaar - en ik begon te piekeren over een alternatief. In het clubhuis ontdekte ik vervolgens dat ik in heel ander gezelschap was beland dan ik had verwacht. Nog nooit had ik zoveel afgetrainde golfers bij elkaar gezien. Al snel bleek waarom. Veel deelnemers kwamen helemaal niet uit de traditionele golfwereld, maar uit de wereld van de duursport: triatleten, Ironman-deelnemers en ultralopers. Ook liepen er recordjagers rond. Zo ontmoette ik de Zwitser Jürg Randegger, die in het Guinness World Records staat met het record van maar liefst 252 gespeelde holes in twaalf uur, wandelend, met slechts één club – een 7-ijzer. Daarvoor legde hij zo'n 93 kilometer af, sloeg 1.348 ballen en maakte onderweg ook nog vijf birdies. Ook sprak ik een jong stel met twee kleine kinderen. Voor hen was speedgolf dé manier om het golfen niet op te geven: vóór het werk of voordat de kinderen wakker werden een snelle ronde spelen en daarna weer naar huis. Op dat moment besefte ik dat speedgolf echt een wereld op zichzelf is. Voor de eerste wedstrijddag besloot ik met slechts twee clubs op pad te gaan: de 7 en de 4-hybride. Eén in iedere hand. Putten zou met de hybride gebeuren. Het voelde als een verademing vergeleken met het draagtasje. Eén detail had ik alleen over het hoofd gezien: na iedere slag moest ik de andere club weer van de grond oprapen. Na een paar kilometer rennen blijkt dat een flinke aanslag op je onderrug. Niet voor niets lopen de meeste ervaren speedgolfers met een speciaal holster waarin vier clubs passen... Iedere speler krijgt een vrijwilliger in een buggy mee die de score bijhoudt en de weg wijst. Mijn begeleider was een uiterst vriendelijke Fransman die echter geen woord Engels sprak en de baan eigenlijk ook niet goed kende. Toen ik onderweg vroeg: "Can you please give me some water?" dacht hij blijkbaar dat hij in de weg stond. Met piepende banden scheurde hij vooruit, terwijl ik juist om water had gevraagd. Uiteindelijk slaagde ik er tijdens achttien holes in ruim dertig graden slechts twee keer in mijn eigen waterfles uit de buggy te pakken. Ook de belangrijke shortcuts waren voor hem een mysterie. Op mijn vragen, in mijn beste schoolfrans, volgde steevast: "Non... je ne sais pas." Achteraf schat ik dat ik daardoor zeker twee kilometer extra heb gelopen. Na 1 uur en 19 minuten kwam ik compleet uitgeput binnen. Met 110 slagen, een vuurrood hoofd en vooral de vraag: waarom doen mensen zichzelf dit aan? Maar eerlijk is eerlijk: het is wel een belevenis. De tweede dag voorspelde de vriendin dat het nu vast beter zou gaan. Ik had het mezelf ook iets gemakkelijker gemaakt: in plaats van twee clubs ging alleen mijn 7-ijzer mee. Mijn rug was me dankbaar, al gold dat iets minder voor mijn korte spel, want chippen met een 7-ijzer blijkt toch niet helemaal ideaal. De baan bleef ondertussen onveranderd heuvelachtig, met venijnige hellingen en eindeloos vals plat. Speedgolf is geen ontspannen hardlooprondje met af en toe een golfslag; het is echt afzien. Daarom koos ik die tweede dag bewust voor negen holes. Die speelde ik in 31 minuten en 45 slagen. Voor een eerste kennismaking vond ik dat prima. Ik weet nu wat speedgolf van je lichaam vraagt. Eén ding staat vast: volgend jaar kom ik terug maar dan beter voorbereid. Want zelfs als je een redelijke hardloper bent, moet je voor speedgolf echt specifiek gaan trainen. En toen ik na afloop de uitslagen bekeek, besefte ik pas echt hoe bizar hoog het niveau ligt. De Engelsman James Hardy speelde de 18 holes in 45 minuten en 54 seconden en deed dat ook nog eens in 74 slagen (+2). De tweede dag liep hij de baan in 46 minuten en 30 seconden met 76 slagen! Op een baan van bijna negen kilometer betekent dat vrijwel onafgebroken hardlopen, terwijl je ondertussen golf op topniveau speelt. Er viel wel een kwartje. Op beide wedstrijddagen sloeg ik vrijwel al m'n afslagen kaarsrecht. Niet één grote afzwaaier. Omdat je voortdurend rent, heb je simpelweg geen tijd om na te denken. Je remt af, stapt in je routine, slaat en rent weer verder. Geen 'technische' gedachten. Geen twijfel. Geen oefenswings. Gewoon staan en slaan. En terwijl ik gisteren in mijn verloren matchplay tegen Roland weer ouderwets boven de bal stond te twijfelen over grip, swingbaan, balpositie en nog twintig andere technische details, dacht ik ineens met weemoed terug aan die Franse speedgolfdagen. Misschien ligt de oplossing voor mijn golfspel helemaal niet in nóg meer analyses of weer een nieuwe swing-, chip- of putttechniek. Misschien moet ik mezelf gewoon wat minder tijd gunnen. Gewoon gaan staan, slaan en door! Roland, nogmaals van harte gefeliciteerd met je overwinning. Het was hoe dan ook een prachtige middag op Golfclub Wilnis.

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Kuijntjes - Sturhoofd 4&3

“Niet zo benauwd leven”

Meer nieuws

Reinders vs Sturhoofd 2&1

Luyer vs Boehlé 2 up

Westhof vs Van de Rhoer 4&2

Groepsapp EMGJ is opgestart

Van Weel vs Donkersloot W/O

De Boer vs Houtkamp 5&4

Over NVGJ

Order of Merit

Agenda

Laatste nieuws

Sponsoren