Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
30.04.2022
Duca del Cosma, sponsor van de NVGJ, heeft een 3-jarige overeenkomst afgesloten met de Nederlandse DP World Tour-golfer Daan Huizing.
Vanaf 1 mei 2022 zal Daan Huizing (op de foto samen met Duca del Cosma-eigenaar Frank van Wezel) de schoenen en kleding van Duca del Cosma gaan dragen. De officiële ondertekening van het contract zal plaatsvinden tijdens het Dutch Open, op vrijdagmiddag 27 mei 2022, direct na voltooing van Daan’s ronde. Leden van de NVGJ zijn daarbij van harte welkom in de stand van Duca del Cosma in het promodorp op Bernardus.
Andere door Duca del Cosma gesponsorde golfers zijn Joost Luiten, Pasqualle Coffa, Aydan Verdonk, Kelly Tan, Michaela Finn, Charlotte Thompson, Deon Germishuys en Shergo al Kurdi.Persbericht:
Duca del Cosma heeft met de Nederlandse DP World Tour-golfer Daan Huizing een 3-jarig contract gesloten, waarbij Huizing vanaf 1 mei 2022 officieel de schoenen en kleding van Duca del Cosma gaat dragen.
Huizing: “Een gevleugelde uitspraak van mijn vriend en inspirator Johan Cruijff luidt: “winnen doe je met z’n allen”. Coaches, caddie, familie, vrienden en sponsors zijn allen een zeer essentieel onderdeel in het behalen van succes. Het is een reis die je met elkaar maakt en waarin eenieder zijn steentje bijdraagt. Sponsors hebben een bijzondere plek in mijn team; zij maken het mogelijk om mijn dromen en ambities te verwezenlijken.” In de afgelopen maanden heeft Huizing de producten van Duca del Cosma uitvoerig getest. “Ik ben zeer onder de indruk van de kwaliteit en het comfort” vervolgt Huizing. “Het team van Duca del Cosma is zeer professioneel en weet snel te schakelen in nieuwe ontwikkelingen. Ik heb er alle vertrouwen in dat we elkaar met deze samenwerking kunnen helpen groeien. Ik
ben blij om Duca del Cosma in mijn team te hebben en kijk er naar uit om met hen te winnen op het hoogste niveau” aldus Huizing.
Ook de eigenaar van Duca del Cosma, Frank van Wezel, zegt verheugt te zijn met de samenwerking: “Daan en Duca hebben gemeen dat zij beide bekende namen in de markt zijn die beide hard aan de weg timmeren. We vinden elkaar in gemeenschappelijke normen en waarden, wat de basis is van een succesvolle samenwerking. Net als wij is ook Daan op zoek naar perfectie; in zijn spel maar ook in zijn materiaal gebruik. Wij denken met Daan Huizing een toekomstig DP World Tour-winnaar te hebben binnengehaald.”
Daan gaat zijn ervaring op het gebied van materiaal voor Duca del Cosma inzetten om het productaanbod verder te innoveren. “Ik kijk er naar uit om met Daan in ons team Duca del Cosma naar een nog hoger niveau te tillen”, aldus Van Wezel.
De officiële ondertekening van het contract zal plaatsvinden tijdens de Dutch Open 2022 op vrijdagmiddag 27 mei 2022 in de stand van Duca del Cosma in het Promodorp. Bezoekers van de Dutch Open zijn van harte welkom om hier getuigen van te zijn.
Over Duca del Cosma
Sinds 2016 is Duca del Cosma in Nederlandse handen gekomen. Het merk, dat sinds 2004 bestaat, was het eerste merk dat de spikeless hybride golfschoen introduceerde, die ook buiten de golfbaan gedragen kan worden. De designs en leersoorten zijn Italiaans en de productie vindt plaats in Europa. Inmiddels zijn de golf en lifestyle schoenen van Duca del Cosma in 30 landen verkrijgbaar en hebben zij eigen vestigingen in het Verenigd Koninkrijk, Zuid-Afrika en in de Verenigde Staten.
Over Daan Huizing
Daans carrière is stormachtig te noemen. In 2010, 2011 en 2012 won hij 12 nationale en internationale titels en het behalen van een eerste positie op de Scratch Players World Amateur ranking in 2012. Gesterkt door deze overwinningen, besloot hij op 22 oktober 2012 professional te worden. Het begin van zijn pro-carrière is net zo stormachtig te noemen; in 2013 won hij 2 toernooien op de Challenge Tour en promoveerde daardoor naar de European Tour. In 2015 zakte hij terug naar de Challenge Tour en na 6 jaar vechten op de Challenge Tour en 4 professionele toernooioverwinningen op zak promoveerde hij eind 2021 naar de DP World Tour – voorheen de European Tour.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.