Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
05.11.2024
De golfspecial van het vrouwenblad Beau Monde, in samenwerking met GOLF.NL, is winnaar geworden van de Golfpersprijs 2024. De special was gemaakt om jonge vrouwen kennis te laten maken met golf.
In Nunspeet werd de prijs tijdens het eindejaarsdiner van de NVGJ, in ontvangst genomen door Niki Wijnen van NGF/ GOLF.NL en Sandra van den Brink en Rosanne Becker, beiden van Beau Monde.
Andere genomineerden waren videomaker Niels Hooft met de videoreeks StrokeIndex1 en het blad Golfers Magazine, dat dit jaar 40 jaar bestaat. Hoofdredacteur Martijn Paehlig en redacteur Foeke Collet kregen hiervoor een oeuvre-prijs uitgereikt door Abe-Jan ter Beek van de NGF, tevens voorzitter van de jury.
Het juryrapport over de winnaar:
Jurybeoordeling Welcome to the club Insert in glossy magazine Beau Monde van Pijper Media.
Met de 16 pagina’s grote insert Welcome To The Club in de vrouwenglossy Beau Monde boort opdrachtgever NGF een volledig nieuwe doelgroep aan: jonge vrouwen tussen 20 en 40 jaar.
Deze special is onderdeel van de grootscheepse NGF Welcome to the club-campagne.
Door informatie over golfen in zijn algemeenheid en specifiek bij een club te combineren met onder andere een interview met de populaire golfspelende zangeres Miss Montreal, is er een flitsend ogende special geproduceerd, die informatief, begeesterend en grappig is.
Terwijl Sanne Hans de nieuwste, op jonge leest geschoeide golfmode presenteert, wordt met deze uiting in de Beau Monde, maar daarnaast ook in de Marie Claire, Elégance en Grazia, een bereik gecreëerd van meer dan 550.000 jonge vrouwen. Bij elkaar een perfect vormgegeven pleidooi voor vrouwengolf!
De Welcome to the Club uiting in de Beau Monde en overige media werd onder verantwoordelijkheid gerealiseerd door:
* Niki Wijnen van NGF/Golf.
* Rosanne Becker van Beau Monde
en Sandra ten Brink van Pijper Media.
Het juryrapport over de oeuvreprijs:
Zoals elk jaar komen er bij de jury van de Golfpersprijs verschillende inzendingen binnen die gelieerd zijn aan het blad Golfers Magazine. Is het niet de Golfpodcast, dan is het wel een artikel op de website of in de gedrukte uitgave.
40 jaar lang heeft Golfers Magazine zich toonaangevend, betrouwbaar, onafhankelijk en vooral informatief getoond. Prikkelende reisreportages, actuele product-try-outs en smakelijke Afslag Op-recensies, teveel om op te noemen. Dit alles maakt Golfers Magazine al veertig jaar een onmisbare schakel tussen golfers, golfbanen en -clubs.
De eerste ongeveer 30 jaar met een veel grotere redactie onder leiding van Jan Kees van der Velden en inmiddels worden alle uitingen van Golfers Magazine verzorgd door een uiterst productief tweemanschap bestaande uit hoofdredacteur Martijn Paehlig en sterredacteur Foeke Collet. Daarbij is er altijd nog redactionele steun van Jan Kees.
De jury heeft besloten om niet alleen de inzendingen van dit jaar, maar alle 40 jaar Golfers Magazine te bundelen en de beoordeling te verheffen naar een Oeuvreprijs voor Golfers Magazine vanwege het 40-jarig bestaan.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.