Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
28.06.2022
‘Kolfspelende Jongens’, een ets van Jan Luyken (1712), die levensgroot in het clubhuis van Old Course Loenen hangt (met dank aan het Rijksmuseum)
Ik durf te stellen dat áls Graaf Floris de Vijfde, der keerlen god, graaf van Holland en Zeeland en heer van Friesland (ofschoon men alleen in West-Friesland een beetje naar hem luisterde), die dus, niet op 27 juni 1296 bij Muiderberg was vermoord, de NVGJ op dinsdag 5 juli geen golfwedstrijd zou spelen in Loenen aan de Vecht.
Sterker nog, het is alleszins aannemelijk dat nergens ter wereld iemand zou proberen om met een onmogelijk stuk gereedschap een heel klein balletje in een veel te klein gaatje proberen te slaan (of zoals Winston Churchill het verwoordde: ‘Golf is a game whose aim is to hit a very small ball into an even smaller hole, with weapons singularly ill-designed for the purpose’.
Dus ook in Schotland niet, waar men zichzelf met ongekend arrogante stelligheid tot de uitvinders van het spel met bal en stok heeft verklaard. En dat terwijl het eigenlijk de godvrezende haringkakers uit Biervliet, onder leiding van Willem Beukelszoon, alsmede hun visvangende consorten uit de westelijk kustplaatsen van de Nederlanden, waren die op zondagen hun visnetten binnenboord lieten om aan de Schotse oostkust hun tijd te verdoen door een beetje te pielen met bal en stok op de weg tussen Dunbar en Lauder, destijds beter bekend als de Herring Road.
Het colf-spel (ter vermijding van elke discussie in dit tijdvak geschreven met een c), werd al in het begin van de 14e eeuw gespeeld in de Lage Landen. En dat valt dan weer op te maken uit allerlei verboden die destijds door de plaatselijke overheden waren afgekondigd, teneinde het verwonden van omstanders en het sneuvelen van kerk- en andere ramen enigszins te beteugelen. Op eerdergenoemde wijze zou het spel dus over zee naar de Schotse oostkust zijn gewaaid, waar het later is doorontwikkeld tot het hedendaagse golf.
Zo’n vreemde redenering lijkt dat toch niet?
Maar wat heeft dit alles met Loenen aan de Vecht te maken, zul je zeggen? Nou, álles dus. Want de moordenaars van Graaf Floris V, achtervolgd door strijdvaardige en op wraak beluste Floris V-aanhangers, zochten een vluchtweg richting het vredige dorpje aan de Vecht, alwaar zij zich geheel tegen de wil van de kasteelheer en de dorpelingen verschansten in kasteel Kronenburg. De onverzettelijkheid van de goegemeente resulteerde in uithongering en uiteindelijke overgave van de terroristen avant la lettre op 27 december 1296.
Hoofdmoordenaar Gerard van Velsen werd onder luid gejoel van de dorpelingen in een bespijkerde ton, waarvan het sterke vermoeden bestaat dat de nagels van buiten naar binnen waren geslagen, door de straatjes van het dorpje gerold. Waarmee het hedendaagse begrip spijkers met koppen slaan een wel heel luguber beeld opwekt.
Het leven in het rustieke dorpje aan de Vecht nam daarna weer een normale wending en precies een jaar na dato introduceerde men de jaarlijkse traditie om op 27 december over diezelfde route, van die ton dus, een spel met stok en bal te spelen. Men begon bij het Rechthuys, met als eerste ‘doel’ de kasteeldeur van Kronenburg, daarna verder door de Dorpsstraat naar de molen en vervolgens naar ‘Huis te Velde’. De partij die daarvoor de minste slagen nodig had kreeg bier geschonken; de omstanders kregen appels toegeworpen. Uiteindelijk belandde me in de herberg, waar het feest met nog meer bier werd voortgezet.
Herken je al iets?
De Loenense colf-partij bleef vanaf 1297 een jaarlijkse traditie, totdat in 1837 kasteel Kronenburg wegens verval definitief werd afgebroken. De contouren van de fundering zijn, als het gras in de wei tussen de Rijksstraatweg en de Vecht op ‘fairway’-lengte is gemaaid, nog steeds zichtbaar.
Een paar honderd meter verderop wappert, 725 jaar later, de vlag op de green van hole 5 van golfclub Old Course Loenen. De naam van de, dit jaar 15-jarige, golfclub kent weer een heel andere geschiedenis. Die gaat grotendeels terug naar de eeuwig durend lijkende dreiging van de definitieve sluiting van de Amsterdam Old Course. Een soort hommage dus, maar dan anders. Nog zo’n boeiend gespreksonderwerp voor tijdens de borrel op het mooiste terras van de Vechtstreek en wijde omgeving. Met uitzicht over het aangekochte land, waar uitbreiding van de huidige 9 holes baan op handen is.
Op dinsdag 5 juli is de NVGJ van harte welkom op Old Course Loenen. Het bier en de appels zijn inclusief.
Als je nog durft tenminste!
Ruud Taal,
In 2017 werd t.g.v. het 10-jarig bestaan van Old Course Loenen de route van ‘de ton’ door leden nagespeeld in de straatjes van Loenen
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut