Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
12.12.2020
Terwijl de grote baas van Duca del Cosma, Frank van Wezel, nog even druk is met zaken die niet kunnen wachten, leidt zijn energieke eega én pr& brand manager Caroline van Wezel fotograaf Ruud Taal en de schrijver van dit stukje rond op het hoofdkantoor in Breukelen. Het assortiment schoenen fonkelt in een goed uitgelichte showroom en er is een aparte ruimte voor de trendy kledinglijn. De wandelgangen en kantoormuren zijn gesierd met gestileerde foto’s van Duca del Cosma-modellen. De virtual golf simulator in de hal kenden we al van het toernooi dat de NVGJ er vorig jaar mocht houden.
Dit ziet eruit als een bedrijf met internationale allure. En dat is het ook. Frank van Wezel timmert met het stijlvolle Italiaanse design van Duca del Cosma al in meer dan 30 landen aan de weg en dat via zo’n 400 officiële dealers. Hij wil graag praten over de ontwikkeling van het bedrijf dat hij in 2016 overnam van de Italiaanse meester designer Baldovino Mattiazzo en over de huidige marketing strategie en het groeiend marktaandeel. Maar deze bezige bij, die eerder internationaal succesvol was met zijn bedrijf HI TEC, filosofeert liever over het doel waar het hem uiteindelijk om gaat; mannen en vrouwen over de hele wereld zo ver te krijgen van die saaie, kleurloze, veelal niet al te comfortabele golfschoenen af te stappen en te kiezen voo zijn elegantere, kleurrijkere, luxere, en beter zittende spikeloze Duca del Cosma’s. Soit de vivre!, maar dan op zijn Italiaans. Zie hem alsjeblieft als gepassioneerde liefhebber, want voor het geld hoeft hij het echt niet meer te doen, sinds hij door de verkoop van zijn schoenenimperium man in bonus is.
Gepassioneerd
Met HI TEC was hij ook gepassioneerd bezig, zeker, en de sportschoenen die hij daarin ontwikkelde en verkocht gingen als broodjes over de toonbank in alle werelddelen, maar het was een ander segment. Hij is trots op dat succes, maar toen al raakte hij haast in de war als hij ergens op een beurs een schoen van Duca del Cosma in zijn handen hield. Die ontwerpen, dat prachtige leer, de kleurschakeringen, de pasvorm, zó wilde hij het ook. Maar de repliek van zijn eigen ontwerpers werkte ontnuchterend; te kostbare materialen, een te dure productielijn voor onze markt en een designer die wij niet in huis hebben. Een fait accompli waar Van Wezel maar mee moest dealen. Tot HI TEC in de verkoop kon en Duca del Cosma in 2016 de aanbieding kwam.
Frank van Wezel was toen al 76, maar met pensioen gaan was sowieso geen optie voor hem. Het nieuwe avontuur werd ook geen hobby, dat wist hij vooruit, het was opnieuw pionieren en hard werken, want het mooie merk rustte op een economisch wankele basis en dan zet je het niet een-twee-drie vooraan in de markt. Dat was van meet af aan wel het streven; een plek in de top tien van internationale golfschoenen.
Ambassadeur
Het gaat Duca del Cosma intussen goed. Baldovino Mattiazzo ontwerpt nog altijd de mooiste schoenen en het marktaandeel is gegroeid, al heeft corona de opmars wel vertraagd, want de winkels zijn gesloten. Maar ras optimist Frank van Wezel ziet dat de vaccins er zijn, dat de online business floreert en dat steeds meer mensen — door de lockdown — het golfen ontdekken. Met Joost Luiten is een ambassadeur van betekenis binnengehaald. Ja, die plek in de Top 10 van golfschoenen gaat er komen.
Heeft hij eigenlijk nog wel tijd voor leuke dingen? Voor golfen bijvoorbeeld? Jazeker. En als het even kan doet hij snel mee met de NVGJ. Als onze kleine delegatie zegt bijzonder blij te zijn met zijn sponsorschap, chipt hij de bal charmant terug door de NVGJ te karakteriseren als de gezelligste en homogeenste club die hij kent. Hij is blij met ons en wij met hem. Op naar het nieuwe seizoen.
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut