Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
01.09.2023
Onder overweldigende belangstelling werd donderdag 31 augustus afscheid genomen van oud-voorzitter, ere-lid en drager van de gouden speld, Charles Taylor. Een groot aantal clubleden zag dat het leven van Charles werd gevierd. ‘Leven, liefde, licht’
Vele honderden hadden de weg gevonden naar De Cultuurkoepel in Heiloo alwaar afscheid werd genomen van een familielid, een vriend, een oud-collega.
Bij de dienst kwam nadrukkelijk naar voren dat Charles het leven vierde, altijd de verbinding zocht en ons motto ‘elkaar een leuke dag bezorgen’, nadrukkelijk in de praktijk bracht. Maar liefst vier van de sprekers, onder wie ook onze eigen Ruud Onstein die namens de NVGJ sprak, haalden deze gevleugelde woorden aan.
De warme toespraken van een aantal goede vrienden waren mooi, ronduit indrukwekkend waren de bijdragen van zijn kinderen en kleinkinderen. Niet alleen spraken zij allen warme woorden en haalden ze herinneringen op, de live gespeelde pianostukken en gezongen Ave Maria en My Way door zijn schoondochter en twee van zijn kleindochters liet niemand onberoerd.
De kist van Charles, door zijn nazaten volledig bekleed met oude kranten, stond, ook tijdens de borrel na afloop, in het midden van de koepel. Dat er rond de kist uitgebreid herinneringen op werden gehaald onder het genot van een goed glas was niet meer dan passend.
Foto’s Gerald van Daalen en Henk Koster
"Spelen we bij jou op de Veluwse of kom je naar Lauswolt?" appte Louis nadat bekend was geworden dat er een tussenronde aan de Mr. Glow Matchplay was toegevoegd. Ik had Louis eerder al eens op mijn homecourse verslagen en vond het daarom niet meer dan eerlijk om af te reizen naar het Hoge Noorden, naar de voor mij nog onbekende baan van Lauswolt.
Na het grandioze succes van de Nations Cup in eigen land is de schroom groot onder de leden. Maar de tien durfals die ook dit keer hun land willen verdedigen, dit keer op Sussex in Engeland, zijn bekendgemaakt door captain Hélène Wiesenhaan.
Pim schreef met de redactie. Hi Anton, Nadat Peter vorige week enkele uren voor ons matchplayduel om zeer begrijpelijke redenen moest afzeggen, moest ik dat doen voor ons duel op 1 juli… En zeker de eerste 2 weken daarna kan ik niet spelen! Ik krijg namelijk a.s. maandag een pacemaker (niets ernstigs, daar kun je 100 mee worden); die datum werd me plotseling op weg naar Welderen meegedeeld. Derhalve heb ik de winst aan Peter ‘geschonken’. Zal ik nog een piepklein stukkie plus foto doorsturen of niet? Of is dat mosterd na de maaltijd? Pim Pim, Stuur maar door hoor. Altijd leuk. Groet, Anton
Het was niet eenvoudig om een datum voor onze matchplay wedstrijd te vinden. Uiteindelijk werd het19 juni, een dag die als zeer warm de boeken in zal gaan. Nadat door clubtechnische zaken de afslag vervroegd werd van 15.00 naar 09.00 konden we op de verder rustige en mooie baan van de Golfresidentie in Dronten gaan afslaan.
Vooraf hoopte ik het moeten schrijven van een verslag nog een paar rondjes uit te kunnen stellen. We speelden op Haverley. Voor mij onbekend, en net zo onbekend was het voor mij dat er in brabant een woonkasteel is gebouwd waar de golfbaan omheen zwiert. De wedstrijd tegen Hannie voelde als Nederland-Japan. Het zou moeten kunnen, maar vooral Japan niet onderschatten. Waar de voetbalwedstrijd eindigde in een (teleurstellend) gelijkspel, ging het in onze matchplay met rasse schreden richting Duitsland-Curacao.
We beleefden op 19 juni twee primeurs op de Haarlemmermeersche Golfclub, met -sch. De eerste: het was de tot dusver warmste dag van 2026, met temperaturen die in het zuidoosten van het land opliepen tot 36 graden Celsius. Zo gek was het in Cruquius/Haarlemmermeer niet, maar de thermometer stond op 34,2 toen we ‘s middags om drie uur afsloegen op het Leeghwater-Lyndenparcours.