Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
14.06.2023
33ste Barenbrug/Redexim Golfdag op de Heelsumse
Madelon, tweede met haar flightgenoten
Maandag 12 juni was het alweer de 33ste keer dat de Barenbrug Golfdag georganiseerd werd. Niet te verwarren met de Barenbrugdag van onze NVGJ. Op deze dag worden (head)greenkeepers, onderhoudsbedrijven, managers van golfbanen en producenten van meststoffen, machinerieën e.d uitgenodigd om zo het Barenbrug gras en hoe daarmee om te gaan, nog meer onder de aandacht te brengen.
Meestal worden Hans Terol en ik uitgenodigd vanwege de sponsoring van Barenbrug bij de NVGJ. Hans had echter dit keer bedankt, want twee dagen later stond tenslotte ook De Keppelse op de agenda en daar was hij natuurlijk druk mee.
Initiator van deze dag was 33 jaar geleden Jan van Mondfrans, nu alweer vele jaren verbonden aan De Pan. Ook dit jaar was hij weer aanwezig. Toentertijd werkte hij bij Barenbrug en de directie was direct te porren voor zijn idee zo een dag te organiseren. Het bleek een groot succes en dit dus al 33 jaar, en elke keer op een andere baan. De keuze is reuze, want het Barenbrug gras ligt op 95% van onze golfbanen.
Plaats van handeling dit jaar: de Heelsumse Golfclub. Voor mij een thuiswedstrijd!
De ontvangst was al leuk. Bij de ingang werden de deelnemers opgewacht en kregen hun scorekaart, een sleeve ballen en een zakje tees.
Boven in het restaurant stond de koffie klaar en diverse soorten gebak, heerlijk.
Terwijl ik van mijn koffie genoot weer ik op mijn schouder getikt. En wie stond daar geheel onverwacht, Fred Sochacki. Hij wordt ook jaarlijks uitgenodigd omdat hij jaren geleden een golfbaan wilde realiseren in het Limburgse land, we kennen dat verhaal nog, en om die reden contact had met Barenbrug.
Daarna kregen wij twee sprekers. De eerste was Olaf Bos van Barenbrug die een mooi beeld schetste van hoe grastechnologieën tot stand komen en hoe Barenbrug op het gebied van gras grasoplossingen ontwikkelt. De tweede spreekster was Dirkje van der Ven, gedragspsycholoog. Zij nam de aanwezigen mee in de wereld van gedragsbeïnvloeding en je bewuste en onderbewuste denken. Het menselijk gedrag werd onder de loep genomen met leuke weetjes en humoristische filmpjes.
Na de groepsfoto kregen we een demonstratie van Redexim van de Top Brush 6000 een 6 meter brede machine met borstels. Om bijvoorbeeld de fairways en de laag gemaaide rough in te borstelen met ziektebestrijders. De greenkeepers hadden hun twijfels, we zagen namelijk dat de borstels de teruggelegde divots weer net zo hard opraapten en elders weer neerlegden. Maar deze machine is wel ingezet op Bernardus tijdens de voorbereiding van het KLM Open en straks ook voor de Ryder Cup op Marco Simone in Italië.
Ondertussen kwam ik vele bekenden tegen, Ellen Kroes van de Gelpenberg, Arnoud de Jager van de Biltse Duinen, Dirk-Jan Vink van Welderen en Bleijenbeek, bijvoorbeeld. Op een van deze laatste 2 banen zijn wij volgend jaar weer van harte welkom!
Daarna de baan in. Er werd gestreden om de Barenbrug Cup voor de lage handicappers en de Redexim Cup voor de handicaps vanaf 20.
Redexim is wereldmarktleider als het gaat om machines voor het onderhoud van sportvelden en golfbanen
Het was een schitterende dag en de greenkeepers van Heelsum hadden hun uiterste best gedaan, de baan was fantastisch. Ik had een leuke flight en ik raakte de ballen lekker. Een birdie op een par 4 waar ik 2 slagen meekreeg telt natuurlijk lekker aan, 5 punten! Ik gedij het beste bij mooi, warm weer en dat bleek ook dit keer. Na afloop had ik 37 puntjes bij elkaar gesprokkeld, niet gek.
Na de wedstrijd kon er uitgebreid geborreld en nagepraat worden op het terras. De brasserie van de Heelsumse had een fraaie barbecue voor de deelnemers met afsluitend een heerlijk nagerechten buffet.
Bij de prijsuitreiking bleek dat ik tweede was geworden bij de Redexim Cup! Een mooie grote rode klomp staat inmiddels in de prijzenkast!
Het was een prachtige dag, met dank aan de firma Barenbrug.
Madelon Barenbrug
Verder het gebak, de sprekers en de demo van de machine met ook de glider. Jan van den Boom in wit overhemd buiten
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.