Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
14.06.2023
33ste Barenbrug/Redexim Golfdag op de Heelsumse
Madelon, tweede met haar flightgenoten
Maandag 12 juni was het alweer de 33ste keer dat de Barenbrug Golfdag georganiseerd werd. Niet te verwarren met de Barenbrugdag van onze NVGJ. Op deze dag worden (head)greenkeepers, onderhoudsbedrijven, managers van golfbanen en producenten van meststoffen, machinerieën e.d uitgenodigd om zo het Barenbrug gras en hoe daarmee om te gaan, nog meer onder de aandacht te brengen.
Meestal worden Hans Terol en ik uitgenodigd vanwege de sponsoring van Barenbrug bij de NVGJ. Hans had echter dit keer bedankt, want twee dagen later stond tenslotte ook De Keppelse op de agenda en daar was hij natuurlijk druk mee.
Initiator van deze dag was 33 jaar geleden Jan van Mondfrans, nu alweer vele jaren verbonden aan De Pan. Ook dit jaar was hij weer aanwezig. Toentertijd werkte hij bij Barenbrug en de directie was direct te porren voor zijn idee zo een dag te organiseren. Het bleek een groot succes en dit dus al 33 jaar, en elke keer op een andere baan. De keuze is reuze, want het Barenbrug gras ligt op 95% van onze golfbanen.
Plaats van handeling dit jaar: de Heelsumse Golfclub. Voor mij een thuiswedstrijd!
De ontvangst was al leuk. Bij de ingang werden de deelnemers opgewacht en kregen hun scorekaart, een sleeve ballen en een zakje tees.
Boven in het restaurant stond de koffie klaar en diverse soorten gebak, heerlijk.
Terwijl ik van mijn koffie genoot weer ik op mijn schouder getikt. En wie stond daar geheel onverwacht, Fred Sochacki. Hij wordt ook jaarlijks uitgenodigd omdat hij jaren geleden een golfbaan wilde realiseren in het Limburgse land, we kennen dat verhaal nog, en om die reden contact had met Barenbrug.
Daarna kregen wij twee sprekers. De eerste was Olaf Bos van Barenbrug die een mooi beeld schetste van hoe grastechnologieën tot stand komen en hoe Barenbrug op het gebied van gras grasoplossingen ontwikkelt. De tweede spreekster was Dirkje van der Ven, gedragspsycholoog. Zij nam de aanwezigen mee in de wereld van gedragsbeïnvloeding en je bewuste en onderbewuste denken. Het menselijk gedrag werd onder de loep genomen met leuke weetjes en humoristische filmpjes.
Na de groepsfoto kregen we een demonstratie van Redexim van de Top Brush 6000 een 6 meter brede machine met borstels. Om bijvoorbeeld de fairways en de laag gemaaide rough in te borstelen met ziektebestrijders. De greenkeepers hadden hun twijfels, we zagen namelijk dat de borstels de teruggelegde divots weer net zo hard opraapten en elders weer neerlegden. Maar deze machine is wel ingezet op Bernardus tijdens de voorbereiding van het KLM Open en straks ook voor de Ryder Cup op Marco Simone in Italië.
Ondertussen kwam ik vele bekenden tegen, Ellen Kroes van de Gelpenberg, Arnoud de Jager van de Biltse Duinen, Dirk-Jan Vink van Welderen en Bleijenbeek, bijvoorbeeld. Op een van deze laatste 2 banen zijn wij volgend jaar weer van harte welkom!
Daarna de baan in. Er werd gestreden om de Barenbrug Cup voor de lage handicappers en de Redexim Cup voor de handicaps vanaf 20.
Redexim is wereldmarktleider als het gaat om machines voor het onderhoud van sportvelden en golfbanen
Het was een schitterende dag en de greenkeepers van Heelsum hadden hun uiterste best gedaan, de baan was fantastisch. Ik had een leuke flight en ik raakte de ballen lekker. Een birdie op een par 4 waar ik 2 slagen meekreeg telt natuurlijk lekker aan, 5 punten! Ik gedij het beste bij mooi, warm weer en dat bleek ook dit keer. Na afloop had ik 37 puntjes bij elkaar gesprokkeld, niet gek.
Na de wedstrijd kon er uitgebreid geborreld en nagepraat worden op het terras. De brasserie van de Heelsumse had een fraaie barbecue voor de deelnemers met afsluitend een heerlijk nagerechten buffet.
Bij de prijsuitreiking bleek dat ik tweede was geworden bij de Redexim Cup! Een mooie grote rode klomp staat inmiddels in de prijzenkast!
Het was een prachtige dag, met dank aan de firma Barenbrug.
Madelon Barenbrug
Verder het gebak, de sprekers en de demo van de machine met ook de glider. Jan van den Boom in wit overhemd buiten
Het liep best goed. Ik ging verder waar ik op Catharinenburg mee geëindigd was. Prima golf spelen. Een drive van 229 meter, een houten drie er achteraan van 209 meter. Op 5,90 meter van de vlag. Putt voor eagle. Tap-in birdie. Peter had ondertussen de hele rechterkant van de eerste hole op Wilnis gezien. Geen vuiltje aan de lucht. Want ook dat was al verholpen: de golfbanen snakten ernaar en op 13 mei was het zover. Er trok een fijne douche over het land. De bui was Wilnis net gepasseerd, dus wij hadden keurig weer. De natuur op Golfpark Wilnis ontwaakte. Alles leek net wat groener dan anders. En in het openbare dierenpark, dat moet wel, want ik heb zeker 582 konijnen gezien, brutaal, voor me langs lopend op de driving range, totaal niet schuw. Maar ook tientallen fazanten. Prachtige eksters. Eenden die een mannenavond hadden: twaalf woerden lagen te slapen rondom één vrouwtjeseend. Geen idee wat er gebeurd was. Alles leek voorbestemd voor een fijne lenteavond met golf. Plus 2 kwam ik door de turn heen. Vier bogeys, twee birdies en drie parren. De tussenstand: 2UP. En drie van de vijf holes waar Peter een slag kreeg waren al gepasseerd. En toen... "Greenfee ruilen voor een pafje", stelde Peter voor, nog voor we de ronde begonnen. Ik vond het een prima deal. De eerste draaide hij nog zelf. Maar dat werd een mini sigaar. Dichtlikken lukte niet echt. Het kwam door de rijstevloei, zei Peter. Ik liet hem even, maar draaide de tweede, de derde en de vierde maar zelf voor hem. We genoten. Peter kletste honderduit. Vertelde over de familie die het park heeft gebouwd. Een boerenfamilie waar inmiddels twee dochters het roer hebben overgenomen van vader. Die is onlangs verongelukt. Zijn tractor kantelde. Peter weet veel dingen. Zo wijst hij me op een Mariabeeld. Bij hole acht. Toen ging het nog goed. Ze moet me niet meer, denk ik. Als afvallige moet je natuurlijk wel af en toe gestraft worden. Of de familie uit het katholieke zuiden komt weten we niet. Maar de vlaggen op de greens hebben wel een Brabants bontje. Of is dat een hint naar de Major van het Zuiden? Terwijl Peter steady doorspeelt, struggle ik. Op 13 een putt van negen meter. Van Peter. Erin natuurlijk. Op precies het verkeerde moment. Een drieputt op 14. Een waterbal op 15. En dan is het ineens dormie 3. Huh?! Hoe ben ik hier nu ineens beland? Ik speelde toch puik golf de eerste negen? Peter babbelt rustig door. Zijn vrouw heeft haar pols gebroken. Ze was op bezoek bij een kunstenares in Amsterdam, miste een traptrede en pats. "Het is een lelijke breuk. De ene dokter zegt opereren en de andere, die dat dus niet zegt, zoek ik nog even op. Ik wil een second opinion", aldus Peter. Acht bogeys en één quadruple bogey later staat het 2&1 voor Peter Boogaard. Tijdens de balletjes uit de saté, een specialiteit van Wilnis, praten we over AI, over bedrijfsovernames, over zijn kinderen, over de mijne, over Ajax, over Mike Toorop die een pakslaag heeft gekregen van een ventje van 18 in de competitie, terwijl hij 's ochtends nog tegen zijn vrienden had gezegd: 'ik caddie jullie vanmiddag wel. Ben toch zo klaar met hem'. Ai. En dit keer bedoel ik geen artificiële intelligentie. Het was een mooie avond op Wilnis. Maar ik heb wél verloren.
De een zat tot ver in april in zijn tweede landliefde Puglia, de ander ging in april en mei naar zijn tweede huisje in Uelsen. Vervolgens ging de een begin mei op Surprisereis-herhaling naar Denia, de ander was druk met colleges voor zijn geschiedenisminor ‘Van wie is de stad?’ aan de Universiteit van Amsterdam. Oftewel: never the twain shall meet before the 11th of May. Last but definitely not the least: omdat de ander meer angst heeft voor de al aangewezen volgende tegenstander dan de ander, gooit eerstgenoemde zijn handdoek in de ring. De een is Pim, de ander is Ger. De geplande volgende ontmoeting in dit deel van het Mr. Glow-schema is Pim Donkersloot vs Mr Golfperfect (Peter van Weel).
Halfweg Halfweg kon het roer woensdagochtend 29 april om op de A9, Cara had een afslag gemist(foto onder). Poging twee lukte op 6/5 beter, allebei op tijd op Wilnis, waar Cara een noordoosterbriesje moeiteloos onder de duim hield, nu geen afslag miste en 15 slagen achterstand wegwerkte naar 5 & 3 op de 15e. Prima nazit. Dank voor je aangenaam gezelschap Cara!
Soms zit het mee …… en soms zit het tegen. Deze matchplaywedstrijd was ik overgeleverd aan Frank Huiges; iemand met wie ik nog niet eerder had kennisgemaakt of gespeeld bij de NVGJ, maar dat maakt het juist zo leuk. Wat een prachtige golfswing heeft die man. We hebben afgesproken op De Zaanse (mijn homecourse) maar voor Frank ook geen onbekende baan omdat hij hier vorig jaar samen met Hélène ook de matchplay wedstrijd had gespeeld. Bovendien komt hij hier wel vaker omdat dit voor hem makkelijk bereikbaar is vanuit Amsterdam.
Op zoek naar een neutrale baan kwamen we uit bij Golf- en Countryclub Liemeer, midden in het Groene Hart. Ontworpen door Alan Rijks en gefotografeerd door Peter, niet helemaal onbekend terrein voor beide spelers, die goed voorbereid op de eerste tee stonden. Ik had op een recente trip naar Schotland mijn drivershaft gebroken en had weinig vertrouwen in de haastig aangeschafte tweedehandsshaft. Mijn gameplan was dan ook conservatief ingericht. Met 14 slagen handicapvoordeel zou ik een heel eind moeten komen tegen de beste golfer van de NVGJ, huidige handicap +0,8. Veel hybrids en ijzers van de tee, en hopen op foutjes van Peter was het devies. Tot aan de negende hole ging het gelijk op en stonden we all square. Toen begon Peter aan een indrukwekkende reeks: drie birdies in vier holes. In no time stond ik vier down, en dan weet je hoe laat het is. Mijn conservatieve spel leverde uiteindelijk vijf pars en vijf bogeys op maar daar doe je weinig mee tegen zes birdies en een ronde van één boven par. De Matchplay was voorbij op de 16e 3&2 voor de statistieken; Peter had 73 slagen, goed voor precies 36 stablefordpunten. Ik had er 91 nodig en eindigde op 35 punten, maar zijn spel was van een andere klasse. Prachtig om te zien, en tegelijk een mooie bevestiging dat je met 75% handicapverrekening écht in de wedstrijd kunt blijven, ook met een handicapverschil van vijftien slagen. Na afloop konden we nog terecht in het clubhuis voor heerlijke spareribs, waarbij we onze uiteenlopende initiatieven in de golfwereld uitgebreid bespraken. Uiteraard aangevuld met beider avonturen op de onwaarschijnlijk mooie linksbanen in Schotland. Kortom: een fijne wedstrijd, met een verdiende winnaar.
Het kostte enige moeite om een geschikte datum te vinden, maar uiteindelijk kwamen we op 4 mei. Na een prachtige week ervoor en een wat onstuimige zondag, vreesden we qua weersvoorspelling voor de maandag, maar uiteindelijk liepen gewoon in een polo over de baan! Heerlijk golfweer dus op Peter’s baan de Hoge Dijk. Peter kende ik nog niet. We hebben het vorige (zijn eerste NVGJ-) jaar niet samen gespeeld en ik heb lang niet meegedaan aan de matchplay-competitie. Een mooi moment dus om kennis te maken, achttien holes lang. Dat je er dan bij het begin van de ronde achter komt dat hij de winnaar van verleden jaar is, handicap 13 heeft en prachtige, knetterlange drives en slagen heeft, deed me wel al snel vrezen voor de uitslag. Vooral omdat ik diezelfde zondagochtend ervoor nog in paniek een les had geboekt omdat ik eenmaal uit de winterslaap 20 tot 30 meter afstand bleek te hebben verloren en in de paar keer die ik tot nu had gespeeld werkelijk geen bal raakte. Dat bleek ook toen mijn eerste drive dertig meter verder links in de rough strandde en Peter keurig op enkele tientallen meters van de green bleek te liggen… De toon was gezet. Maar we speelden, ondanks de pairing met twee leden van de Hoge Dijk, lekker ons eigen spelletje en wist ik de schade tot aan de turn beperkt te houden: vier up voor Peter. Op hole 10 namen de twee leden afscheid en kwam Ko bij ons in de flight. Ook een Hoge Dijk-lid en toevallig had Peter nog in het weekend tijdens een toernooi met ‘m in de flight gezeten. Ko had net z’n regelexamen met goed gevolg afgerond, heeft zitting in de bijbehorende commissie en schroomde dan ook niet om een knul in de flight voor ons over honderden meters luidkeels al fluitend en roepend erop te wijzen dat hij wel de bunker moest aanharken… We lieten ons niet uit het veld slaan door zoveel machtsvertoon op regelgebied en toen ik eenmaal had besloten om het lesmateriaal van de dag ervoor los te laten en wat meer m’n eigen spel te spelen gingen we lang gelijk op. Maar al babbelend over de tv-wereld - Peter is regisseur bij Talpa en naast m’n eigen ervaringen op dit gebied met RonReizen op RTL4, een vrouw die eindredacteur is in televisieland en een zoon die geluidsman is; stof genoeg dus - bleek toch dat we uiteindelijk elkaar voortijdig de hand konden schudden en Peter door kan naar de volgende ronde. Maar hij moest wel eerst nog even die avond in de vliegmachine naar Spanje om z’n beste vriend bij te staan in relationele problemen. En om er uiteraard te golfen! Veel plezier Peter. En dank voor een gezellig rondje.