Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
14.06.2023
33ste Barenbrug/Redexim Golfdag op de Heelsumse
Madelon, tweede met haar flightgenoten
Maandag 12 juni was het alweer de 33ste keer dat de Barenbrug Golfdag georganiseerd werd. Niet te verwarren met de Barenbrugdag van onze NVGJ. Op deze dag worden (head)greenkeepers, onderhoudsbedrijven, managers van golfbanen en producenten van meststoffen, machinerieën e.d uitgenodigd om zo het Barenbrug gras en hoe daarmee om te gaan, nog meer onder de aandacht te brengen.
Meestal worden Hans Terol en ik uitgenodigd vanwege de sponsoring van Barenbrug bij de NVGJ. Hans had echter dit keer bedankt, want twee dagen later stond tenslotte ook De Keppelse op de agenda en daar was hij natuurlijk druk mee.
Initiator van deze dag was 33 jaar geleden Jan van Mondfrans, nu alweer vele jaren verbonden aan De Pan. Ook dit jaar was hij weer aanwezig. Toentertijd werkte hij bij Barenbrug en de directie was direct te porren voor zijn idee zo een dag te organiseren. Het bleek een groot succes en dit dus al 33 jaar, en elke keer op een andere baan. De keuze is reuze, want het Barenbrug gras ligt op 95% van onze golfbanen.
Plaats van handeling dit jaar: de Heelsumse Golfclub. Voor mij een thuiswedstrijd!
De ontvangst was al leuk. Bij de ingang werden de deelnemers opgewacht en kregen hun scorekaart, een sleeve ballen en een zakje tees.
Boven in het restaurant stond de koffie klaar en diverse soorten gebak, heerlijk.
Terwijl ik van mijn koffie genoot weer ik op mijn schouder getikt. En wie stond daar geheel onverwacht, Fred Sochacki. Hij wordt ook jaarlijks uitgenodigd omdat hij jaren geleden een golfbaan wilde realiseren in het Limburgse land, we kennen dat verhaal nog, en om die reden contact had met Barenbrug.
Daarna kregen wij twee sprekers. De eerste was Olaf Bos van Barenbrug die een mooi beeld schetste van hoe grastechnologieën tot stand komen en hoe Barenbrug op het gebied van gras grasoplossingen ontwikkelt. De tweede spreekster was Dirkje van der Ven, gedragspsycholoog. Zij nam de aanwezigen mee in de wereld van gedragsbeïnvloeding en je bewuste en onderbewuste denken. Het menselijk gedrag werd onder de loep genomen met leuke weetjes en humoristische filmpjes.
Na de groepsfoto kregen we een demonstratie van Redexim van de Top Brush 6000 een 6 meter brede machine met borstels. Om bijvoorbeeld de fairways en de laag gemaaide rough in te borstelen met ziektebestrijders. De greenkeepers hadden hun twijfels, we zagen namelijk dat de borstels de teruggelegde divots weer net zo hard opraapten en elders weer neerlegden. Maar deze machine is wel ingezet op Bernardus tijdens de voorbereiding van het KLM Open en straks ook voor de Ryder Cup op Marco Simone in Italië.
Ondertussen kwam ik vele bekenden tegen, Ellen Kroes van de Gelpenberg, Arnoud de Jager van de Biltse Duinen, Dirk-Jan Vink van Welderen en Bleijenbeek, bijvoorbeeld. Op een van deze laatste 2 banen zijn wij volgend jaar weer van harte welkom!
Daarna de baan in. Er werd gestreden om de Barenbrug Cup voor de lage handicappers en de Redexim Cup voor de handicaps vanaf 20.
Redexim is wereldmarktleider als het gaat om machines voor het onderhoud van sportvelden en golfbanen
Het was een schitterende dag en de greenkeepers van Heelsum hadden hun uiterste best gedaan, de baan was fantastisch. Ik had een leuke flight en ik raakte de ballen lekker. Een birdie op een par 4 waar ik 2 slagen meekreeg telt natuurlijk lekker aan, 5 punten! Ik gedij het beste bij mooi, warm weer en dat bleek ook dit keer. Na afloop had ik 37 puntjes bij elkaar gesprokkeld, niet gek.
Na de wedstrijd kon er uitgebreid geborreld en nagepraat worden op het terras. De brasserie van de Heelsumse had een fraaie barbecue voor de deelnemers met afsluitend een heerlijk nagerechten buffet.
Bij de prijsuitreiking bleek dat ik tweede was geworden bij de Redexim Cup! Een mooie grote rode klomp staat inmiddels in de prijzenkast!
Het was een prachtige dag, met dank aan de firma Barenbrug.
Madelon Barenbrug
Verder het gebak, de sprekers en de demo van de machine met ook de glider. Jan van den Boom in wit overhemd buiten
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.