Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
05.02.2024
Estafette - Onze rubriek waarin leden vertellen over hun herinneringen aan de eerste golfronde, hun golfhoogtepunten en de band met de NVGJ. Dit keer is het de beurt aan Bjorn Remmerswaal
Bedankt, Cara. Ik ben altijd wel te porren voor een uitdaging, zo ook deze. In mij zit een diepgewortelde liefde voor sport. Ooit begon dat met voetbal, maar dat ik de gezonde spanning van het 16 metergebied net zo sterk zou voelen op de green? Of misschien wel sterker? Nooit een moment bij stilgestaan. Maar dat de golfsport mijn hart veroverd heeft, dat is zeker.
In de sport is contact leggen soms net even wat makkelijker. Ongedwongen sfeer, de competitie, de uitdaging, leren, vallen, opstaan en altijd afsluiten met een borrel, een bitterbal en een grote glimlach op je gezicht. Zelf merk ik dat het spelen van golf me vrolijk maakt en telkens blijft verrassen. Inmiddels blijkt het ook behoorlijk verslavend te zijn. Je leert veel nieuwe mensen kennen met ieder een andere achtergrond, een eigen verhaal, en ook dat vind ik inspirerend. Dat is voor mij mede de reden geweest dat ik lid werd van de NVGJ.
Breder publiek
Mensen kunnen mij kennen als presentator en maker van TV programma’s. Voorheen waren dat (e)sportprogramma’s. Eind februari presenteer ik op RTL7 P1 Beat the Pro waarin 7 duovips op een racesimulator strijden tegen elkaar om uiteindelijk in de finale een echte race op het circuit van Zandvoort te rijden in een echte raceauto. Langzamerhand is mijn groeiende interesse voor golf zich gaan mengen met mijn werk. Inmiddels liggen er zelfs plannen op tafel voor een golf gerelateerd programma. Zoiets te mogen maken en op die manier de golfsport aan een breder publiek te kunnen presenteren, dat lijkt me echt geweldig.
Het hele jaar door ben ik wekelijks op de baan te vinden en in de zomer vaker. Die passie draag ik graag uit. Hoe mooi is het dan ook dat ik ambassadeur geworden ben van Jumbo Golf en van golfclub Zeegersloot in Alphen aan den Rijn.
3 maal is scheepsrecht
Vorig jaar stond ik op de KLM Open op Bernardus Golf in Cromvoirt. Ik deed voor de tweede keer mee aan ‘Beat the Pro’. Dat is me een partijtje gaaf! Klamme handjes hoor, maar wat een power geeft zo’n event mij. Oog in oog met de groten der aarde, je weet niet wat je meemaakt. Dat is voor mij het moment geweest om weer vol voor de golfsport te gaan. Dit voorjaar is de KLM Open op The International in Badhoevedorp en mag ik wederom een poging wagen tijdens ‘Beat the Pro’. Wie weet is 3 maal scheepsrecht!
Magie van mensen
Samen met Veronique en onze zoon Jaxxson woon ik in Alphen aan den Rijn. Werken doe ik door heel Nederland en zodoende kom ik op veel mooie plekken, ik heb dan ook altijd mijn golfspullen in de auto liggen. Naast de golfsport heb ik ook zeker nog een link met voetbal, zelf sta ik nog wekelijks op het voetbalveld en heb met mijn bedrijf business Seats bij Excelsior Rotterdam, dan zie je dat voetbal mijn aderen nooit echt uitgegaan is. Maar los van de sport, ook hier geldt de magie van mensen. Ieders inbreng, verschillende meningen, ondernemers met elk een andere kijk op de zaak, connecties maken, leren en inspireren. Persoonlijk denk ik dat je op die manier het beste uit jezelf kunt halen en dat je er dan vanzelf een golf van energie voor terugkrijgt.
Ik ben benieuwd naar het verhaal van Stef Swagers. Stef, ik putt ‘m door naar jou.
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.