Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
01.06.2022
Noordwijk is een oneerlijke baan vond Willem Schouten toen zijn werelddrive op hole 15 niet te vinden was en pas na lang zoeken, diep in de rough, ontwaard werd. Zijn liefde voor de Noordwijkse baan was enigszins bekoeld, mede omdat hij op vorige holes ook al ballen was kwijtgeraakt na prachtige schoten. Toch herstelde hij zich uit de hachelijke situatie op hole 15 en perste er nog een bogey uit, net als ik.
De stand kwam daarmee op dormi 3 in mijn voordeel. Willem gaf niet op. Hij mompelde, nee hij riep luid en duidelijk: “Ik hoef maar drie holes te winnen om weer gelijk te komen”. Hij pepte zich op, riep “kom op” en sloeg de volgende werelddrive op 16, één van de moeilijkste holes van Noordwijk. Zijn tweede slag belandde helaas weer in de rough naast de green op een onmogelijke plaats. Hij kon bijna zijn stand niet innemen, maar toch wist hij de bal op de green te krijgen. Ik had inmiddels mijn derde slag ook in de rough gedeponeerd en kwam voor vier op het kort gemaaide plateau. Door het handicap verschil tussen Willem en mij kreeg ik op deze hole de
laatste van vier slagen. Netto lagen we dus gelijk. Willem maakte zijn bogey en ik had een puttje van minder dan een meter om de partij te winnen. Het lukte mij niet!
Op de volgende hole, een par drie, voltrok zich hetzelfde scenario. Twee goede afslagen vlak voor de green. Ik putte mijn bal weer binnen de meter en Willem legde hem dusdanig dicht bij de pin dat ik hem de putt cadeau deed. Ik miste weer de gelegenheid om de partij in mijn voordeel te beslissen. Op naar de 18 e. Willem’s drive was goed, de mijne matig. Om wat afstand te winnen, forceerde ik mijn ijzeren vier en de bal verdween in de duindoorns en kwam nooit meer tevoorschijn. Met een strafslag en opnieuw proberen was ik kansloos, verloor de hole waardoor de partij op all square kwam.
De 19e hole bracht de beslissing. Na twee goed drives, sloeg ik mijn bal in de bunker voor de green en flufte Willem zijn bal. Zijn derde slag was een shank en mijn derde, één van mijn favoriet slagen, een bunkerslag, topte ik over de green. Ik maakte een zeven op deze par vier en Willem uitte een oerkreet toen zijn bal voor zes in de hole verdween.
Geweldig gedaan Willem, nooit opgegeven altijd jezelf moed in gepraat en uiteindelijk gewonnen. De volgende tegenstander is gewaarschuwd! Wij wisselden mooie slagen af met ongelofelijke missers, maar speelden een unieke matchplay wedstrijd. Het bijzondere was, Willem heeft geen één hole up gestaan en toch de partij gewonnen. Dat kon allemaal op een prachtige dag op Noordwijk.
Na afloop bij het biertje was Willem weer vol lof over de baan, de omstandigheden en het weer. De winnaar heeft altijd gelijk!
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.