Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
23.10.2024
Maandag gaan we naar Ommen, naar Hooge Graven, de mooiste baan van Overijssel (volgens Leadingcourses). Daar spelen we de laatste Major van dit jaar, en tevens de laatste wedstrijd vóór de seizoensfinale in Nunspeet, de ZVM Masters, op 4 november. Het belooft in Ommen een interessante, voor sommigen zelfs spannende dag te worden, want er kan nog van alles veranderen in de stand van de Order of Merit. Zeker doordat er bij deze Major in Ommen bonuspunten te verdienen zijn, van 80, 70, 60 enz tot 10 aflopend, per categorie 360 punten maar liefst. Het kan geen toeval zijn dat er een enorm aantal aanmeldingen is, voor deze ‘verre’ NVGJ-golfdag.
Zoals bekend spelen de beste acht per categorie in Nunspeet tijdens de Masters om de hoofdprijs van het seizoen. Die acht zijn de spelers met het meeste aantal punten op basis van de beste zeven scores, plus de bonuspunten die daarmee zijn verkregen. Die spelers staan keurig gerangschikt in de Order of Merit, die er na de wedstrijd in Ommen wel eens heel anders uit kan zien dan nu.
Om het voor de kanshebbers voor de finale nog wat extra spannend te maken, is bij de indeling voor Ommen rekening gehouden met de huidige stand in de Order of Merit. In A lijkt Henri wel zeker van de eerste of minimaal de tweede plek bij de start van de finale in Nunspeet, maar Fred en Martijn (2 en 3) staan niet zo ver uit elkaar. En dat geldt nog meer voor Marijke en Anton op 4 en 5 met slechts tien punten verschil. Killer Anton gooit vast de hele trucendoos open, maar Marijke zal er wel gewoon doorheen praten. Die maak je niet gek. Ook Frank Huiges staat maar veertig punten achter.
Christiaan staat nu nog achtste, maar Pim jaagt op hem (tien punten achter). Beiden moeten echter vrezen voor Peter van Weel, die op de tiende plek staat, maar slechts zes wedstrijden heeft gespeeld. Zijn score plus eventuele bonuspunten van Ommen telt dus volledig mee. Als hij wint, en dat gebeurt nogal eens, kan hij er zomaar 440 of 450 punten bij krijgen. En schiet hij (op basis van de huidige stand) naar plek 3. Ai.
Spannend in B
Zo zeker als Henri kan zijn van de eerste plek in A, zo zeker is Olga dat nog niet in B, maar ze heeft wel een flinke voorsprong opgebouwd, dus plek 1 of 2 in Nunspeet moet wel lukken. De oud-topsporter raakt niet in de war van een beetje spanning. Iets met twee vingers in de neus. Tussen Sonja (2) en Elaine (3) is het gat echter niet zo groot (50 punten), met wat bonuspunten zo weggespeeld. Elaine is een fanatiek bijtertje, maar Sonja slaat als een ijskonijn alles rechtdoor, vraag maar aan Pamela. Hoewel Sonja, zoals wij allen weten, ook haar mindere dagen kan hebben. Interessante partij. Onno staat redelijk safe in de middenmoot, net als Ger, maar Bjorn, Hannie en Leonard (de laatste is in Ommen afwezig, maar gaat zich nu vast bedenken) staan met steeds maar tien punten verschil wel heel dicht bij elkaar op 6, 7 en 8. Met een goede score kan Roland (9) zich nog gemakkelijk bij de top 8 voegen. Hannie, Bjorn en Ronald spelen samen. Leuk dat er eens een keer goed meegeteld zal worden.
Laten we trouwens de sponsoren niet vergeten (sowieso niet handig). Jolanda leidt met slechts tien punten voorsprong op Alwin, Karin staat daar weer veertig punten achter, maar in haar nadeel werkt dat er bij de sponsors geen bonusregeling van kracht is.
Alle anderen: voor de gezelligheid
Wij denken dat de tassen dit weekend uitgemest gaan worden, de clubs behoorlijk opgepoetst en hier en daar een nieuw handschoentje aangeschaft.
Heel fijn voor alle anderen: zij hoeven elkaar alleen nog maar een gezellige dag te bezorgen, tijdens deze door Frank Uijlenbroek gesponsorde wedstrijd om de 4de Christiane Trophy.
De eerste flights slaan maandag om 12 uur af, op 1 en 10. Koffie vanaf 10.30 uur. Er is geen lunchpakket. Vergeet niet te betalen.
De voorlopige indeling is HIER te zien.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.