Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
23.10.2024
Maandag gaan we naar Ommen, naar Hooge Graven, de mooiste baan van Overijssel (volgens Leadingcourses). Daar spelen we de laatste Major van dit jaar, en tevens de laatste wedstrijd vóór de seizoensfinale in Nunspeet, de ZVM Masters, op 4 november. Het belooft in Ommen een interessante, voor sommigen zelfs spannende dag te worden, want er kan nog van alles veranderen in de stand van de Order of Merit. Zeker doordat er bij deze Major in Ommen bonuspunten te verdienen zijn, van 80, 70, 60 enz tot 10 aflopend, per categorie 360 punten maar liefst. Het kan geen toeval zijn dat er een enorm aantal aanmeldingen is, voor deze ‘verre’ NVGJ-golfdag.
Zoals bekend spelen de beste acht per categorie in Nunspeet tijdens de Masters om de hoofdprijs van het seizoen. Die acht zijn de spelers met het meeste aantal punten op basis van de beste zeven scores, plus de bonuspunten die daarmee zijn verkregen. Die spelers staan keurig gerangschikt in de Order of Merit, die er na de wedstrijd in Ommen wel eens heel anders uit kan zien dan nu.
Om het voor de kanshebbers voor de finale nog wat extra spannend te maken, is bij de indeling voor Ommen rekening gehouden met de huidige stand in de Order of Merit. In A lijkt Henri wel zeker van de eerste of minimaal de tweede plek bij de start van de finale in Nunspeet, maar Fred en Martijn (2 en 3) staan niet zo ver uit elkaar. En dat geldt nog meer voor Marijke en Anton op 4 en 5 met slechts tien punten verschil. Killer Anton gooit vast de hele trucendoos open, maar Marijke zal er wel gewoon doorheen praten. Die maak je niet gek. Ook Frank Huiges staat maar veertig punten achter.
Christiaan staat nu nog achtste, maar Pim jaagt op hem (tien punten achter). Beiden moeten echter vrezen voor Peter van Weel, die op de tiende plek staat, maar slechts zes wedstrijden heeft gespeeld. Zijn score plus eventuele bonuspunten van Ommen telt dus volledig mee. Als hij wint, en dat gebeurt nogal eens, kan hij er zomaar 440 of 450 punten bij krijgen. En schiet hij (op basis van de huidige stand) naar plek 3. Ai.
Spannend in B
Zo zeker als Henri kan zijn van de eerste plek in A, zo zeker is Olga dat nog niet in B, maar ze heeft wel een flinke voorsprong opgebouwd, dus plek 1 of 2 in Nunspeet moet wel lukken. De oud-topsporter raakt niet in de war van een beetje spanning. Iets met twee vingers in de neus. Tussen Sonja (2) en Elaine (3) is het gat echter niet zo groot (50 punten), met wat bonuspunten zo weggespeeld. Elaine is een fanatiek bijtertje, maar Sonja slaat als een ijskonijn alles rechtdoor, vraag maar aan Pamela. Hoewel Sonja, zoals wij allen weten, ook haar mindere dagen kan hebben. Interessante partij. Onno staat redelijk safe in de middenmoot, net als Ger, maar Bjorn, Hannie en Leonard (de laatste is in Ommen afwezig, maar gaat zich nu vast bedenken) staan met steeds maar tien punten verschil wel heel dicht bij elkaar op 6, 7 en 8. Met een goede score kan Roland (9) zich nog gemakkelijk bij de top 8 voegen. Hannie, Bjorn en Ronald spelen samen. Leuk dat er eens een keer goed meegeteld zal worden.
Laten we trouwens de sponsoren niet vergeten (sowieso niet handig). Jolanda leidt met slechts tien punten voorsprong op Alwin, Karin staat daar weer veertig punten achter, maar in haar nadeel werkt dat er bij de sponsors geen bonusregeling van kracht is.
Alle anderen: voor de gezelligheid
Wij denken dat de tassen dit weekend uitgemest gaan worden, de clubs behoorlijk opgepoetst en hier en daar een nieuw handschoentje aangeschaft.
Heel fijn voor alle anderen: zij hoeven elkaar alleen nog maar een gezellige dag te bezorgen, tijdens deze door Frank Uijlenbroek gesponsorde wedstrijd om de 4de Christiane Trophy.
De eerste flights slaan maandag om 12 uur af, op 1 en 10. Koffie vanaf 10.30 uur. Er is geen lunchpakket. Vergeet niet te betalen.
De voorlopige indeling is HIER te zien.
In augustus 2022 vertelde de algemeen directeur van de NGF in een interview dat 32 procent van de Nederlandse golfers vrouw was. Dat moest naar minstens veertig. Drie maanden later werd bekend dat de Solheim Cup naar Nederland kwam. Sindsdien las ik er bijna elke keer bij dat dat evenement meer vrouwen naar de sport zou helpen.
Blauw tegen rood op een prachtige groene baan Vakantie, de Solheim Cup en alles wat daarbij komt kijken zorgden ervoor dat de halve finale van de Mr Glow Herkansersronde wat later werd gespeeld dan gepland. Gelukkig had onze wedstrijdleider Louis daar alle begrip voor. En zo stonden Jeroen en ik op deze mooie zaterdagochtend vroeg klaar op de Veluwse Golfclub. Jeroen speelde deze halve finale van blauw, vanwege een nog altijd wat gevoelige pols na zijn val. Dat betekende voor mij een fijne voorsprong: maar liefst 11 slagen kreeg ik mee. Op mijn thuisbaan voelde dat toch wel een beetje als een cadeautje. Maar ja… je moet het cadeautje natuurlijk wel uitpakken. En dat lukte niet echt. De eerste twaalf holes waren vooral een gevecht met onszelf. Allebei speelden we niet echt zoals we wilden en ook de putter werkte niet altijd mee. Toch bleef het spannend, want na 12 holes stond het nog steeds all square. Vanaf hole 13 veranderde het beeld. Daar kreeg ik geen slag mee en Jeroen leek te denken: nu moet er toch echt iets gebeuren. En inderdaad: een keurige par op 13, gevolgd door een birdie op 14. Ineens stond Jeroen 2 up. Op de 18e stond ik nog 1 down. Ik had inmiddels twee holes gewonnen en één verloren, maar juist op de lastigste holes van de baan wist Jeroen zijn hoofd koel te houden en gewoon parren te maken. Daar was weinig tegenin te brengen. En toen kwam de laatste hole. Een par 5. Jeroen liet nog één keer zien waarom hij deze wedstrijd verdiende te winnen. Een drive van ongeveer 230 meter, links van het dal. Vervolgens een slim chipje terug naar de fairway en daarna een approach van ongeveer 120 meter die vlak naast de pin eindigde. Birdie! Wedstrijd gespeeld. 2 up voor Jeroen. Jeroen, terecht gewonnen! En eerlijk is eerlijk: het was prachtig om te zien hoe jouw training zijn vruchten afwerpt. Vier keer per week tijdens de training van dochter Britt naar de driving range en daar met Trackman aan de slag, levert duidelijk resultaat op. Het is zo mooi om te zien hoe Jeroen precies weet hoe ver hij met iedere club slaat. Bij mij is het toch wat vaker: ‘welke club zal ik nemen bij 100 meter, een ijzer 6 of een hybride 5? Een ijzer 8 of 9?’Het resultaat blijft wisselend. Dochter Britt (15 jaar) speelt dit weekend het NK op de Twentsche en is bovendien geselecteerd voor Jong Oranje. Jeroen glimt als trotse vader als hij over haar en ook over zijn andere twee oudere dochters vertelt. Het was een ontzettend gezellige ochtend en een leuke, sportieve wedstrijd. En misschien wel de belangrijkste les van deze halve finale: trainen helpt écht! Jeroen, heel veel succes tegen Frank in de finale.
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!