Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
08.11.2024
Welkom op het liveblog vanuit het zonnige Portugal. Tien spelers van de NVGJ zijn daar deze week om, in nagedachtenis aan Charles Taylor die het belangrijk vond dat we onze connecties ook buiten de grenzen zouden aanspreken, het EMGJ te spelen. Dat gezegd hebbende: we willen natuurlijk ook winnen! Is dat een realistische gedachte? Ach, als we ons er bij voorbaat al bij neerleggen wordt het sowieso niks, nietwaar? Hup Holland!
Het team
De tien NVGJ-ers die de eer van de Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten gaan verdedigen onder de bezielende leiding van de immer onovertroffen non-playing captain Madelon Barenbrug, zijn in alfabetische volgorde:
Anton Kuijntjes
Cara de Vlaming
Fred Veldman
Friso Leunge
Hélène Wiesenhaan
Jeroen van Leeuwen
Louis Westhof
Marijke Brouwers
Pamela Sturhoofd
Stef Swagers
Zaterdag 9 november 2024, 13:03u
We mogen bijna!
Zaterdag 9 november, 12:10u
Op de groepsapp wordt er een wedstrijdje gedaan wie het meest sfeervol koffiedrinkt. De winnaars zitten al in Portugal.
Zaterdag 9 november, 10:26u
Met het uitzicht vanaf de ontbijtzaal is helemaal niets mis mee. Beoordeelt u zelf.
Zaterdag 9 november, 10:07u
Hélène en Cara zijn met de vroege vlucht gegaan. Dat heeft een bijzondere reden. Want niets wil dit team aan het toeval overlaten. Er moeten ook mensen zijn die de wellnes in het prachtige hotel even forechecken. Voor we onze goddelijke lichamen daar aan blootgeven.... Risico's lopen doen we het liefst zo min mogelijk.
Rond de klok van tien uur zetten zij voet op Portugese bodem. De rest volgt straks om 13:40u met dezelfde vliegmaatschappij.
Vrijdag 08-11-2024, 22:30u
Marijke is ons al vooruitgesneld vanaf Eindhoven en heeft de inleidende beschietingen voor ons uitgevoerd. Maar er is nog weinig te schieten, behalve wat plaatjes met wat de rest morgen aan gaat treffen.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.